Σε όποια ομάδα και να συνέβαιεν το ίδιο σχόλιο θα γινόταν. Συμβαίνει στον Ολυμπιακό και φτάνει (ή ξεπερνά) το όριο της λογικής. Φτάνει και ξεπερνά το όριο της απάνθρωπης διαχείρισης.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν μπορεί παρά να το επισημαίνει. Κάτι άλλο δεν θα μπορούσε να κάνει, προπονητής είναι. Καλείται να παρουσιάσει μια ομάδα που θα κερδίζει και θα βελτιώνεται από αγώνα σε αγώνα. Το ξέρει και προσπαθεί μαζί με τους παίκτες του. Μόνο που είτε κερδίζει (που κερδίζει) είτε χάσει (που κάποια στιγμή θα γίνει), το θέμα δεν αλλάζει.
Πέντε αγώνες (δύο Σούπερ Καπ, δύο Ευρωλίγκα, ένας για πρωτάθλημα) σε μία εβδομάδα δεν μπορεί να γίνει κατανοητό από κοινό νου. Και δεν μπορεί να διαχειριστεί διαφορετικά από καμία ομάδα. Προπόνηση-χαλάρωμα, αεροπλάνο, βίντεο, αγώνας. Και πάει λέγοντας.
Ποιός σκέφτηκε αυτό το πρόγραμμα; Δεν είναι δουλειά του προπονητή του Ολυμπιακού να το κρίνει. Η απάντηση που κατά καιρούς έρχεται από τους διάφορους διοργανωτές ή παράγοντες είναι πως τα μεγάλα συμβόλαια έχουν και μεγάλες απαιτήσεις για έσοδα.
Αυτό ισχύει στην οικονομική βάση του πράγματος. Μόνο που μιλάμε όχι για αθλητές-ρομπότ, αλλά για ανθρώπους. Και όσες προσθήκες να κάνουν οι ομάδες και να διευρύνουν τα ρόστερ τους, δεν μπορεί αυτή η τακτική να φέρνει καλύτερη απόδοση, μεγαλύτερη ομοιογένεια, όφελος για το ίδιο το άθλημα και όσους το παρακολουθούν. Δεν μπορεί να οδηγεί σε βελτίωση παικτών και ομάδων όσο καλά προετοιμασμένες κι αν είναι για να το αντιμετωπίσουν.
Το επαγγελματικό περιβάλλον, η είσοδος χορηγών, οι πολλές διοργανώσεις, η αύξηση ομάδων και αγώνων σε αυτές, όλα δεκτά. Μόνο που κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει ένα όριο. Πέντε ματς σε μία εβδομάδα απλά δεν μπορεί να γίνει. Δεν γίνεται!
Οι αθλητές και οι προπονητές, ακριβοπληρωμένοι ή λιγότερο καλά αμειβόμενοι, θα πρέπει να γίνουν από άνθρωποι… υπεράνθρωποι. Και να αποδεχτούν οποιαδήποτε κριτική στη συνέχεια, εάν δε νικούν σε κάθε ματς, δεν παίζουν καλά σε κάθε ματς.
Κάποια στιγμή δεν θα μπορούν να κοιμηθούν. Όχι από… τύψεις για μια ήττα. Αλλά γιατί θα τους έχουν βάλει να παίζουν και νύχτα…