«Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν 48 ομάδες στο Μουντιάλ και να μη βρίσκεται εκεί η Εθνική μας»; Αυτή ήταν η ερώτηση που γινόταν πριν το μεγάλο πανηγύρι ξεκινήσει.
Δεν χωράει αμφιβολία πως το γεγονός ότι η Εθνική μας δεν είναι παρούσα στο Μουντιάλ που παρακολουθούμε συνιστά αποτυχία και μάλιστα τεράστια, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι τα εισιτήρια για τις ομάδες της Ευρώπης ήταν αυτή τη φορά τέσσερα περισσότερα από όσα στο προηγούμενο.
Από την άλλη, τώρα που βλέπουμε τα παιχνίδια έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η ερώτηση που αφορά το τι θα μπορούσε να κάνει η Εθνική μας ομάδα αν είχε καταφέρει να προκριθεί. Είναι μια ερώτηση υποθετική. Χωρίς απάντηση, αφού η Εθνική μας έχει αποκλειστεί. Επιτρέπει όμως μία λογικοφανή προσέγγιση.
Απαραίτητα
Είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι ο αποκλεισμός της Εθνικής δεν υπήρξε κάποιου τύπου άδικο αποτέλεσμα. Παρότι το υλικό μοιάζει καλό – κυρίως γιατί πολλοί από τους παίκτες που αποτελούν την Εθνική αγωνίζονται σε πρωταθλήματα του εξωτερικού και στα μάτια μας μοιάζουν λίγο καλύτεροι από αυτό που πραγματικά είναι – εντούτοις από την ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έλειπαν πολλά που είναι απαραίτητα για μία πρόκριση.
Ωστόσο, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, μου μοιάζει ότι το υλικό αυτής της ομάδας θα της επέτρεπε να έχει μία καλή παρουσία στα αμερικανικά γήπεδα αν έφτανε ως εκεί.
Επίθεση
Οι ομάδες που έχουν καταφέρει να διακριθούν στη συγκεκριμένη διοργάνωση είναι κατά βάση ομάδες επιθετικές. Για να μείνουμε απλώς στις ευρωπαϊκές ομάδες – καθώς συγκρίσεις με ομάδες που έρχονται από άλλες ηπείρους είναι λίγο δύσκολο να γίνουν – πρέπει να πω ότι η Εθνική μας δεν έχει να ζηλέψει και πάρα πολλά από ομάδες όπως η Αυστρία, η Σουηδία, η Ελβετία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη που πέρασαν τον σκόπελο των προκριματικών και αφήνω στην άκρη ομάδες όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, ακόμα και το Βέλγιο, που πήγαν στις ΗΠΑ με τεράστιες φιλοδοξίες και που προφανώς δεν συγκρίνονται με την Εθνική μας.
Οι ευρωπαϊκές ομάδες που κατάφεραν να περάσουν τους ομίλους χωρίς να συγκαταλέγονται μεταξύ των φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, είναι όλες ομάδες επιθετικές και μπροστόβαρες όπως δηλαδή η ομάδα του Γιοβάνοβιτς.
Η Σουηδία που έφτασε στην Αμερική μέσω των μπαράζ βασίζεται στον Ισακ και τον Γιόκερες, δύο σπουδαίους επιθετικούς – τους αμυντικούς της δεν τους θυμάται κανένας.
Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη είχε ως καλύτερους κάποια νέα παιδιά όπως ο Μάχμιτς και ο Αλαϊμπέγκοβιτς. Η Ελβετία που κάνει ένα πραγματικά σπουδαίο Μουντιάλ (ξεκινώντας με ένα πολύ κακό αποτέλεσμα όπως η ισοπαλία με το Κατάρ) έχει καλύτερους επιθετικούς από αμυντικούς και μάλιστα άλλαξε την τύχη της στη διοργάνωση όταν ο Γιακίν χρησιμοποιώντας τον Βάργκας έπαιξε επιθετικότερα.
Η Αυστρία επίσης κατάφερε να περάσει τον όμιλο γιατί βρήκε γκολ. Στην καθοριστική ισοπαλία της με την Αλγερία η ισοφάριση που της έδωσε την πρόκριση ήρθε στο όγδοο λεπτό των καθυστερήσεων σε ένα παιχνίδι που έληξε 3-3. Ούτε 0-0 ούτε 1-1. Και ήρθε γιατί απέδωσαν οι αλλαγές του προπονητή της.
Πολλά
Η Εθνική μας ομάδα έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά που έχουν αυτές οι ομάδες. Εχει ταλαντούχους νεαρούς επιθετικούς όπως η Βοσνία, έχει καλύτερη επίθεση από άμυνα όπως η Ελβετία και η Σουηδία, είναι ομάδα με μεγάλο πάγκο, όπως η Αυστρία.
Και σίγουρα έχει ποδοσφαιριστές που θα έβλεπαν αυτή τη διοργάνωση ως σκαλοπάτι για την καριέρα τους έπειτα μάλιστα από σεζόν λίγο δύσκολες και ενώ διανύουμε ένα καλοκαίρι που κάποιοι ψάχνουν την επόμενη ομάδα τους.
Ο Μαυροπάνος και ο Κουλιεράκης δύσκολα θα συνεχίσουν στη Γουέστ Χαμ και στη Βόλφσμπουργκ που υποβιβάστηκαν. Ο Παυλίδης είναι πιθανό να φύγει από την Μπενφίκα.
Ο Τσιμίκας και ο Γιαννούλης μπορεί να αφήσουν την Λίβερπουλ και την Αουγκσμπουργκ. Ο Βλαχοδήμος δεν είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει στη Σεβίλλη.
Φυσικά κι ο Τζόλης και ο Καρέτσας και ο Μουζακίτης θα έβλεπαν το Μουντιάλ ως ένα είδος προσωπικής πασαρέλας.
Οπως άλλωστε και ο Γιάννης Κωνσταντέλιας, που αν η Εθνική μας είχε προκριθεί στα τελικά, αποκλείεται να ζητούσε από τον ομοσπονδιακό προπονητή να μην τον καλέσει στα επόμενα παιχνίδια.
Ταλέντο
Μπορεί μια ομάδα να δυσκολεύεται στα προκριματικά και να σταθεί καλά στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης; Οταν είναι μια ομάδα με ταλέντο, αλλά χωρίς μεγάλες παραστάσεις όπως η δική μας, αυτό φυσικά και μπορεί να συμβεί.
Η συμμετοχή στους τελικούς θα δημιουργούσε έναν χρήσιμο συναγερμό. Για τους σχετικά νεαρούς παίκτες στους οποίους βασίζεται η ομάδα του Γιοβάνοβιτς τα συνεχόμενα παιχνίδια δεν είναι πρόβλημα: μάλλον είναι πρόβλημα να βρίσκονται κάθε φορά κάθε τρεις μήνες για να δώσουν δύο ματς για τα προκριματικά.
Επίσης οι τελευταίες συμμετοχές της Εθνικής μας σε τελικούς μεγάλων διοργανώσεων δεν ήταν και άσχημες. Το 2010 στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής η Εθνική μας πέτυχε την πρώτη της νίκη σε Μουντιάλ κόντρα στη Νιγηρία.
Το 2012 στα τελικά του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος η Εθνική μας με προπονητή τότε τον Σάντος πέρασε τον όμιλο για να αποκλειστεί από την πανίσχυρη Γερμανία με ψηλά το κεφάλι.
Το 2014 στο Μουντιάλ της Βραζιλίας πάλι με προπονητή τον Πορτογάλο η Εθνική έφτασε ένα βήμα από τα προημιτελικά όταν και αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Κόστα Ρίκα κι αφού προηγουμένως είχε περάσει από τον όμιλο διά πυρός και σιδήρου.
Ολες αυτές ήταν εθνικές ομάδες σίγουρα πιο κυνικές από την ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς αλλά και με λιγότερο ταλέντο.
Σκωτία
Η αίσθηση της μεγάλης αποτυχίας της Εθνικής μας στα προκριματικά του Μουντιάλ μεγαλώνει και από το γεγονός ότι η Σκωτία που προκρίθηκε από τον όμιλο όπου βρισκόταν η δική μας ομάδα δεν έκανε απολύτως τίποτα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Σκωτία και η Τσεχία ήταν οι μοναδικές ομάδες από την Ευρώπη που δεν πέρασαν στις 32 από τη φάση των ομίλων. Αλλά η Σκωτία βασίζεται πολύ στην άμυνά της και στην ικανότητά της να περιορίζει τον αντίπαλο και να του καταστρέφει το παιχνίδι, ενώ η Τσεχία είναι μια γερασμένη ομάδα που κάνει το ίδιο.
Στο Μουντιάλ που παρακολουθούμε η τέχνη της καταστροφής έχει σταματήσει να αποδίδει. Είναι βέβαια χρήσιμη στα προκριματικά.
Και είναι καλό η Εθνική μας ενόψει των προκριματικών του Εuro 2028 να τη μάθει. Λάθος. Δεν είναι καλό. Είναι απαραίτητο.