Για την ανάμνηση που θα μας αφήσει ο Λίο Μέσι, όταν κάποτε πει αντίο στο ποδόσφαιρο, αυτή η συμμετοχή του σε αυτό το Μουντιάλ είναι πολύ χρήσιμη: στις ΗΠΑ βλέπουμε συγχρόνως και την ανθρώπινη και την εξωπραγματική του υπόσταση – θα έλεγα ότι βλέπουμε έναν απλό άνθρωπο να μεγαλώνει τον μύθο του.
Δίπλα σε στιγμές που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα, όπως π.χ. τα γκολ του, παρακολουθούμε και στιγμές που μαρτυρούν πως ο Μέσι δεν είναι ούτε αλάνθαστος, ούτε εξώκοσμα άψογος: η χαρισματικότητά του δεν έχει να κάνει με κάποιου τύπου σπάνια χαρακτηριστικά αλλά με τη δουλειά και μόνο.
Βλέπουμε
Κόντρα στην Αλγερία στην πρεμιέρα της Αργεντινής θα μπορούσε να έχει πάρει μια κόκκινη κάρτα για ένα απρόσεκτο μαρκάρισμα – το ότι δεν την πήρε δείχνει ότι και οι διαιτητές σέβονται τον μύθο του κι αυτό είναι σαφώς κάτι που δεν του χαρίστηκε αλλά το κέρδισε. Στο ματς με την Αυστρία ξεκινά το ματς χάνοντας ένα πέναλτι: μπορεί να συμβεί στον καθένα. Η ικανότητα του Μέσι έγκειται στο ότι το ξεπερνά σε χρόνο-ρεκόρ.
Σκοράρει σχεδόν από το σημείο του πέναλτι στη δεύτερη ευκαιρία του και βάζει τέλος στο ματς στις καθυστερήσεις παίρνοντας ένα ριμπάουντ έπειτα από μια δική του άτσαλη τελική προσπάθεια στην οποία έχει φτάσει παίρνοντας ένα ριμπάουντ.
Αυτά τα οποία καταθέτει στις ΗΠΑ είναι κυρίως αποδείξεις ανθρώπινων αρετών – για το εξωπραγματικό του ταλέντο μας έχει πείσει προηγουμένως. Τώρα βλέπουμε κυρίως πείσμα, ψυχραιμία και πάθος, ενώ παράλληλα υπάρχουν και αδυναμίες.
Η έκρηξη δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε. Υπάρχει πιο πολλή επίδειξη ποιότητας, παρά ανάληψη ηγεσίας όπως στο Μουντιάλ του Κατάρ π.χ. Και υπάρχει και μια σχετική ανεμελιά για τη δημόσια εικόνα του: στο ματς με την Αυστρία τσακώθηκε με τον πάγκο των Αυστριακών – δεν έχει λόγο πια να κρατάει τίποτα μέσα του. Είναι σαν τους φτασμένους καλλιτέχνες που σκέφτονται φωναχτά χωρίς να τους νοιάζει πλέον η εικόνα που έχει για αυτούς στα μάτια του το κοινό τους.
Συνεχώς
Διαβολική παραμένει αυτή η διαρκής σύγκριση με τον Μαραντόνα, που όσο κι αν έχει πάει στην άκρη εμφανίζεται συνεχώς. Τη Δευτέρα το βράδυ π.χ. συμπληρώθηκαν σαράντα χρόνια από τη βραδιά που στο Στάδιο των Αζτέκων στο Μουντιάλ του 1986 ο Μαραντόνα είχε πετύχει στους Αγγλους τα δύο διασημότερα γκολ της καριέρας του: για την Αργεντινή η βραδιά της 22ης Ιουνίου είναι κάτι σαν εθνική θρησκευτική γιορτή – του Αγίου Μαραντόνα ας πούμε.
Οταν είδα τον Μέσι να αστοχεί στο πέναλτι κόντρα στην Αυστρία σουτάροντας άουτ σκέφτηκα ότι θα αρχίσουν πάλι οι απολύτως βαρετές συγκρίσεις με τον Μαραντόνα – αυτές που τελείωσαν στο Κατάρ όταν ο Μέσι κερδίζοντας το Μουντιάλ ξόρκισε οριστικά το παιχνιδιάρικο φάντασμά του. Μετά ο Μέσι έβαλε δύο γκολ και η γιορτή των Αργεντίνων έγινε πλέον διπλή: εκτός από τα θαύματα του Μαραντόνα στις 22 Ιουνίου θα γιορτάζουν και ότι ο Μέσι έγινε ο παίκτης με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Να σημειωθεί πως αν υπάρχει κάποιος που δεν βαριότανε αφόρητα τους παραλληλισμούς της καριέρας του Μέσι με αυτής του Μαραντόνα, αυτός ήταν ο ίδιος ο Ντιέγκο. Οταν ήταν προπονητής του στην Αργεντινή (στην απερίγραπτη εκείνη περιπέτειά του στο Μουντιάλ του 2010) είχε πει πως είναι καλύτερο να βλέπεις τον Μέσι από το να κάνεις σεξ.
Κι αν κρίνω από τις ερωτικές περιπέτειες του Μαραντόνα η δήλωση είναι το πιο μεγάλο κομπλιμέντο που έχει γίνει για τον Μέσι.
Εξυπνάδα
Τι άλλο θαυμάζουμε σε αυτό το Μουντιάλ που έχει σχέση με τον Μέσι; Προφανώς την εξυπνάδα του να πάει στις ΗΠΑ να συνεχίσει την καριέρα του μετά τον προσωπικό του θρίαμβο στο Μουντιάλ του Κατάρ.
Όταν αποφάσισε να φύγει από την Ευρώπη και να πάει στο ΜLS δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστευαν ότι το έκανε γιατί δεν άντεχε άλλο τις εντάσεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Οποιος το έλεγε, προέβλεπε μέρες ποδοσφαιρικής παρακμής καθώς ένας αθλητής που μένει μακριά από τη σκληρή προπόνηση και δεν μπορεί να ανταγωνίζεται τους καλύτερους (που παίζουν πάντα στην Ευρώπη) με τον καιρό χάνει και το κίνητρό του να παραμείνει σε τοπ επίπεδο.
Πολλοί πίστευαν πως η παρουσία του στις ΗΠΑ θα του στερούσε την ικανότητα αντοχής στους σκληρούς ρυθμούς του κανονικού ποδοσφαίρου και πως αυτό στο αμερικανικό Παγκόσμιο Κύπελλο θα φαινόταν. Αλλά όσοι το πίστευαν αυτό έκαναν λάθος.
Σταρ
Ο Μέσι, φτάνοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποδείχτηκε πως είχε στο μυαλό του το πώς θα σχεδιάσει το τελευταίο του κατόρθωμα. Επειτα από δύο ματς στο Μουντιάλ είναι πλέον φανερό πως θέλει να επαναλάβει τον θρίαμβο του 2022 και να πάρει για δεύτερη φορά το Μουντιάλ, κάτι που ούτε ο Μαραντόνα δεν έχει πετύχει – για να μην ξεχνιόμαστε.
Οπως πάντα έχουμε πλέον φτάσει στην υπερβολή: από τις επιφυλάξεις για το αν μπορεί να βοηθήσει την Αργεντινή, ακούμε πλέον προβλέψεις πως δεν αποκλείεται τελικά να αποφασίσει να συνεχίζει να παίζει ποδόσφαιρο και έπειτα από αυτό το Μουντιάλ – εννοώ να παίζει για την Εθνική του ομάδα! Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας της Αργεντινής, Κλαούντιο Τάπια, δήλωσε μετά το σόου του Μέσι κόντρα στην Αλγερία στην πρεμιέρα ότι «ο αποχαιρετισμός του Μέσι δεν είναι βέβαιος».
«Ισως υπάρξει συμμετοχή του Λίο και στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο» είπε χαρακτηριστικά. Ισως η δήλωση είναι αποτέλεσμα κάποιου τύπου επιστημονικής φαντασίας: το λέω γιατί ο Μέσι θα είναι 43 ετών το 2030. Αλλά έπειτα από αυτά που έχουμε δει στις δύο πρώτες του εμφανίσεις στο Μουντιάλ των ΗΠΑ όλοι πλέον πιστεύουν πως ο Μέσι είναι ικανός για θαύματα.
Οχι ως Θεός, αλλά ως στοχοπροσηλωμένος αθλητής που παίζει με την άνεση του βετεράνου που δεν έχει να αποδείξει τίποτα, αλλά και με την όρεξη του σούπερ σταρ που ξέρει ότι όλα τα μάτια είναι πάνω του.
Μάλλον
Θα κερδίσει το Μουντιάλ; Δύσκολο. Στην Αργεντινή για την ώρα βάζει γκολ μόνο αυτός. Αν δεν βρεθούν κι άλλοι τα νοκάουτ ματς θα είναι δύσκολα. Πρέπει να βρεθούν σκόρερ κι ο κόουτς Σκαλόνι είναι τυχερός γιατί το ματς με την αποκλεισμένη Ιορδανία που ακολουθεί προσφέρεται για δοκιμές.
Αλλά πρέπει να βρει τρόπο να ξυπνήσει και τον Λαουτάρο, και τον Αλβαρεζ και τον Γκονζάλες. Που μάλλον νομίζουν πως ο Μέσι είναι Θεός και αρκεί…