Κινδύνευσαν μητέρα και κόρη σε θαλάσσια περιοχή στην Πάφο – Φωνάζει ο ναυαγοσώστης που τις έσωσε – «Μακάρι να είχαμε και το κράτος δίπλα μας. Όχι μόνο τα κύματα» – «Η μητέρα με αγκάλιασε. Το παιδί απλά κοίταζε τη θάλασσα με μάτια που δεν ήθελαν να ξαναδούν μπλε»
Η παρουσία των ναυαγοσωστών στις παραλίες της Κύπρου αποδείχθηκε πολλές φορές ζωτικής σημασίας για λουόμενους, διαφορών ηλικιών, που βρέθηκαν σε κατάσταση κινδύνου. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκυρίακου που μας πέρασε, δυστυχώς, μία 35χρονη έχασε τη ζωή της σε παραλία στη Λάρνακα ενώ τα δύο ανήλικα κορίτσια της νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση. Τη στιγμή που έγινε το μοιραίο στην εν λόγω παραλία απουσίαζε ο ναυαγοσώστης καθώς είχε σχολάσει.
Την ίδια ημέρα ζεύγος Νεπαλέζων στη Λεμεσό στάθηκε τυχερό καθώς ενώ κινδύνεψε να πνιγεί η άμεση επέμβαση των ναυαγοσωστών απέτρεψε το μοιραίο. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην Πάφο με μητέρα και κόρη να βρίσκουν τους σωτήρες τους στα πρόσωπα των ναυαγοσωστών της παραλίας.
Τα τρία περιστατικά μαρτυρούν ότι η παρουσία των ναυαγοσωστών καθ’ όλη τη διάρκεια των καλοκαιριών ημερών αποτελεί αναγκαιότητα. Ο Μάριος Χρίστου, ο ναυαγοσώστης- ήρωας του περιστατικού στην Πάφο, σε δημοσίευση του περιγράφει το περιστατικό, τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του αλλά κυρίως το θυμό του καθώς «δεν υπάρχει σοβαρή πολιτική στήριξη».
Φωνάζει για την απουσία του κράτους που οδηγεί σε υποστελέχωση και στις επακόλουθες συνέπειες της.
«Σήμερα το πρωί (ημέρα Κυριακή), γύρω στις 12:20, η θάλασσα δεν ήταν ήρεμη – από εκείνες τις ήμέρες που σε κάνουν να νιώθεις ψεύτικη ασφάλεια. Η μητέρα με την κόρη της, περίπου δέκα χρονών, κολυμπούσαν σε απόσταση περίπου 40 μέτρων από την ακτή. Δεν φαινόταν τίποτα ανησυχητικό. Μέχρι που άκουσα την κραυγή. Όχι εκείνη την παιχνιδιάρικη, αλλά τη σύντομη, την κοφτή, αυτή που παγώνει το αίμα ενός Ναυαγοσώστη. Γύρισα. Η μητέρα προσπαθούσε να κρατήσει την κόρη της στην επιφάνεια, αλλά το ρεύμα τις τραβούσε προς τα έξω. Το παιδί ήταν ήδη κατάκοπο – τα χέρια του είχαν αρχίσει να βουλιάζουν. Η μητέρα πάσχιζε, αλλά ο πανικός της την έκανε να χάνει δυνάμεις. Δεν σκέφτηκα. Έτρεξα μαζί με το συνάδελφο Ραφαήλ Αθανασίου.
Η κατάδυσή , η λαβή ασφαλείας, η μεταφορά – όλα έγιναν σαν ρομπότ. Το σώμα θυμάται αυτό που η ψυχή ξεχνάει μέσα στη βιασύνη. Σε λιγότερο από τρία λεπτά, και οι δύο ήταν στην ακτή, βήχοντας νερό, τρέμοντας, αλλά ζωντανές.
Η μητέρα με αγκάλιασε. Το παιδί απλά κοίταζε τη θάλασσα με μάτια που δεν ήθελαν να ξαναδούν μπλε.
Και τώρα, κάθομαι εδώ. Κουρασμένος. Ικανοποιημένος. Αλλά και θυμωμένος.
Διότι ξέρω ότι η σημερινή διάσωση δεν ήταν επιτυχής εξαιτίας του κράτους. Ήταν επιτυχής παρά το κράτος.
Τι θα γινόταν αν το περιστατικό συνέβαινε μετά τις 6? Τι θα γινόταν αν συνέβαινε πριν τις 10:30? Ο μισθός μας δεν ανταποκρίνεται στο βάρος της ευθύνης που κουβαλάμε κάθε καλοκαίρι. Δεν έχουμε σταθερά σημεία αναφοράς, και πολλές παραλίες λειτουργούν χωρίς καν την παρουσία μας, επειδή οι δήμοι «δεν έχουν προϋπολογισμό».
Σήμερα όμως, κοιτάζοντας τον ουρανό, νιώθω ότι αν δεν το πω εγώ, ποιος θα το πει;
Δεν ζητώ επαίνους. Ζητώ να ακουστεί ένα μήνυμα: Όταν ο ναυαγοσώστης σου σώζει το παιδί, δεν σου κάνει χάρη. Το κάνει γιατί αξίζει να ζήσεις – εσύ, το παιδί σου, όλοι. Αλλά το κάνει και με την αγωνία του ανθρώπου που ξέρει ότι το επόμενο περιστατικό μπορεί να μην έχει αίσιο τέλος, αν δεν υπάρξει σοβαρή πολιτική στήριξης.
Γι’ αυτό, ναι, θα το αναφέρω δημόσια. Όχι για να φανώ ήρωας. Αλλά για να θυμίσω ότι η ηρωική πράξη δεν πρέπει να καλύπτει την εγκληματική αδιαφορία.
Αύριο, θα είμαι πάλι εκεί. Με την ίδια καρδιά. Μακάρι να είχαμε και το κράτος δίπλα μας. Όχι μόνο τα κύματα.
Ναυαγοσώστης
Μάριος Χρίστου»