Τέσσερις μήνες μετά την ξεκάθαρη εκλογική νίκη του Εργατικού Κόμματος στη Νότια Αυστραλία, και με τον πέμπτο πλέον προϋπολογισμό στο ενεργητικό του, ο υπουργός Οικονομικών Αναστάσιος (Τομ) Κουτσαντώνης (Tom Koutsantonis), εμφανίζεται ήρεμος και συγκροτημένος.
Στα γραφεία της πολιτειακής κυβέρνησης στο κέντρο της Αδελαΐδας, δεν έδειχνε καθόλου βιαστικός την ώρα που μιλούσε για την ελληνοαυστραλιανή ανατροφή του και το όραμά του να γίνει η Νότια Αυστραλία βιομηχανική υπερδύναμη.
Ο ίδιος δηλώνει «άνετος με τον εαυτό» του αυτή την περίοδο.
Και μοιάζει λογικό για τον 54χρονο ομογενή υπουργό που απολαμβάνει τη σιγουριά της δεύτερης θητείας, μετά την αλλαγή ηγεσίας από κυβέρνηση Φιλελευθέρων σε Εργατικών στην οποία συνέβαλε το 2022.
Ο πολιτειακός πρωθυπουργός Peter Malinauskas τον είχε χαρακτηρίσει τότε «λιοντάρι» του Εργατικού Κόμματος.
«Εάν το Εργατικό Κόμμα με χρειαστεί για να παλέψω, είμαι εκεί», δηλώνει ο κ. Κουτσαντώνης.
«Εάν με χρειαστεί να κυβερνήσω, είμαι εκεί. Είμαι στην υπηρεσία του κόμματός μου, στην υπηρεσία της πολιτείας μου και έτοιμος να υπηρετήσω στον ρόλο που απαιτείται κάθε φορά».
Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, αναμενόταν να ασκήσει καθήκοντα πρωθυπουργού της Νότιας Αυστραλίας (Acting Premier), αναπληρώνοντας προσωρινά τον Peter Malinauskas, ο οποίος θα βρισκόταν σε άδεια.
Σε ερώτηση για το αν θα έβλεπε τον εαυτό του στη θέση γενικότερα, το όχι είναι εμφατικό.
Αφενός, εξηγεί, επειδή γνωρίζει το «πόσο μπορεί να σε απορροφήσει ολοκληρωτικά» ένας τέτοιος ρόλος, κάτι που δεν θα ήθελε για τον ίδιο ή την οικογένειά του.
Ο άλλος λόγος είναι ότι παραμένει πιστός στη θέση του υπουργού Οικονομικών που έχει αναλάβει και στις ανάγκες του κόμματος με πρωθυπουργό τον Malinauskas.
Όσο για τ πού βλέπει τον εαυτό του σε πέντε χρόνια;
«Εξαρτάται αποκλειστικά από το τί θέλει ο πολιτειακός πρωθυπουργός να κάνω», απαντά.
Οι σχέσεις των δύο ανδρών δεν περιορίζονται μόνο στην πολιτική συνεργασία, καθώς τους συνδέει μια φιλία πολλών ετών. Ο κ. Malinauskas ήταν κουμπάρος στον γάμο του κ. Κουτσαντώνη.
Όπως δηλώνει ο ίδιος, τον θεωρεί «μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές φυσιογνωμίες» της Νότιας Αυστραλίας.
«Πιστεύω ότι έχει ξεκινήσει να δημιουργεί μια παρακαταθήκη που δεν είχαμε δει από την εποχή του Don Dunstan στη Νότια Αυστραλία», τονίζει αναφερόμενος στον πρωθυπουργό κατά τη δεκαετία ’60 και ’70 που άφησε το στίγμα του εκσυγχρονιστή και φιλέλληνα πολιτικού.
Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟΜ
Ο κ. Κουτσαντώνης μεγάλωσε στα δυτικά προάστια της Αδελαΐδας, όπου εξακολουθεί να ζει με τη σύζυγό του Anthea και τις κόρες τους Tia και Helena.
Γιος Ελλήνων μεταναστών, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γιώργο, μεγάλωσαν μιλώντας Ελληνικά, ενώ μεγάλο μέρος της παιδικής τους ηλικίας το πέρασαν στο οικογενειακό μαγαζί των γονιών τους, Αντώνη και Δήμητρας, ένα ντελικατέσεν που αργότερα εξελίχθηκε σε κατάστημα πουλερικών.
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας, ενώ δούλευε στην οικογενειακή επιχείρηση και οδηγούσε ταξί για να βγάλει τα προς το ζην.
Η μητέρα του είχε μάθει από μόνη της να διαβάζει και να γράφει στα Αγγλικά και θυμάται τον πατέρα του να έχει πάντοτε μια παραδοσιακή στάση πειθαρχίας στη δουλειά και την ανάληψη ευθυνών.
Το πνεύμα λιτότητας που χαρακτήριζε τον πατέρα του — ο οποίος δεν είχε αποκτήσει ποτέ πιστωτική κάρτα —, όπως λέει ο ίδιος ο κ. Κουτσαντώνης, εξακολουθεί να επηρεάζει μέχρι σήμερα τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται και προσεγγίζει τα οικονομικά.
«Εάν δεν έχεις και πρέπει να δανειστείς για κάτι, σημαίνει ότι δεν έχεις τη δυνατότητα να το αγοράσεις».
Η πρώτη του μέρα στο σχολείο είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Όταν είπε στη δασκάλα του ότι το όνομά του ήταν Αναστάσιος, εκείνη αποφάσισε αλλιώς.
«Είπε: ‘Δεν θα σε φωνάζω έτσι. Θα σε λέμε Τομ’».
Θυμάται ότι ένιωσε αποδεκτός εκείνη τη στιγμή, «Ίσως είμαι Αυστραλός τώρα», σκέφτηκε, αλλά το περιστατικό είναι ενδεικτικό μιας άλλης εποχής.
Ως νέοι πολίτες στη χώρα, εξηγεί, οι γονείς του δεν τολμούσαν να αμφισβητήσουν τα λεγόμενα της δασκάλας, οπότε ο Αναστάσιος έγινε σύντομα γνωστός ως Τομ.
Σήμερα, λέει ότι είναι περήφανος για τους νεότερους Ελληνοαυστραλούς που διατηρούν σταθερά τα ονόματα που τους δόθηκαν, τα οποία οι προηγούμενες γενιές ένιωθαν υποχρεωμένες να συντομεύσουν ή να εγκαταλείψουν.
«Η Αυστραλία διακατέχεται από μια πολυπολιτισμική ταυτότητα και όχι μια μονοπολιτισμική κοινωνία», σημειώνει, αναφερόμενος στις εκκλήσεις της ηγέτιδας του κόμματος One Nation, Pauline Hanson, να απορριφθεί ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της χώρας υπέρ μιας ομοιόμορφης εθνικής ταυτότητας.
ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΜΙΑΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Το μικρόβιο της πολιτικής εκδηλώθηκε από νωρίς στον κ. Κουτσαντώνη.
Στα 14 του, άρχισε να εργάζεται εθελοντικά στο γραφείο του βετεράνου στελέχους του Εργατικού Κόμματος, του εκλιπόντος Jack Wright.
Αργότερα ανέλαβε καθήκοντα γραμματέα στη Νεολαία Εργατικού Κόμματος της Νότιας Αυστραλίας, δούλεψε ως προσωπικός βοηθός του Michael Atkinson και συνεργάστηκε μετά με τον Don Farrell, ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της Ένωσης Εργαζομένων καταστημάτων, διανομής και συναφών κλάδων.
Έχει πλέον στο ενεργητικό του τρεις δεκαετίες κοινοβουλευτικής δράσης, με πρώτη εκλογή του το 1997 στην έδρα του Peake (σήμερα West Torrens).
Συμμετείχε για πρώτη φορά στο Υπουργικό Συμβούλιο το 2009 και έχει αναλάβει χαρτοφυλάκια όπως αυτά των Σωφρονιστικών Ιδρυμάτων, Νεολαίας και Εθελοντισμού, Τυχερών Παιχνιδιών, Μικρών Επιχειρήσεων, Μεταφορών, Χωροταξίας και Υποδομών, Ορυχείων και Ενέργειας, Ανάπτυξης της Πολιτείας και Οικονομικών.
Με την επαναφορά του Εργατικού Κόμματος στην εξουσία υπό τον Peter Malinauskas το 2022, διορίστηκε υπουργός Ορυχείων, Ενέργειας και Υποδομών, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2025 ορκίστηκε εκ νέου υπουργός Οικονομικών Νότιας Αυστραλίας.
Για τον ίδιο, η πολιτική παραμένει όπως δηλώνει το «να δίνεις φωνή στους ανθρώπους όταν αισθάνονται ότι δεν ακούγεται η δική τους».
«Πραγματικά πιστεύω ότι αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μέρος της δουλειάς: να χρησιμοποιείς την επιρροή και την εξουσία σου για όσους δεν τις έχουν».
Το να είναι Έλληνας, λέει, δεν αποτελεί απλώς ένα συμπλήρωμα της ταυτότητάς του, αλλά «βασικό στοιχείο της».
«Είναι η ουσία μου», λέει. «Βλέπω την Ελλάδα σαν παππού ή γιαγιά. Αποτελεί σημαντικό μέρος του τρόπου με τον οποίο διαμορφώθηκα».
Γι’ αυτό και επέμεινε, όπως λέει, να μάθουν τη γλώσσα τα παιδιά του, να πηγαίνουν στο ελληνικό σχολείο και να διατηρούν οικογενειακούς δεσμούς με την Ελλάδα.
«Δεν μπορώ να φανταστώ να είμαι κάτι άλλο πέρα από το να έχω αυτή την ταυτότητα».
Τα χωριά των γονιών του, το Άργος στην Πελοπόννησο από την πλευρά της μητέρας του και η Μηλίτσα στη Μεσσηνία από την πλευρά του πατέρα του, δεν είναι απλά σημεία στον χάρτη.
Τα περιγράφει ως ζωντανές συνδέσεις, που ενισχύονται μέσω τακτικών επισκέψεων, οικογενειακών κλήσεων μέσω FaceTime και της προσδοκίας ότι οι κόρες του θα ταξιδέψουν κάποια μέρα στην Ελλάδα, όπου συγγενείς θα τις περιμένουν για να τις υποδεχτούν.
«Έτσι διατηρείται αυτή τη σύνδεση για ακόμα μία γενιά», λέει.
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ
Για τον κ. Κουτσαντώνη είναι σαφές το τί χρειάζεται να προστατεύσει η ελληνοαυστραλιανή κοινότητα: τη γλώσσα, την πίστη, τον πολιτισμό και τους θεσμούς.
Επιθυμία του είναι να δημιουργηθεί μια μόνιμη έδρα ελληνικής γλώσσας σε πανεπιστήμιο της Νότιας Αυστραλίας, να καταγραφεί καλύτερα η ελληνική μετανάστευση στην Αδελαΐδα και να ευδοκιμήσουν πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι.
Επίσης, ελπίζει ότι η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας θα επιλύσει το σχίσμα 66 χρόνων και θα επανενωθεί με την Αρχιεπισκοπή, με τους Έλληνες της Νότιας Αυστραλίας να αποκτούν «έναν κανονικό καθεδρικό ναό».
Η διατήρηση του Ελληνισμού, υποστηρίζει, είναι ταυτόχρονα καθήκον και δώρο.
«Πιστεύω πως είναι ευθύνη μας», λέει. «Αυτή η επιθυμία να τον διατηρήσουμε καίει πιο βαθιά μέσα μας απ’ ό,τι σε πολλές άλλες κοινότητες, λόγω της Εκκλησίας».
Στο θέμα της πίστης, περιγράφει τον εαυτό του ως μέλος της εκκλησίας με τακτική παρουσία που προσπαθεί να συμμετέχει στα μυστήρια.
«Πιστεύω ότι η πίστη μας είναι μια όμορφη πίστη», λέει. «Οι ψαλμωδίες είναι συγκινητικές. Η εικονογραφία της είναι η πιο όμορφη στον Κόσμο».
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
Από πολιτικής άποψης, ο κ. Κουτσαντώνης δηλώνει ότι δεν έχει επηρεαστεί από την Ελλάδα, αλλά από την ιστορία του Εργατικού Κόμματος και από τους ανθρώπους που τον καθοδήγησαν: τον συνδικαλιστή Don Farrell, νυν υπουργό Εμπορίου και Τουρισμού, τον Michael Atkinson, πρώην υπουργό Δικαιοσύνης, καθώς και την παράδοση του Εργατικού Κόμματος στο να «βελτιώνει τη ζωή των εργαζομένων».
Στα πολιτικά του πρότυπα συγκαταλέγει τους Paul Keating και Bobby Kennedy, τους οποίους θαυμάζει για την «ηθική τους σαφήνεια».
«Προσπαθώ να μιλάω ξεκάθαρα, θέλω να είμαι συνεπής στα λόγια μου», λέει εξηγώντας ωστόσο ότι δε διστάζει να αλλάξει γνώμη όταν υπάρχει εύλογη ανάγκη.
Παράδειγμα, το θέμα της πυρηνικής ενέργειας, στο οποίο υπήρξε σθεναρά αντίθετος στο παρελθόν.
«Τώρα είμαι ανοιχτός, επειδή βλέπω ότι αποτελεί έναν ξεκάθαρο τρόπο για την απεξάρτηση από τον άνθρακα και είναι η λογική κίνηση, αν εξαιρέσεις το κόστος. Στη βάση της, η υποστήριξή μου εδράζεται στο μέλλον, αν σκεφτούμε τις ενεργειακές ανάγκες του μέλλοντος, είναι η λογική κίνηση».
Ο στόχος του για την Πολιτεία είναι «να διασφαλίσει ότι η οικονομική ανάπτυξη της Νότιας Αυστραλίας θα είναι βιώσιμη μακροπρόθεσμα».
«Βρισκόμαστε στο κατώφλι μερικών πολύ σημαντικών εξελίξεων, είτε πρόκειται για την εξέλιξη της συμφωνίας AUKUS είτε για την τεράστια έκρηξη παραγωγής χαλκού που αναμένεται στα βόρεια της πολιτείας», λέει ο Κουτσαντώνης.
Ευελπιστεί ότι έργα σαν κι αυτά θα δημιουργήσουν «δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, μετατρέποντας την Πολιτεία σε βιομηχανική υπερδύναμη».
Το αν η ελπίδα του αποδειχθεί ρεαλιστική, θα εξαρτηθεί μερικώς και από την γεωπολιτική σταθερότητα, παράγοντας που δεν κρύβει ότι τον ανησυχεί.
«Η παλαιά τάξη πραγμάτων, όπως διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει πια εξαφανιστεί. Αυτό με ανησυχεί πολύ», επισημαίνει ο κ. Κουτσαντώνης, αναφερόμενος ειδικά σε θέματα εμπορίου και τον αντίκτυπο στην Αυστραλία.
«Η Αυστραλία τηρεί τους κανόνες που πολλοί άλλοι δεν τηρούν πλέον. Φοβάμαι ότι οδεύουμε προς έναν κόσμο όπως ήταν πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου οι τύραννοι αποθεώνονται και οι δημοκρατικοί θεσμοί θεωρούνται αδύναμοι».
Παρά τις όποιες γεωπολιτικές πιέσεις, δηλώνει διατεθειμένος να δουλεύει για τη συνεχή ανάπτυξη της Νότιας Αυστραλίας, όχι ως Πολιτεία «που απλώνει το χέρι για βοήθεια, αλλά μία που ανυψώνει οικονομικά το έθνος».
Όπως εξομολογείται, μόνο μία φορά σκέφτηκε να παραιτηθεί από την πολιτική, όταν το Εργατικό Κόμμα έχασε τις εκλογές του 2018, αλλά γρήγορα άλλαξε γνώμη.
«Σκέφτηκα ότι το σωστό που είχα να κάνω ήταν να προσπαθήσω να βοηθήσω τον Peter (Malinauskas) να επανεκλεχθεί».
Όταν ωστόσο έρθει η ώρα να αποχωρήσει, δηλώνει σίγουρος πως αυτό θα γίνει «ξαφνικά και μονομιάς» με «επιστροφή στα βασικά», περνώντας περισσότερο χρόνο με τη σύζυγό του Anthea και τις κόρες τους, διαβάζοντας μισοτελειωμένα βιβλία, εξερευνώντας μέρη στην Αυστραλία και την Ελλάδα και συνεχίζοντας να υπηρετεί σε τοπικό επίπεδο αλλά μέσα από τον εθελοντισμό.
Όσο για το πώς θα ήθελε να τον θυμούνται ως πολιτικό, απαντά χαρακτηριστικά:
«Ως κάποιον που νοιαζόταν, που χρησιμοποιούσε την επιρροή του προς όφελος των άλλων, και με αίσθημα ευθύνης προς την ελληνική παροικία χωρίς να ξεχνά ότι εξελέγη για να υπηρετεί την ευρύτερη αυστραλιανή κοινωνία».
*Η Lee Theodoros είναι δημοσιογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας με έδρα την Αδελαΐδα.
The post Τομ Κουτσαντώνης: Η ελληνική μου ταυτότητα με διαμόρφωσε appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.