Ματς όπως με τη Μαρκό είναι από τα… άχαρα αλλά αναγκαία. Το βάθος του ρόστερ όμως στον Άρη είναι τέτοιο που κάποιοι παίκτες πρέπει να… αρπάζουν από τα μαλλιά παιχνίδια σαν το σημερινό. Το έκαναν; Οχι.
Θα μιλήσουμε και για τη συνολικά κακή εικόνα της ομάδας. Υπάρχει, ωστόσο, και η παρουσία κάποιων παικτών που έδειχναν μετά βίας να προσπαθούν να κάνουν κάτι στο ματς. Να προσπαθούν ρε αδελφέ, με τη ζέση που το πάλευε ο Οτμάν Μπουσαΐντ, ο Ζερεί Πετρίς ή ο Ματάρ Τιάμ.
Το… μπλαζέ ορισμένων δεν αποτέλεσε βέβαια το βασικό πρόβλημα του Άρη με τη Μαρκό. Σε ένα ματς με… χιλιόμετρα ως απόσταση ανάμεσα στις δύο ομάδες, οι γηπεδούχοι έφτασαν στη νίκη με τα χίλια ζόρια. Μόνο το αυτογκόλ φτάνει για να το αναδείξει, δίχως να χρειάζεται περαιτέρω εμβάθυνση στην εικόνα της ομάδας, η οποία φυσικά και θα γίνει.
Δεν θα ειπωθεί κάτι καινούργιο πάνω σε αυτό, αφού έτσι κι αλλιώς το σημερινό ματς αποτέλεσε μία συνέχεια των ίδων προβλημάτων που χαρακτηρίζουν τον Άρη στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια. Μία ομάδα που σε δύο ματς είχε πέντε γκολ και στα επόμενα τέσσερα σκόραρε μετα βίας δύο, με το ένα να είναι αυτογκόλ.
Είναι το ίδιο πρόβλημα που είχε ο Άρης στο καλό του μισάωρο στην Τούμπα. Το ίδιο που αντιμετώπισε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Οχι ότι απλά δεν σκοράρει. Δεν δημιουργεί προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητές του να σκοράρει.
Από τις γιόμες που έγιναν ειδικότερα στο πρώτο ημίχρονο, φάνηκε ότι το όποιο πλάνο υπήρχε χάθηκε μέσα στην έλλειψη καθαρού μυαλού και της ανομοιογένειας που χαρακτηρίζει φανερά την ομάδα στα τελευταία παιχνίδια. Ο Γκαρθία και ο Μπουσαΐντ ήταν εκείνοι που έβαλαν λίγο παραπάνω τη μπάλα κάτω μετά το 45′, αλλά και πάλι τα αποτελέσματα δεν ήταν θεαματικά.
Ο Γρηγορίου είχε να περηφανεύεται -και δίκαια- ότι έδωσε ταυτότητα στην ομάδα. Όχι κάτι εξυσυζητημένο, αλλά το είχε κάνει. Ο Άρης ζούσε μέσα από τις εντάσεις του, οι οποίες περιορίστηκαν και αυτές. Και προς τιμήν του είναι ειλικρινής, αφού σε αυτή τη φάση με ματς ανά τρεις μέρες δεν μπορεί να κάνει και πολλά.
Μόνο να περιμένει αυτή τη διακοπή, που μοιάζει σαν βάλσαμο αλλά και… φορτωμένη με την ευθύνη της ολικής αλλαγής στην εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα. Ένα διάστημα με το χρονικό περιθώριο να έρθουν όλοι στα ίδια επίπεδα εντάσεων και να… χτιστεί από την αρχή η ομοιογένεια της ομάδας πάνω σε ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού.
Να βαστάξει λίγο ακόμα χρειάζεται. Να περάσει αναίμακτα δηλαδή και το ματς κόντρα στον Ηρακλή, ώστε η ομάδα να… κουβαλήσει την ηρεμία της νίκης στη διακοπή. Προφανώς και δεν είναι εύκολο, για αυτό θα πρέπει να προτάξει τη διαφορά ποιότητας για να το κάνει αυτό. Έχει υλικό. Όχι τέλειο αλλά σε μεγάλο βαθμό έγιναν οι κινήσεις που χρειάζονταν πλην του δεύτερου στόπερ και του αριστερού μπακ.
Η μαγιά υπάρχει και δεν πρέπει να μηδενίζεται για τους «χ» και «ψ» λόγους του καθενός. Άλλωστε το υγιές είναι να περιμένουμε μέχρι τον Οκτώβριο για να βγουν ασφαλή συμπεράσματα για ένα ρόστερ που δεν γίνεται να… ξέχασε να παίζει. Απλά φαντάζει… μπερδεμένο για να το κάνει σε αυτή τη φάση.