Ξεκίνησαν από το Ηράκλειο της Κρήτης και, 14 μήνες μετά, έφτασαν ποδηλατώντας στην Ιαπωνία. Διέσχισαν πάνω σε δύο ρόδες το εμβληματικό Παμίρ, σε υψόμετρο άνω των 4.300 μέτρων, με την έλλειψη οξυγόνου να βαραίνει κάθε ανάσα τους. Συνάντησαν πολέμους που τους ανάγκασαν να αλλάξουν πορεία, ποδηλάτησαν άρρωστοι επί ώρες μέσα στα βουνά του Τατζικιστάν, έστησαν τη σκηνή τους στον παγωμένο χειμώνα της Κίνας και άντεξαν το καυτό καλοκαίρι του Ουζμπεκιστάν με θερμοκρασίες που άγγιζαν τους 48 βαθμούς Κελσίου.
Κι όμως, όταν τους ζητάς να ξεχωρίσουν τι κρατούν από όλη αυτή τη διαδρομή, δεν μιλούν για κορυφές, χάρτες ή χιλιόμετρα. Μιλούν για ανθρώπους. «Τα χαμόγελα όλων αυτών των ανθρώπων που συναντήσαμε στον δρόμο. Κάθε φορά που τους θυμόμαστε, η καρδιά μας ανοίγει και συγκινούμαστε», λένε.
Η 30χρονη Ζωή – Βασιλική Μπλετσάκη, με καταγωγή από την Καστοριά, είχε σπουδάσει Νοσηλευτική και εργαζόταν επί χρόνια στην Αγγλία. Ο 36χρονος Αλέξανδρος Ελευθερίου από το Ηράκλειο, απόφοιτος Μηχανικός Περιβάλλοντος με ειδίκευση στην Τηλεπισκόπηση και τη Σεισμολογία, είχε αφήσει πίσω του την προοπτική μιας ακαδημαϊκής καριέρας «με καλές διασυνδέσεις και πολλές ώρες στον υπολογιστή» και είχε επιλέξει να εργάζεται εποχικά στον τουρισμό και στη συγκομιδή ελιάς.
Το πιο εντυπωσιακό; Κανείς από τους δύο δεν ήταν ποδηλάτης. «Ανεβήκαμε στο ποδήλατο τη μέρα που ξεκινήσαμε το ταξίδι», λένε γελώντας. «Αλλά ο δρόμος είναι ένα μεγάλο σχολείο».
Σε έναν κόσμο που κινείται με ιλλιγιώδη ταχύτητα, κυβερνάται από την τεχνολογία, τα deadlines και τον διαρκή ανταγωνισμό, εκείνοι επέλεξαν συνειδητά τον πιο αργό τρόπο μετακίνησης. Εναν τρόπο που τους επιτρέπει να «ακούν» το σώμα τους και τις αληθινές τους ανάγκες, να συνδέονται με τον τόπο και τους ανθρώπους που συναντούν, να παρατηρούν. «Υπάρχουν φορές που κινούμαστε τόσο αργά που ακόμη και μια πεταλούδα μπορεί να μας προσπεράσει», λένε. «Δεν μας πειράζει. Αυτή είναι και η μαγεία του ποδηλάτου: σου επιτρέπει να κινείσαι αργά και να παρατηρείς τα πάντα. Ετσι προλαβαίνουμε να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας», λένε η Ζωή και ο Αλέξανδρος μιλώντας στα «ΝΕΑ».
Το ταξίδι ξεκίνησε στις 24 Ιανουαρίου του 2025 από το Ηράκλειο. Είχαν δουλέψει πολύ για να συγκεντρώσουν χρήματα με τα οποία θα κάλυπταν τα απολύτως απαραίτητα για δύο χρόνια. Πρώτος σταθμός ήταν τα ελληνικά νησιά. Ρόδος, Νίσυρος, Πάτμος. Από την Κω πέρασαν στην Τουρκία. Και εκεί άρχισε το πραγματικό ταξίδι. Διέσχισαν τα τουρκικά παράλια, την Καππαδοκία, την Κεντρική Ανατολία και το Κουρδιστάν. Το αρχικό τους σχέδιο προέβλεπε τη συνέχιση της διαδρομής μέσω Ιράν. Ομως οι γεωπολιτικές εξελίξεις και ο πόλεμος ανέτρεψαν τα δεδομένα. «Αν κάτι μάθαμε σε αυτό το ταξίδι, είναι ότι το να κάνεις πλάνα είναι μια πλάνη…», λένε οι δυο τους. «Συνεχώς καλείσαι να προσαρμόζεσαι».
Αναγκάστηκαν να πάρουν αεροπλάνο για την Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν και από εκεί να συνεχίσουν ξανά με τα ποδήλατα. Ακολούθησαν η Κεντρική Ασία, η Κίνα, το Βιετνάμ και τελικά η Ιαπωνία, την οποία ήθελαν να προλάβουν την εποχή της ανθοφορίας των κερασιών.
Οταν μιλήσαμε, βρίσκονταν στο Βιετνάμ, συνεχίζοντας το ταξίδι τους προς την Καμπότζη, το Λάος και την Ταϊλάνδη. Η Ινδία θα αποτελέσει τον τελευταίο μεγάλο τους σταθμό, πριν επιστρέψουν στην Ελλάδα και δημιουργήσουν ξανά μια σταθερή βάση.
«Η διαδρομή στο Τατζικιστάν ήταν η πιο απαιτητική δοκιμασία του ταξιδιού», λέει η Ζωή. Επρεπε να διασχίσουν ολόκληρη τη χώρα μέσα σε έναν μήνα. Μπροστά τους υψώνονταν ατελείωτα βουνά, χωματόδρομοι, παγωμένοι άνεμοι και υψόμετρα που ξεπερνούσαν τα 4.000 μέτρα. Και οι δύο αρρώστησαν. Υπήρξαν μέρες που ποδηλατούσαν για έξι συνεχόμενες ώρες άρρωστοι, με ελάχιστες δυνάμεις. Αλλες φορές χρειάστηκε να σταματήσουν σχεδόν χωρίς να έχουν διανύσει απόσταση. Ομως δεν σκέφτηκαν ποτέ να εγκαταλείψουν.
«Σε ένα τέτοιο ταξίδι αντιμετωπίζεις φόβους, ανακαλύπτεις πλευρές του εαυτού σου που αγνοούσες, δουλεύεις τραύματα και καταλαβαίνεις ότι κάθε πρόβλημα έχει χίλιες λύσεις», συνεχίζει η Ζωή. Επιλέξαμε να το κάνουμε γιατί θέλουμε έναν απλό τρόπο ζωής έξω από την άνεση και τη σιγουριά – αυτά τα δύο δημιουργούν ανασφάλειες, σε φυλακίζουν και σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να κάνεις περισσότερα. Οταν όμως βγεις έξω και τολμήσεις, ανακαλύπτεις ότι τελικά μπορείς. Και δεν μιλάω απαραίτητα για ένα ταξίδι».
Στους πάγους του Καζακστάν
Η Ζωή και ο Αλέξανδρος «μοιράζονται» βήμα βήμα τη διαδρομή τους με τους διαδικτυακούς τους φίλους μέσα από τις σελίδες Wheels of Unity στο Facebook και το Instagram. «Οπως εμείς πήραμε κίνητρο από άλλους, θέλουμε να βοηθήσουμε κι εμείς. Ισως κάποιοι άνθρωποι εμπνευστούν από εμάς και δουν ότι μπορούν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα», εξηγούν.
Οι ιστορίες που κουβαλούν δεν έχουν να κάνουν μόνο με τοπία. Εχουν τη μυρωδιά του ζεστού ψωμιού που έβγαινε από έναν φούρνο σε ένα απομακρυσμένο χωριό του Ουζμπεκιστάν. Ενα μπολ με αχνιστό πιλάφι που προσφέρθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ενα φλιτζάνι τσάι δίπλα σε μια ξυλόσομπα, όταν έξω η θερμοκρασία βρισκόταν κάτω από το μηδέν. Τη σιωπηλή γενναιοδωρία ανθρώπων που δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά καταλάβαιναν τι σημαίνει να είσαι κουρασμένος.
«Ταξιδεύοντας με ποδήλατο, συναντάμε συνεχώς ανθρώπους που μας καλούν για φαγητό ή μας φιλοξενούν, ιδιαίτερα στις μουσουλμανικές χώρες», λένε. «Δεν μας βλέπουν ως απειλή. Μας βλέπουν ταλαιπωρημένους ταξιδιώτες και θέλουν να μας βοηθήσουν. Να μας δώσουν ένα ποτήρι νερό, ένα πιάτο φαγητό ή ένα κρεβάτι να κοιμηθούμε. Ακόμη κι όταν δεν το έχουμε ζητήσει». Στέκονται πολύ σε αυτό. «Τα μέσα ενημέρωσης συχνά μας κάνουν να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο κίνδυνος και κακία. Εμείς, στον δρόμο, είδαμε κυρίως αγάπη και φροντίδα», λέει ο Αλέξανδρος.
Κι αν η Ιαπωνία ήταν αρχικά ο προορισμός, στην πραγματικότητα, όπως λένε, δεν υπήρξε ποτέ προορισμός. «Το εξωτερικό ταξίδι είναι μόνο η επιφάνεια. Η πραγματική διαδρομή είναι εσωτερική», αναφέρουν. «Το ταξίδι δεν είναι η απόσταση ανάμεσα στο σημείο Α και το σημείο Β, είναι ό,τι συμβαίνει ενδιάμεσα».