Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο φετινό του διήμερο στην 90ή ΔΕΘ αποκήρυξε κάθε έννοια woke ατζέντας. Στην πραγματικότητα διαφοροποίησε τον νόμο για την ισότητα του πολιτικού γάμου για το ομόφυλα ζευγάρια με κάθε έννοια σχήματος woke κουλτούρας που διαπερνά τις δυτικές κοινωνίες. Η αλήθεια είναι πως ένας νόμος απλής διευθέτησης ενός θετικά προωθητικού νόμου που κατοχυρώνει τα ίσα δικαιώματα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ταυτίζεται με την αλλοτριωμένη ιδεολογία μιας woke κουλτούρας, η οποία οδηγεί σε παραδοξότητες και ακρότητες όπως είναι το μίσος των δύο φύλων. Ο Πρωθυπουργός προσπαθώντας να αποτραβηχτεί και να διαφοροποιηθεί από νομοθετήματα της πρώτης τετραετίας του – ή τουλάχιστον να μην τα υπερασπιστεί με θέρμη – εμφανώς στρατηγικά φοβάται τις δεξιές διαρροές για το κόμμα του. Καθόλου τυχαία έχουν απομακρυνθεί πρόσωπα που ταυτίστηκαν με την τότε νομοθεσία, ενώ υπήρξε και μεταβολή στην Προεδρία της Δημοκρατίας περίπου για τον ίδιο λόγο.
Κι εδώ έρχεται η πρώτη αντίφαση. Αν ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει κάτι ηγεμονικά από το 2016 και έπειτα είναι ακριβώς αυτή η τριγωνική στρατηγική που μπορεί και διεμβολίζει το φιλελεύθερο κέντρο, διατηρεί την ραχοκοκαλιά της δικής του παράταξης και διαμορφώνει όρους προσεταιρισμού ακόμα και κεντροαριστερών ακροατηρίων στη βάση μιας κυβερνητικής σταθερότητας. Ο ίδιος δηλώνει φιλελεύθερος. Και πολύ προσφάτως επαναλαμβάνει ζωηρά πως είναι και κεντροδεξιός. Για να συνεχίσει αυτή τη στρατηγική θα πρέπει να εξηγεί πειστικά τα νομοθετήματά του. Αν θέλει επίσης να τη μεταβάλει, θα πρέπει να τα αποποιηθεί. Και ακριβώς σε αυτή την αντίφαση διαμορφώνεται ένα ζωτικός χώρος που μπορεί ο Αντώνης Σαμαράς και άλλες δυνάμεις να του ασκούν σκληρή κριτική δεξιού σκεπτικισμού. Και σε ένα περιβάλλον εξόχως ευνοϊκό για τους ίδιους.
Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να πάει στις εκλογές εύκολα χωρίς να ισορροπεί ανάμεσα σε αυτόν τον δυϊσμό. Οτι μπορεί δηλαδή να διαμορφώνει φιλελεύθερη ατζέντα, να διευθετεί τέτοια ζητήματα και ταυτόχρονα να κινείται πάνω στο τρίπτυχο που περιέγραψε στη ΔΕΘ: Φιλελευθερισμός, πατριωτισμός, κοινωνική ατζέντα. Αν η στρατηγική του εξελίσσεται σε ετεροβαρής – δηλαδή αποποιείται κάθε φιλελεύθερη δική του διευθέτηση – και ταυτόχρονα προσπαθεί να απομακρυνθεί από τα δεξιά ακροατήρια, το δικό του σήμα και μήνυμα θα θολώνει όλο και περισσότερο. Και επομένως δεν θα επαρκεί μια δική του ρητορική προσήλωσης σε ζητήματα πατρίδας ή σε αυτά της υπεράσπισης των συνόρων. Θέματα επίσης ευάλωτα στις δεξιές ρητορικές. Αν πάλι θέλει όντως να διαμορφώσει όρους ηγεμονίας, αυτό γίνεται και με κόστος και με προωθητικές κινήσεις υπερασπιζόμενος όλα όσα η δική του κυβέρνηση έφερε. Η μετακίνηση της συζήτησης σε τέτοια πάντως θέματα πολιτισμικά, αξιακά, εκ των πραγμάτων ευνοεί εκείνον που μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία και πειθώ να υπερθεματίζει.