Ο ΠΑΟΚ αποκλείστηκε από το Europa League και, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, αυτό ίσως είναι το μικρότερο από τα προβλήματα που άφησε πίσω του το βράδυ της Πέμπτης στις Βρυξέλλες. Και μόνο το γεγονός ότι ένας ευρωπαϊκός αποκλεισμός περνάει σε δεύτερη μοίρα, είναι από μόνο του ένα μικρό… κατόρθωμα.
Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο ΠΑΟΚ έχασε και αποκλείστηκε. Αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο. Το θέμα είναι ο τρόπος. Και κυρίως όλα όσα μαζεύτηκαν μέσα σε 90 λεπτά και έφτιαξαν μία εικόνα που δύσκολα μπορείς να προσπεράσεις.
Ο ΠΑΟΚ υστέρησε σχεδόν σε κάθε πιθανό πεδίο σύγκρισης με τον αντίπαλό του. Σε αθλητικότητα, σε συνολική λειτουργία, σε ατομικές επιδόσεις, στην τακτική προσέγγιση, στις επιλογές από τον πάγκο, ακόμα και στη διαχείριση των νεύρων όταν το παιχνίδι άρχισε να στραβώνει για τα καλά.
Όταν χάνεις σε ένα ή δύο από αυτά, μπορείς να μιλήσεις για μία κακή βραδιά. Όταν χάνεις σχεδόν παντού, τότε το σκορ και ο αποκλεισμός είναι απλώς η τελευταία γραμμή της ιστορίας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο τέλος ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα. Δύο ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ έχασαν την ψυχραιμία τους και με τη συμπεριφορά τους έφτασαν στα όρια του αντιεπαγγελματικού, αφήνοντας την ομάδα χωρίς αυτούς, τουλάχιστον, στην πρώτη αναμέτρηση με την Μπραν.
Με λίγα λόγια, ο ΠΑΟΚ πήγε στις Βρυξέλλες για εξετάσεις και βγήκε… μετεξεταστέος. Για την ακρίβεια, κόπηκε σχεδόν σε όλα τα μαθήματα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ανησυχητικό κομμάτι της ιστορίας.
Απέναντί του δεν υπήρχε κάποια ευρωπαϊκή υπερδύναμη. Υπήρχε μία ομάδα που την προηγούμενη σεζόν απέτυχε παταγωδώς στο Βέλγιο, πούλησε τρεις ποδοσφαιριστές της εισπράττοντας συνολικά 43 εκατ. ευρώ και έδωσε τα κλειδιά σε έναν προπονητή που είχε συζητηθεί κάποια στιγμή και για τον ΠΑΟΚ, έχοντας μείνει για σημαντικό διάστημα εκτός πάγκων.
Κι όμως, όταν ξεκίνησε το παιχνίδι, η εικόνα ήταν ξεκάθαρη. Από τη μία υπήρχε μία ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Μία ομάδα που ήξερε τι ήθελε, είχε συγκεκριμένο σχέδιο και μπορούσε να το υπηρετήσει. Μπορεί να μην έκανε κάτι… διαστημικό, αλλά έκανε τα βασικά. Και πολλές φορές στο ποδόσφαιρο αυτό αρκεί.
Από την άλλη πλευρά, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, ο ΠΑΟΚ μού έβγαλε την αίσθηση μιας ομάδας που πήγαινε… κουτουρού.
Δεν είναι η πιο κομψή ποδοσφαιρική ανάλυση του κόσμου, το παραδέχομαι. Αλλά αυτή ήταν η εικόνα που αποκόμισα.
Υπήρχαν στιγμές που έβλεπες πράγματα τα οποία θα μπορούσες να δικαιολογήσεις στο 88′ ή στο 92′ ενός τελικού. Εκεί που δεν υπάρχει αύριο, οι γραμμές έχουν χαθεί, οι στόπερ έχουν γίνει φορ και όλοι περιμένουν μία δεύτερη μπάλα, μία κόντρα, ένα κόρνερ, κάτι.
Μόνο που ο ΠΑΟΚ έπαιξε για μεγάλο διάστημα με αυτή τη λογική. Και δεν βρισκόταν στα τελευταία τρία λεπτά ενός τελικού. Υπήρχε χρόνος, υπήρχε συγκεκριμένος στόχος και, θεωρητικά τουλάχιστον, θα έπρεπε να υπάρχει και συγκεκριμένος τρόπος για να τον κυνηγήσει.
Και υπάρχει κάτι ακόμα που, προσωπικά, μου λέει πολλά.
Δεν γίνεται σε ένα τόσο απαιτητικό παιχνίδι ένας από τους πιο πνευματικά έτοιμους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να είναι ο Κωνσταντέλιας. Δεν γίνεται ο νεαρός να είναι εκείνος που δείχνει μεγαλύτερη καθαρότητα, που ζητάει την μπάλα, που προσπαθεί να δημιουργήσει και που μοιάζει να καταλαβαίνει καλύτερα από αρκετούς γύρω του τι απαιτεί η στιγμή.
Μία ημέρα πριν από το παιχνίδι, ο προπονητής του ΠΑΟΚ είχε δηλώσει ότι η ομάδα θα έπρεπε να παίξει και για τον Κωνσταντέλια.
Τελικά, για ακόμα μία φορά, ο Κωνσταντέλιας ήταν αυτός που έπαιξε για την ομάδα.
Και πάμε στο τελευταίο, που ίσως είναι και το σημαντικότερο.
Την ιστορία τη γράφουν οι παρόντες. Και οι παρόντες είναι αυτοί που κρίνονται.
Κρίνονται οι ποδοσφαιριστές που μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο. Κρίνονται ο προπονητής και οι συνεργάτες του για όσα προετοίμασαν και για όσα αποφάσισαν την ώρα του αγώνα. Κρίνονται και οι άνθρωποι που σχεδίασαν το ρόστερ και παρέδωσαν αυτή την ομάδα παραμονές Δεκαπενταύγουστου, σε μία περίοδο κατά την οποία ο ΠΑΟΚ έδινε ήδη παιχνίδια που καθόριζαν την ευρωπαϊκή του σεζόν.
Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα τώρα να συζητάμε ποιος έλειπε, ποιος θα μπορούσε να βρίσκεται στο ρόστερ ή τι θα είχε συμβεί εάν είχαν γίνει διαφορετικές επιλογές νωρίτερα. Όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν μέρος της συνολικής κουβέντας, αλλά δεν αλλάζουν αυτό που συνέβη στις Βρυξέλλες.
Ο ΠΑΟΚ που εμφανίστηκε εκεί ήταν ο ΠΑΟΚ που οι ίδιοι οι άνθρωποί του ετοίμασαν για να διεκδικήσει την παρουσία του στο Europa League.
Και όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, αποδείχθηκε ανέτοιμος.
Αγωνιστικά. Τακτικά. Πνευματικά. Σε επίπεδο διαχείρισης. Συνολικά.
Τώρα υπάρχει η Μπραν και μία δεύτερη ευρωπαϊκή ευκαιρία. Μόνο που οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν μία κακή συνήθεια: δεν περιμένουν μέχρι να είσαι έτοιμος.
Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, καλείται να συνεχίσει με όσα έχει και με όσα έκανε.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, θα κοιμηθεί όπως έχει στρώσει.