Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε απλώς μια μεγάλη ευκαιρία απέναντι στη Χράντετς Κράλοβε. Κατάφερε να μετατρέψει μέσα σε λίγα λεπτά ένα παιχνίδι που είχε φέρει απόλυτα στα μέτρα του σε μια βραδιά έντονου προβληματισμού, αφήνοντας να φύγει μέσα από τα χέρια του ένα προβάδισμα δύο τερμάτων και πηγαίνοντας πλέον στην Τσεχία με άγχος και πίεση.
Το σοκαριστικό 2-2 δεν μπορεί να αποδοθεί στην κακή τύχη. Το ανησυχητικό για τον Τζέικομπ Νίστρουπ είναι ότι η ομάδα του παρουσιάζει ξανά ένα πρόβλημα που έχει εμφανιστεί και σε προηγούμενα παιχνίδια. Όταν πλησιάζει το τέλος, χάνει τη συγκέντρωσή της, οπισθοχωρεί, κάνει εύκολα λάθη και ουσιαστικά προσκαλεί τον αντίπαλο να πιστέψει ότι μπορεί να επιστρέψει στο ματς.
Και όταν κάτι επαναλαμβάνεται, παύει να αποτελεί σύμπτωση.
Ο Παναθηναϊκός είχε φτάσει στο 2-0 χάρη στην εξαιρετική βραδιά του Ανδρέα Τετέι και έδειχνε να έχει αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της αναμέτρησης. Σε εκείνο το σημείο θα έπρεπε να κάνει ακριβώς αυτό που κάνουν οι μεγάλες ομάδες. Να διαχειριστεί με ωριμότητα το προβάδισμά του, να κρατήσει τον αντίπαλο μακριά από την περιοχή του και, αν παρουσιαζόταν η ευκαιρία, να ψάξει ακόμη ένα γκολ.
Και συνέβη σχεδόν το αντίθετο.
Οι «πράσινοι» έριξαν την έντασή τους, έχασαν μέτρα στο γήπεδο και έδωσαν στη Χράντετς χώρο, χρόνο και – το σημαντικότερο – ελπίδα. Οι Τσέχοι, που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζαν… ανήμποροι, άρχισαν ξαφνικά να το πιστεύουν. Και ο Παναθηναϊκός έκανε ό,τι μπορούσε για να τους βοηθήσει.
Αδικαιολόγητα λάθη, κακές τοποθετήσεις, έλλειψη καθαρού μυαλού και μια γενικότερη αδυναμία να ελεγχθεί ο ρυθμός του αγώνα στις κρίσιμες στιγμές. Ακόμη χειρότερα, το δεύτερο γκολ ήρθε με τρόπο που ο ίδιος ο Νίστρουπ χαρακτήρισε «ανεπίτρεπτο», σε μια στατική φάση στην οποία η αμυντική συμπεριφορά δεν ήταν αυτή που απαιτείται σε τέτοιο επίπεδο.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο ζήτημα.
Το αμυντικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν εμφανίστηκε ξαφνικά απέναντι στη Χράντετς. Είναι κάτι που έχει φανεί από τα πρώτα παιχνίδια της εποχής Νίστρουπ. Η ομάδα δέχεται εύκολα φάσεις και γκολ, παρουσιάζει διαστήματα στα οποία χάνει την αμυντική της ισορροπία και δείχνει ιδιαίτερα ευάλωτη όταν ο αντίπαλος ανεβάζει την πίεσή του.
Ο Δανός τεχνικός έχει ασφαλώς χρόνο μπροστά του και βρίσκεται ακόμη στο πρώτο κομμάτι της θητείας του. Όμως έχει πλέον και την ευθύνη να βρει τη λύση. Γιατί τέτοιου είδους προβλήματα δεν διορθώνονται μόνο με μεταγραφές και αλλαγές προσώπων. Διορθώνονται μέσα από την προπόνηση, τη σωστή διαχείριση και κυρίως μέσα από τη δημιουργία μιας ομάδας που ξέρει πώς να «σκοτώνει» ένα παιχνίδι όταν το έχει στα χέρια της.
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή δεν το ξέρει.