Η ελληνική αποστολή της καλλιτεχνικής κολύμβησης επιστρέφει στην πατρίδα με πολύ καλές εμφανίσεις και κυρίως τα δύο χρυσά των αδελφών Αλεξανδρή, της Αννας Μαρίας και της Ειρήνης, από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Παρίσι.
Μιλώντας στα «ΝΕΑ», τους ζητάμε να βάλουν έναν… τίτλο σε αυτά τα μετάλλια, και οι δύο, χωρίς δεύτερη σκέψη, απαντούν: «Για την Ελλάδα».
«Ναι, αυτός είναι ο τίτλος γιατί χρυσά είχαμε πάρει και με την Αυστρία, αλλά αυτά είναι τόσο ξεχωριστά με το εθνόσημο. Το να ακούμε τον εθνικό ύμνο είναι κάτι μοναδικό και η συγκίνηση τεράστια.
Φτάσαμε τα πέντε χρυσά μετάλλια πλέον, αλλά αυτά τα δύο είναι τόσο μοναδικά για μας», λέει η Αννα Μαρία, ενώ η Ειρήνη θυμίζει και τον αγώνα δρόμου των κοριτσιών για να προλάβουν.
«Ουσιαστικά τον Μάρτιο ξεκινήσαμε, η πίεση ήταν μεγάλη σε πολλά επίπεδα και υπήρχε και λίγο άγχος, αλλά τελικά βγήκε το πρόγραμμα και αυτό μας χαροποιεί.
Είχαμε δύο χρόνια, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, να αγωνιστούμε, οι χορογραφίες ήταν φρέσκες, δεν είχαμε δυνατότητα να τεστάρουμε τίποτα».
Και φυσικά η τρίτη αδελφή της παρέας, η Βάσω, έκανε τη δική της προσπάθεια στο σόλο με πολύ καλά πλασαρίσματα. «Είμαστε πολύ περήφανες για τη Βάσω, εάν είμαστε για μας μία φορά, για αυτήν είμαστε δέκα φορές, γιατί είχε τραυματισμό στο γόνατο και έκανε αγώνα δρόμου.
Στο νερό αν χάσεις την επαφή είναι δύσκολο, και όχι απλά επανήλθε, αλλά πήρε και εξαιρετικές θέσεις», λέει η Ειρήνη.
Η ξενιτιά και η «απαγωγή»
Μια εύλογη ερώτηση είναι αν υπάρχει πίκρα που τόσα χρόνια είχαν αναγκαστεί να ξενιτευτούν, αλλά η Αννα Μαρία μάς προλαβαίνει: «Αυτή η περιπέτεια μας έκανε πιο δυνατές. Μας διαμόρφωσε σε αυτό που είμαστε σήμερα και επειδή περάσαμε όλα αυτά τα στάδια ήταν αυτό που μας έκανε πιο δυνατές.
Πέρναγε αρκετές φορές από το μυαλό μας ότι κάποια στιγμή θα αγωνιστούμε για την Ελλάδα, το σκεφτόμασταν βέβαια σε πιο θεωρητικό επίπεδο.
Τι θα γινόταν εάν μέναμε Ελλάδα, αλλά στην πράξη αυτό που έγινε είναι φοβερό και είναι μεγάλη η συμβολή του προέδρου της ΕΟΕ Ισίδωρου Κούβελου, του προέδρου της ΚΟΕ Κυριάκου Γιαννόπουλου και της κυρίας Καράμπελα της καλλιτεχνικής κολύμβησης».
Η Ειρήνη θυμάται και την… απαγωγή της Βιέννης όταν ο πρόεδρος της ΕΟΕ Ισίδωρος Κούβελος τις έπεισε σε μία νύχτα και επέστρεψαν στην πατρίδα.
«Ναι, η “απαγωγή” της Βιέννης, ήρθε και μας πήρε σε ένα βράδυ! Και μετά ήρθε στο Παρίσι, μας στήριξε και ήταν τρομερό κίνητρο να τον βλέπουμε όπως και όλους να μας χειροκροτούν και να μας δείχνουν την αγάπη τους».
Πανευτυχής φυσικά και η μαμά Αρτεμις Αργυροπούλου που είναι δίπλα στα κορίτσια της ως φύλακας – άγγελος από την πρώτη στιγμή.
Και οι δύο κοπέλες λένε με μια φωνή: «Η μαμά είναι ο ήρωάς μας, το πρότυπό μας. Ηταν πάντα μπροστά και έβαλε πάνω απ’ όλους εμάς και τα όνειρά μας και θυσιάστηκε για μας.
Ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρουμε. Χωρίς τη μαμά μας δεν θα ήμασταν αυτό που είμαστε. Χάρηκε πάρα πολύ για αυτά τα μετάλλια».
Συγχαρητήρια στην ΕΟΕ
Στο ΟΑΚΑ πέρασαν το τελευταίο δίμηνο ακόμα και 11-12 ώρες την ημέρα για να προλάβουν να καλύψουν το χαμένο έδαφος και τα κατάφεραν.
«Για μας ήταν η αρχή, το πρώτο βήμα και όχι ο τελικός στόχος. Εχουμε μπροστά μας Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και Ολυμπιακούς Αγώνες και προχωράμε με ηρεμία.
Κάθε αγώνας είναι ξεχωριστός, μας δίνει δύναμη για το μέλλον και αυτοπεποίθηση, αλλά ξεκινάμε από το μηδέν. Πολύ σημαντική και η καλή συνεργασία που είχαμε με τις προπονήτριές μας, που τις γνωρίσαμε επίσης τον Μάρτιο.
Μας μετέδιδαν την ηρεμία. Επίσης επιλέξαμε για το πρόγραμμά μας το νούμερο 11 και αυτό ήταν που τελικά μας έδωσαν και στους αγώνες, ήταν σημάδι της μοίρας», μας λέει η Ειρήνη Αλεξανδρή, με την Αννα Μαρία να μην κρύβει την ικανοποίησή της για τα βήματα που έχουν γίνει στον αθλητισμό στην Ελλάδα.
«Εχουν γίνει απίστευτα βήματα και αξίζουν συγχαρητήρια στην ΕΟΕ και τον κ. Κούβελο, είναι μεγάλη υπόθεση να είναι στο επίκεντρο ο αθλητής.
Οι συνθήκες στο ΟΑΚΑ είναι πολύ καλές, ενώ θα ανοίξει και πάλι το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο. Το Κωπηλατοδρόμιο λειτουργεί και πάλι, είναι όλα πολύ θετικά και αποδίδουν γιατί έρχονται οι επιτυχίες, εμπνέει ο ένας τον άλλο».
Οσο για την αφιέρωση, πάλι με μια φωνή οι δύο αθλήτριες λένε: «Στη μαμά μας, την αδελφή μας, σε όλη την Ελλάδα και στη μνήμη του θείου μας, του αδελφού της μαμάς, του Χαρίλαου Αργυρόπουλου, που είχε όνειρο να μας δει να αγωνιζόμαστε με τα ελληνικά χρώματα αλλά δεν πρόλαβε».