Πολύς λόγος γίνεται σήμερα και ειδικά στο πρώτο μισό του σωτήριου έτους του 2026, περί Πολυπολιτισμού που στην αγγλική γλώσσα τον είπαμε Multiculturalism.
Προήλθε από δύο ελληνικές λέξεις: Το ελληνικό «ο Πολύς» – με μαγικό τρόπο έγινε στη λατινική γλώσσα Multi – υπάρχει αγγλόφωνη βιβλιογραφική κάλυψη για αυτό – και το ρήμα colo = to cultivate = το ελληνικό «καλλιεργώ», το οποίο πέρασε – πολύ εύκολα (εδώ φαίνεται καθαρά το ελληνικό ρήμα colo) – από πολλές παραλλαγές, όπως ο Πολύς, και έγινε στα Λατινικά η καλλιέργεια cultura.
Στην αγγλική γλώσσα έγινε culture, με προφορά «κάλτσα» (με παχιά προφορά του «τς») και κατέληξε στα Ελληνικά να διαβαστεί και να γίνει Κουλτούρα. Άγαρμπη λέξη, άκομψη και άστοχη στο ελληνικό αυτί/αφτί.
Και το επίθετο έγινε πολύκουλτουρικός = multicultural! Επειδή όμως όλα αυτά δεν μας άρεσαν όπως ακούγονται στα Ελληνικά, τα κάναμε Πολυπολιτισμός και το επίθετο πολυπολιτισμικός = multicultural, δηλαδή αυτός που χαρακτηρίζεται από τη συνύπαρξη μεταξύ τους διαφόρων πολιτισμών, όπως συμβαίνει σήμερα στην Αυστραλία.
Ένα από τα πολιτικά κόμματα σήμερα λέει πως η Αυστραλία πρέπει να γίνει ένα Μονοκουλτουρικό έθνος και από Multicultural να γίνουμε Monocultural. Πάλι και εδώ η ελληνική γλώσσα – με ηθική και γλωσσική συμπαράσταση προς τους έχοντες ανάγκη – είναι παρούσα, με το ελληνογενές Monoculture. Στα Ελληνικά θα το λέγαμε ίσως Μονοκουλτουρισμό ή, καλύτερα, Μονοπολιτισμικό, και με αυτό λένε οι μονοκουλτουρικοί ότι δεν πρέπει να μιλάμε στα σπίτια μας άλλες γλώσσες.
Μπα, και γιατί όμως αυτή η έκτακτη ανάγκη;
Στην ιστορική και γλωσσική πορεία της Αυστραλίας αποδεικνύεται πως η αγγλική γλώσσα και ο Πολυπολιτισμός δεν αποτέλεσαν ποτέ απειλή, αλλά αντίθετα υπήρξαν το ίδιο το θεμέλιο της σύγχρονης ανθρώπινης συνεννόησης μεταξύ όλων των κατοίκων της.
Η αγγλική γλώσσα που μιλάμε σήμερα δεν είναι ούτε «καθαρή» ούτε μονολιθική. Είναι ένα πολιτισμικό μωσαϊκό, αποτέλεσμα αιώνων επαφών, μετακινήσεων, κατακτήσεων, ανταλλαγών και δημιουργικής αφομοίωσης.
Από τη γλώσσα του Σαίξπηρ έως τη σύγχρονη παγκόσμια Αγγλική, η απόσταση είναι τεράστια — και αυτή ακριβώς η απόσταση αποτελεί το μέτρο της δύναμής της.
Ας εξετάσουμε το θέμα αυτό λίγο πιο κοντά.
Α. Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΡΙΖΕΣ
Η αγγλική γλώσσα ξεκίνησε ως αγγλοσαξονική, μια γερμανική γλώσσα. Μεταμορφώθηκε ριζικά μετά το έτος 1066 μ.Χ. («1066 and all that»), όταν οι Νορμανδοί έφεραν τη γαλλική γλώσσα στην Αγγλία. Εμπλουτίστηκε από τη Λατινική, τη γλώσσα της επιστήμης, της Εκκλησίας και της διοίκησης.
Μέσω της Λατινικής, απορρόφησε δεκάδες χιλιάδες ελληνικές λέξεις: φιλοσοφία, δημοκρατία, ιστορία, μουσική, θέατρο, γεωμετρία, αστρονομία, πολιτική, οικονομία, λογική, βιολογία, ψυχολογία και — όπως ήδη ειπώθηκε — δεκάδες χιλιάδες άλλες ελληνικές λέξεις, δηλαδή ολόκληρη την ευρωπαϊκή σκέψη!
Σκεφτείτε το λίγο! Η αγγλική γλώσσα δεν είναι προϊόν «καθαρότητας». Είναι προϊόν συνεχούς πολιτισμικής ανάμιξης, δηλαδή Πολυπολιτισμού.
Β. Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ
Ο Σαίξπηρ έγραφε σε μια γλώσσα που σήμερα θα τη θεωρούσαμε σχεδόν ξένη. Η σύγχρονη Αγγλική έχει απλοποιήσει τη Γραμματική, έχει αλλάξει τη Σύνταξη, έχει εμπλουτιστεί με λέξεις από κάθε γωνιά του πλανήτη και έχει γίνει φορέας τεχνολογίας, επιστήμης και παγκόσμιας επικοινωνίας, κάτι που ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ – ΔΥΣΤΥΧΩΣ! – ο σημερινός αγγλόφωνος. Η Αγγλική εξελίσσεται συνεχώς, όπως κάθε ζωντανή γλώσσα, είναι ένας ζωντανός οργανισμός.
Γ. Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ — ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ
Δεν ανήκει πια σε ένα έθνος. Δεν ανήκει σε μια φυλή. Δεν ανήκει σε μια ήπειρο.
Η Αγγλική είναι παγκόσμια κοινή γλώσσα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το γλωσσικό εργαλείο με το οποίο οι επιστήμονες συνεργάζονται, οι λαοί συνεννοούνται, οι πολιτισμοί ανταλλάσσουν ιδέες, οι άνθρωποι χτίζουν κοινά μέλλοντα. Η Αγγλική είναι σήμερα ιδιοκτησία όλης της ανθρωπότητας.
Δ. Η ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑ ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΕΙ
Το να μιλά κάποιος άλλη γλώσσα στο σπίτι του δεν τον κάνει λιγότερο πολίτη, λιγότερο μορφωμένο ή λιγότερο ενταγμένο. Αντίθετα, τον κάνει πλουσιότερο πολιτισμικά, ικανό να κινείται ανάμεσα σε κόσμους, να κατανοεί διαφορετικές οπτικές και να συνδέει ανθρώπους. Η πολυγλωσσία είναι πολιτισμικό κεφάλαιο, όχι εμπόδιο.
Ε. Ο ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Στον σημερινό κόσμο οι γλώσσες συναντώνται, οι πολιτισμοί αλληλεπιδρούν, οι άνθρωποι μετακινούνται, οι ιδέες ταξιδεύουν. Αυτό δεν είναι απειλή. Είναι το μεγάλο επίτευγμα της εποχής μας. Η Αγγλική, ως παγκόσμια γλώσσα, είναι το σύμβολο αυτής της κοινής πορείας. Δεν χωρίζει τους ανθρώπους, αλλά τους ενώνει.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Η αγγλική γλώσσα είναι το ζωντανό παράδειγμα ότι ο πολιτισμός προχωρά όταν οι άνθρωποι μοιράζονται, όχι όταν κλείνονται στον εαυτό τους. Δεν υπάρχει «καθαρή» Αγγλική. Υπάρχει μόνο η Αγγλική της ανθρωπότητας – πολυπολιτισμική, ανοιχτή, δυναμική, δημιουργική, και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιβάλλεται ως γλωσσική αποικιοκρατία σε όλο τον Κόσμο!
Και όσοι μιλούν άλλες γλώσσες στο σπίτι τους δεν είναι σε τίποτα «λιγότεροι».
Είναι πολίτες ενός κόσμου που μαθαίνουν να συνεννοούνται. Αυτό σήμερα το ονομάσαμε, με ελληνικά γλωσσικά εφόδια, Multiculturalism. Όπως βλέπετε, είναι πράγματι δυσκολοπρόφερτος όρος. Για τον λόγο αυτό, στα Ελληνικά τον ονομάσαμε Πολυπολιτισμό και με αυτόν εννοούμε τη συνύπαρξη διαφόρων και διακρινόμενων μεταξύ τους πολιτισμών.
Με αυτόν τον πολιτισμό συνεργασίας ζούμε, ευδοκιμούμε, αλλά και συνυπάρχουμε ειρηνικά και επιτυχημένα – μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – όλοι μας στην αγαπημένη μας νέα πατρίδα, την ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, και σε μια παγκόσμια Πολιτισμική Ανθρωπότητα!
The post Η αγγλική γλώσσα ως ένα πολυπολιτισμικό επίτευγμα της ανθρωπότητας appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.