Η συνέπεια είναι αυτό που χαρακτηρίζει την προσπάθεια του Θοδωρή Βλάχου και της εθνικής ομάδας πόλο. Και ταυτόχρονα η συνέχεια, το γεγονός πως φτάνει στην πηγή σε όλες τις διοργανώσεις.
Αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Ναι μεν οι ισχυρές ομάδες σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι πολλές και αν κάποιος θέλει να είναι απόλυτα ειλικρινής, μιλά για περίπου έξι – επτά στο σύνολο.
Από αυτές δε, η τετράδα κάποτε ήταν δεδομένη πριν καν αρχίσουν τα ραντεβού. Με τον Βλάχο στον πάγκο, η εθνική ομάδα του πόλο άρχισε σιγά – σιγά να χτυπά την πόρτα του δωματίου με τα μετάλλια.
Αργότερα να ενοχλεί, να μπαίνει στη μύτη κάθε δυνατού. Και να κατακτά επιτυχίες σημαντικές ή να χάνει στο νήμα, ακόμη και με τρόπο που το δάκρυ πέφτει στο ιώδιο της πισίνας και χάνεται.
‘Η και το «γιατί» το βλέπεις να βυθίζεται στα πλακάκια και τελικά να σκέφτεσαι «πάμε για την επόμενη φορά».
Το μυστικό, λοιπόν, αυτών των παικταράδων δεν είναι πως το ταβάνι τους δεν το έχουν τρυπήσει ακόμη, αλλά ότι ατσαλώθηκαν από τις αναποδιές που τους βρήκαν.
Και όταν δεν χαμογελάς πλατιά επειδή έχεις κατακτήσει ένα ασημένιο ή ένα χάλκινο μετάλλιο, εφόσον ο στόχος ήταν ακόμη μεγαλύτερος, τότε είναι βέβαιο πως αυτό θα συμβεί.
Το είδαμε χθες στο Σίδνεϊ και την κατάκτηση του χρυσού στο World Cup. Πολλοί μίλησαν για μια κατάρα που διαλύθηκε. Ισως. Ορισμένοι βλέπουν μια σελίδα που ανοίγει.
Και όσοι γνωρίζουν καλά την υδατοσφαίριση, αντιλαμβάνονται πως ο Βλάχος παλεύει με τα κύματα και εν τέλει φέρνει στο φως τη νέα γενιά που και αυτή αρέσει, κι αυτή διεκδικεί και βέβαια κατακτά
όσα της αξίζει.
Ποιοι έλειψαν από το ραντεβού και τα τρία αγχωτικά ματς, που όλα κρίθηκαν στο γκολ, μια ακόμη απόδειξη πως τώρα μάθαμε να κερδίζουμε στις λεπτομέρειες και όχι να λυγίζουμε στις κρίσιμες στιγμές;
Ο Βλαχόπουλος. Ο Φουντούλης. Εκπρόσωποι μιας γενιάς που λες και δίνει τη σκυτάλη. Αλλά και οι αρχηγοί των Ερυθρόλευκων και των Πράσινων, οι Ντίνος Γεννηδουνιάς και Νίκος Παπανικολάου.
Ο γκολκίπερ Ζερδεβάς. Και ποιοι αγωνίστηκαν; Ο Τζωρτζάτος που βέβαια είναι ένας «άσος» δεύτερος, που παίζει όταν χρειαστεί, σαν πρώτος! Το νέα αίμα στη θέση του φουνταριστού, ο Σπάχιτς. Ο «τα δίνω όλα σε κάθε θέση» Σκουμπάκης. Ο Πούρος που όλο και ανεβαίνει. Αλλά και ο Χατζής που μετέχει και στην εθνική ομάδα Νέων Ανδρών.
Συμπέρασμα: το ελληνικό πόλο μεγαλώνει. Κερδίζει έδαφος μαζί με τα μετάλλια που πανηγυρίζει. Και πείθει πως έχει όχι μόνο παρόν, αλλά και ευρύ μέλλον.