Ο Παναθηναϊκός πήρε απέναντι στην Κηφισιά αυτό που ήθελε περισσότερο. Τους τρεις βαθμούς. Όχι με την ένταση που είχε βγάλει λίγες ημέρες νωρίτερα απέναντι στον ΠΑΟΚ, ούτε με φοβερό και τρομερό ποδόσφαιρο. Αλλά με την ψυχραιμία μιας ομάδας που αρχίζει να βρίσκει τρόπους να κερδίζει ακόμη και όταν δεν πάνε όλα καλά.
Ο Τζέικομπ Νίστρουπ διατήρησε απαράλλακτη την ενδεκάδα του ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, ποντάροντας στη χημεία των παικτών του. Η επιλογή του δεν αποδείχθηκε σωστή, καθώς ο Παναθηναϊκός είχε έλλειψη φρεσκάδας (κυρίως στο πρώτο μέρος) και δεν κατάφερε να κρατήσει σταθερά υψηλό τέμπο απέναντι στην Κηφισιά που έπαιξε με τόλμη και δεν του επέτρεψε να αισθανθεί… άνετα.
Πάντως οι «πράσινοι» είχαν τις ευκαιρίες για να τελειώσουν το παιχνίδι πολύ νωρίτερα. Δημιούργησαν, έφτασαν με αξιώσεις στην περιοχή και είχαν τις στιγμές για να «κλειδώσουν» τη νίκη, όμως η αναποτελεσματικότητα – και η απροσεξία στη φάση του τέρματος της Κηφισιάς – κράτησε το ματς ανοιχτό, περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Νίστρουπ διάβασε καλύτερα τις ανάγκες του αγώνα. Με περισσότερη ηρεμία στη διαχείριση και χωρίς να παρασύρει την ομάδα του σε βιαστικές επιλογές, οδήγησε τον Παναθηναϊκό στο αποτέλεσμα που είχε ανάγκη. Και αυτό, σε μια μακρά διαδρομή πρωταθλήματος, μετράει πολύ περισσότερο από την εικόνα που έχει μια ομάδα σε ένα παιχνίδι.
Το ταμείο γράφει 3/3, κορυφή και το απόλυτο στο ξεκίνημα. Ο Παναθηναϊκός έχει πλέον μπροστά του το παιχνίδι με τον Παναιτωλικό και γνωρίζει ότι με ακόμη μία νίκη μπορεί να μείνει μόνος στην πρώτη θέση, χτίζοντας από νωρίς τη δυναμική που θέλει, αλλά και την αυτοπεποίθηση που απαιτείται.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η ομάδα του Νίστρουπ αρχίζει να μαθαίνει να κερδίζει. Να παίρνει τα παιχνίδια ακόμη κι όταν δεν έχει φρεσκάδα, ακόμη κι όταν δεν της βγαίνουν όλα, ακόμη κι όταν ο αντίπαλος τη δυσκολεύει περισσότερο από όσο περίμενε.
Κάπως έτσι χτίζονται οι ομάδες που θέλουν να πάνε μέχρι το τέλος. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός δεν βρίσκεται ακόμη εκεί που θέλει να φτάσει και έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Όμως παιχνίδι με παιχνίδι σφυρηλατεί χαρακτήρα, νοοτροπία και – κυρίως – το μέταλλο που χρειάζεται μια ομάδα που θέλει να λέγεται διεκδικήτρια του τίτλου.