Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης ανήκει στο παρελθόν. Η ελληνική αποστολή επέστρεψε με τρία μετάλλια, πολλές διακρίσεις και πανελλήνια ρεκόρ.
Ανάμεσα στις αθλήτριες που ξεχώρισαν ήταν η Άννα Ντουντουνάκη, που με τις επιδόσεις της μας έκανε ακόμη μία φορά περήφανους και επιβεβαίωσε ότι ανήκει στην ελίτ του αθλήματος.
Είναι η πρώτη ελληνίδα κολυμβήτρια, που κατεβαίνει τα 57 δευτερόλεπτα στα 100μ. πεταλούδα, όπου το πραγματοποίησε στον ημιτελικό του αγωνίσματος, ενώ στον τελικό κατέκτησε την 4η θέση.
Η Ντουντουνάκη μιλάει αποκλειστικά στο tanea.gr για το τεράστιο πανελλήνιο ρεκόρ, που πέτυχε, το κλίμα από τη διοργάνωση και τη συναισθηματική φόρτιση που είχε κατά τη διάρκεια των αγώνων.
Στο τέλος, δεν ξεχνάει να ευχαριστήσει όλους τους ανθρώπους, που την στηρίζουν σε αυτή τη διαδρομή.
Από το πρώτο 100άρι στην πεταλούδα που έπεσες και το 56,4 στη σκυτάλη φάνηκε σε πόσο καλή κατάσταση ήσουν. Αυτός ο χρόνος σου έδωσε αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια;
«Η αλήθεια είναι δεν περίμενα το χρόνο στη σκυτάλη. Όταν το είδα ένιωσα απίστευτα με την επίδοση. Είχα συζητήσει με τον προπονητή μου ότι ήθελα να περάσω πολύ γρήγορα το πρώτο 50άρι για να δω πόσο μπορώ να αντέξω στο δεύτερο.
Το θεώρησα μία καλή ευκαιρία να το κάνω χωρίς το άγχος του ατομικού. Όταν είδα την επίδοση και προσθέτοντας το γεγονός ότι είχα κολυμπήσει ένα 50άρι πριν από μισή ώρα, μου έδωσε άλλη αυτοπεποίθηση και άλλη σιγουριά».
Πώς μπήκες συναισθηματικά στον τελικό των 100μ. και ενώ είχε προηγηθεί η 9η θέση στα 50μ.;
«Το γεγονός ότι ήρθε αυτός ο χρόνος στη σκυτάλη και ενώ πριν λίγο είχα μείνει 9η, ήταν ο λόγος που διέγραψε κατευθείαν από το μυαλό μου ότι έχασα τον τελικό. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα στεναχωρηθεί.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν με ένοιαξε, γιατί έβλεπα ότι είμαι σε φοβερή κατάσταση για τα 100μ. Σκέφτηκα επίσης ότι έχω άλλη μία ημέρα για να ξεκουραστώ, ώστε να είμαι πιο έτοιμη για τα 100μ.
Οπότε δε θεωρώ ότι με επηρέασε συναισθηματικά, έχοντας επίσης πετύχει ένα χρόνο κάτω από τα 57 δευτερόλεπτα».
Σε είδαμε τόσο στα ημιτελικά όσο και στον τελικό να κάνεις γρήγορο πέρασμα στα πρώτα 50 μέτρα. Ήταν μία τακτική που πιστεύεις ότι σου βγήκε;
«Ήταν κάτι που ήθελα να δοκιμάσω. Είχα δοκιμάσει να περνάω στο 26.8 και είχα δει μέχρι που μπορεί να με πάει. Για να κάνω το επόμενο βήμα χρειαζόταν μία αλλαγή και πίστεψα ότι είναι η κατάλληλη.
Έβλεπα ότι μπορώ να έχω ένα εύκολο και άνετο κολύμπι για αυτό το χρόνο στο πρώτο πενηντάρι. Επιβεβαιώθηκε και στη σκυτάλη και το ακολούθησα στις επόμενες κούρσες. Θεωρώ ότι ήταν σωστό και είχα δουλέψει για ένα πέρασμα στο 26.4.
Στον τελικό ένιωσα μία κούραση, αλλά κατάφερα να κολυμπήσω τρεις φορές κάτω από το ρεκόρ. Οπότε σίγουρα είχε θετικό αντίκτυπο και μπορεί να είχα μετά από τόσες μέρες μία κούραση στον τελικό».
Το πανελλήνιο ρεκόρ με χρόνο κάτω από τα 57 δευτερόλεπτα αποτελεί δικαίωση για τις θυσίες σου;
«Μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας και πιο συγκεκριμένα κυνηγούσα την επίδοση εδώ και πέντε χρόνια, ήταν κάτι που αναζητούσα από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο. Πίστευα ότι μπορούσα να τον πετύχω και σίγουρα αποτελεί δικαίωση, ενώ ήρθε σε μία πολύ σημαντική περίοδος».
Η 4η θέση τι γεύση σου αφήνει; Προφανώς ήθελες το μετάλλιο, αλλά ήταν και το πιο γρήγορο Ευρωπαϊκό όλων των εποχών.
«Ήταν μία ιδιαίτερη και δύσκολη χρονιά μέχρι τον Μάιο δεν ένιωθα πολύ καλά. Από εκεί και έπειτα είπα έχω δύο μήνες μπροστά μου, πρέπει να κάνω το καλύτερο που μπορώ.
Έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό στην τελική ευθεία για το Ευρωπαϊκό. Τότε άρχισα να σκέφτομαι το μετάλλιο και το ατομικό ρεκόρ. Ήταν κάτι που είχα δημιουργήσει στο κεφάλι, ώστε να το διεκδικήσω.
Ήθελα πολύ το μετάλλιο και φάνηκε κιόλας. Όταν κολυμπάς τόσο γρήγορα στον ημιτελικό, είναι κάτι που ονειρεύεσαι ότι μπορεί να συμβεί. Θα είμαι αχάριστη, αν έλεγα ότι δεν είμαι ευχαριστημένη όταν κολύμπησα στα 56 δευτερόλεπτα.
Ήταν υψηλός ο ανταγωνισμός στο Πανευρωπαϊκό. Σε ένα οποιοδήποτε προηγούμενο να είχα κάνει αυτό το χρόνο, θα ήμουν στα μετάλλια. Είμαι όμως ευχαριστημένη και 4η στην Ευρώπη δεν είναι λίγο, όταν είμαι σταθερά στις καλύτερες εδώ και μία δεκαετία».
Σε είδαμε στις συνεντεύξεις σου πόσο συναισθηματικά φορτισμένη ήσουν. Όλο αυτό σου βγήκε λόγω του γεγονότος ότι κατέβηκες τα 57 δευτερόλεπτα;
«Ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη γιατί, μετά από μία πολύ δύσκολη χρονιά για πολλούς λόγους, μπόρεσα να καταφέρω να κάνω πανελλήνιο ρεκόρ. Το κυνηγούσα εδώ και 5 χρόνια και υπήρξαν πολλές στιγμές που σκεφτόμουν ότι δεν θα έρθει και πρέπει να το αποδεχτώ.
Μετά από τόσο κόπο και προσπάθεια ήταν πολύ σπουδαίο για εμένα που τα κατάφερα.
Άλλο να το σκέφτεσαι και να το πιστεύεις και άλλο να το βλέπεις στον πίνακα. Το ότι είδα να γράφει 56 είναι μοναδικό σε συνδυασμό ότι ήταν έντονη στιγμή».
Τι είναι αυτό που σου δίνει ένα δυνατό κίνητρο, ώστε καθημερινά να προσπαθείς και να κάνεις τις απαραίτητες θυσίες για να διατηρείσαι σε αυτό το επίπεδο και να βελτιώνεσαι διαρκώς;
«Το δυνατό μου κίνητρο είναι οι στόχοι που βάζω. Μου αρέσει αυτό που κάνω, μου αρέσει να προσπαθώ να τους πετύχω. Σε συνδυασμό ότι έχω άξιους αθλητές και πολύ καλούς ανθρώπους γύρω μου. Εννοείται και τους αγαπημένους μου ανθρώπους, που με στηρίζουν σε όλα αυτά».
Ποια είναι η ρουτίνα σου πριν από τους σημαντικούς αγώνες, όπως το εν λόγω Πανευρωπαϊκό;
«Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο. Σίγουρα προσέχω να ξεκουράζομαι, το φαγητό μου, την ενυδάτωση μου. Αυτά είναι πράγματα που κάνω όλο το χρόνο και να τα έχω στην καθημερινότητα μου και όσο πλησιάζει μία μεγάλη διοργάνωση μεγιστοποιούνται.
Πέρα από αυτό είναι πολύ σημαντικό όσο μεγαλώνεις να κρατάς μία ισορροπία. Αυτό που είχα στο μυαλό στο συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό είναι κάνω πράγματα που με ευχαριστούν, χωρίς να ξεφεύγω πάντα από το σωστό.
Πρέπει να φροντίζεις τόσο το μυαλό όσο και το σώμα, ώστε να μην πηγαίνω σε ένα Ευρωπαϊκό πιεσμένη και αγχωμένη. Όλα αυτά για να μπω στον αγώνα-στόχο γεμάτη, ξεκούραστη και ήρεμη».
Περιέγραψε μας το κλίμα της αποστολής, μετά τα μετάλλια του Σίσκου και του Χρήστου;
«Το κλίμα στην αποστολή ήταν πάρα πολύ όμορφο. Ήμασταν ίσως η μεγαλύτερη αποστολή σε Ευρωπαϊκό κολύμβησης. Υπήρχαν νέα παιδιά, που συμμετείχαν πρώτη φορά. Εμείς οι πιο έμπειροι. Θεωρώ ότι <δέσαμε» πολύ ωραία μεταξύ μας.
Όταν συνοδεύεται και από μετάλλια, εννοείται ότι δίνει σε όλους έξτρα κίνητρο, δύναμη, αυτοπεποίθηση ότι και εσύ μπορείς να τα καταφέρεις».
Είδαμε από τους Έλληνες αθλητές να κάνουν πολλά πανελλήνια ρεκόρ. Η ελληνική κολύμβηση έχει την απαιτούμενη στήριξη για να ανεβάσει και άλλο το επίπεδο της;
«Είναι μεγάλη κουβέντα. Έχουν βελτιωθεί πολύ τα πράγματα. Έχουμε περισσότερη βοήθεια και μεγάλο ρόλο παίζουν οι χορηγοί. Δεν είναι, όμως, αρκετό. Σαν αθλητές ακουγόμαστε μόνο κάθε καλοκαίρι, που γίνεται μία μεγάλη διοργάνωση.
Όχι μόνο στη κολύμβηση, αλλά σε όλα τα ερασιτεχνικά. Θεωρώ ότι δεν είναι σωστό και συνδυαστικά με τις συνθήκες και το οικονομικό κομμάτι θα μπορούσε να είναι καλύτερα.
Αν δεν προπονείσαι στο ΟΑΚΑ είναι δύσκολο τα πράγματα. Φέτος είχε και ανακαίνιση και δεν ήταν καθόλου εύκολο, ακόμα και σε εμάς που είχαμε τη δυνατότητα να είμαστε στο ΟΑΚΑ. Αν πρέπει να κολυμπάς αλλού, επειδή το έχω ζήσει είναι ακόμα πιο δύσκολο.
Σε σχέση με τους αθλητές, που ανταγωνιζόμαστε προπονούνται σε καλύτερες συνθήκες. Όταν ένας αθλητής αφιερώνεται 100% σε αυτό το άθλημα για να εκπροσωπεί την Ελλάδα, δύσκολα μπορεί να ζήσει και να συντηρηθεί χωρίς τη βοήθεια των γονιών. Χρειάζονται να αλλάξουν πολλά για να υπάρχει η απαιτούμενη στήριξη».
«Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που με στηρίζουν στην προσπάθεια αυτή. Τους προπονητές, τους συναθλητές, την οικογένεια και τους φίλους μου, που είναι το στήριγμα σε όλο αυτό. Σίγουρα και τους χορηγούς μου που μου κάνουν πιο εύκολη τη προσπάθεια αυτή να κυνηγάω τα όνειρα μου».