Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα απίθανο. Ακόμη και όταν μία ομάδα έχει τον απόλυτο έλεγχο ενός αγώνα, η εξέλιξη μπορεί να πάρει διαφορετική κατεύθυνση. Αυτό ακριβώς συνέβη στο «Κλεάνθης Βικελίδης», σε ένα παιχνίδι όπου ο Άρης είχε στα χέρια του όλα τα δεδομένα για να το «καθαρίσει», αλλά τελικά δεν το έκανε.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν ίσως το καλύτερο διάστημα του Αρη στο φετινό πρωτάθλημα.
Οι 17 τελικές προσπάθειες, το δοκάρι και κυρίως η ένταση με την οποία οι «κιτρινόμαυροι» πίεσαν τον αντίπαλο αποτύπωναν την εικόνα μιας ομάδας που είχε επιβάλλει πλήρως τον ρυθμό της. Της έλειπε όμως η επιβεβαίωση αυτής της υπεροχής. Της έλειπε το γκολ.
Ο Άρης είχε τις ευκαιρίες, είχε την κυκλοφορία, είχε το πρέσινγκ, καλό positioning, όμως έλειψε η αποφασιστικότητα στην τελευταία ενέργεια. Ένα τέτοιο ημίχρονο, με την εικόνα που είχε διαμορφωθεί, θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε καθαρό προβάδισμα πολύ νωρίτερα.
Και κάπου εκεί υπήρχε ήδη ένας λόγος προβληματισμού. Ήταν δύσκολο να διατηρηθεί για άλλα 45 λεπτά η ίδια ένταση. Ο Άρης είχε ανεβάσει πολύ ψηλά τις απαιτήσεις από τον εαυτό του και, δεδομένων των προβλημάτων που έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα στη διάρκεια και στις εντάσεις, ήταν λογικό να υπάρξει πτώση.
Αυτό ακριβώς συνέβη στην επανάληψη. Η πίεση δεν είχε την ίδια αποτελεσματικότητα, οι αποστάσεις δεν ήταν ίδιες και η ομάδα άρχισε να χάνει τον έλεγχο που είχε στο πρώτο μέρος. Ο Ηρακλής απέκτησε περισσότερους χώρους και, παρότι δεν κατάφερε να τους αξιοποιήσει ουσιαστικά, έπαψε να βρίσκεται υπό τη συνεχή πίεση των πρώτων 45 λεπτών.
Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι αλλαγές. Αντί να διατηρηθεί η ισορροπία, ο Άρης έχασε μέρος της δυναμικής του στη μεσαία γραμμή. Η αποχώρηση του Χόνγκλα επηρέασε αισθητά τη λειτουργία του κέντρου, ενώ ο Γένσεν δεν μπόρεσε να δώσει τα ίδια χαρακτηριστικά ως «κόφτης». Την ίδια στιγμή, ο Γκαρθία δεν πρόσφερε τη δημιουργία που χρειαζόταν η ομάδα, με αποτέλεσμα οι «κιτρινόμαυροι» να δυσκολεύονται πλέον να παράξουν φάσεις.
Το παιχνίδι ανέδειξε έτσι ένα ζήτημα που αφορά περισσότερο τη συνολική δομή του ρόστερ παρά την ποιότητα των παικτών. Ο Άρης έχει αρκετές επιλογές και βάθος, όμως δεν υπάρχει ακόμη η απαιτούμενη ομοιογένεια. Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο ετοιμότητας και απόδοσης, ενώ ορισμένοι δεν έχουν ακόμη ανταποκριθεί σε αυτά που ζητά ο Μιχάλης Γρηγορίου.
Η διακοπή βρίσκει, λοιπόν, τον Άρη με αρκετά πράγματα προς συζήτηση. Η συγκομιδή θα μπορούσε να έχει διαφορετική εικόνα αν είχε έρθει η νίκη στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ειδικά από τη στιγμή που το πρόγραμμα μέχρι τώρα δεν ήταν εύκολο. Η απώλεια, όμως, απέναντι σε έναν αντίπαλο που δυσκολεύτηκε να αντιδράσει για μεγάλο χρονικό διάστημα κάνει ακόμη πιο έντονο τον προβληματισμό.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει πλέον μπροστά του ένα διάστημα για να δουλέψει και να βάλει συγκεκριμένες βάσεις στην ομάδα. Ένα από τα ζητήματα που χρειάζεται να αντιμετωπιστούν είναι και το μέγεθος του ρόστερ. Με δεδομένο ότι ο Άρης ουσιαστικά έχει μπροστά του μία βασική διοργάνωση, η διαχείριση περισσότερων από 30 ποδοσφαιριστών δυσκολεύει την προσπάθεια δημιουργίας σταθερού κορμού.
Χρειάζεται, επομένως, να υπάρξει ένας πιο ξεκάθαρος αγωνιστικός πυρήνας, περίπου 24-25 παικτών, πάνω στον οποίο θα δουλέψει ο προπονητής σε συνεργασία με τη διοίκηση. Η διακοπή προσφέρει τον χρόνο για αυτές τις αποφάσεις.
Και ο Άρης θα χρειαστεί να τις πάρει, αν θέλει μετά την επιστροφή του να παρουσιάσει μία ομάδα με μεγαλύτερη συνοχή, σαφέστερους ρόλους και καλύτερη διάρκεια μέσα στα παιχνίδια. Να βγει από αυτή τη δίνη προβληματισμού στην οποία παραμένει μετά το χθεσινό αποτέλεσμα και η οποία αποτυπώθηκε στις έντονες αποδοκιμασίες κατά του Θεόδωρου Καρυπίδη.