Την Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου, συγγενείς και φίλοι θα συγκεντρωθούν στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο South Yarra για να αποχαιρετήσουν τον Τάσο Ρέβη.
Κάποιοι θα μιλήσουν για τον επιτυχημένο επιχειρηματία. Για τον ευεργέτη. Για τον άνθρωπο που στήριξε γενναιόδωρα την Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και ανθρώπους και θεσμούς της παροικίας.
Υπάρχει όμως μια άλλη ιστορία που αξίζει να θυμηθούμε.
Μια ιστορία που αφορά ολόκληρη την ελληνική παροικία.
Είναι η ιστορία των Αρχείων Δαρδάλη και της προσωπικής μάχης που έδωσε ο Τάσος Ρέβης για να μην χαθεί ένα ανεκτίμητο κομμάτι της ιστορικής μνήμης του Ελληνισμού της Αυστραλίας.
Όταν το 2008 το Πανεπιστήμιο La Trobe προχώρησε στην κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας, τα αρχεία που είχαν συγκεντρωθεί κινδύνευσαν να διασκορπιστούν ή να χαθούν.
Ο Ρέβης δεν έμεινε θεατής.
Ανέλαβε προσωπικά δράση.
Προσέλαβε νομικούς συμβούλους και χρηματοδότησε τη δικαστική διαμάχη που ακολούθησε, επιμένοντας ότι το υλικό αυτό δεν ήταν απλώς μια συλλογή παλιών εγγράφων.
Ήταν η ιστορία μας.
Ήταν οι άνθρωποι που ήρθαν πριν από εμάς.
Ήταν οι εφημερίδες που διάβαζαν οι πρώτοι μετανάστες, οι επιστολές τους, οι φωτογραφίες τους, τα πρακτικά των οργανώσεών τους, οι προσπάθειές τους να δημιουργήσουν σχολεία, εκκλησίες, συλλόγους και μια νέα ζωή σε έναν μακρινό τόπο.
Και αυτή η ιστορία έπρεπε να διασωθεί.
Η μάχη που κράτησε χρόνια
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, Βασίλης Παπαστεργιάδης OAM, περιγράφοντας τη συμβολή του Ρέβη, έχει επισημάνει ότι εκείνος χρηματοδότησε τη δικαστική μάχη «για λογαριασμό όλων μας».
Η υπόθεση δεν ήταν εύκολη.
Χρειάστηκαν χρόνια και δικαστική διαμεσολάβηση, στην οποία συμμετείχε και ο Ιωσήφ Τσαλανίδης, μέχρι να επιτευχθεί ο διακανονισμός που εξασφάλισε ότι τα Αρχεία θα παρέμεναν προστατευμένα και η ιστορία της ελληνικής παροικίας θα μπορούσε να συνεχίσει να διατηρείται και να μελετάται.
Ο Ρέβης, όμως, δεν έκανε πίσω.
Δεν ήταν άνθρωπος που αναζητούσε τη δημοσιότητα.
Ήταν, όπως τον περιγράφουν άνθρωποι που τον γνώρισαν, χαμηλών τόνων, λιγομίλητος και αποφασιστικός.
Και ίσως γι’ αυτό η συγκεκριμένη ιστορία να μην έγινε ποτέ τόσο γνωστή όσο θα έπρεπε.
Γιατί ο ίδιος δεν φρόντιζε να υπενθυμίζει στους άλλους τι είχε κάνει.
Δεν έσωσε «χαρτιά». Έσωσε μνήμη.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της ιστορίας.
Τα Αρχεία Δαρδάλη δεν αποτελούν απλώς ένα ιστορικό αρχείο.
Αποτελούν ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης του Ελληνισμού της Αυστραλίας.
Η αξία τους βρίσκεται ακριβώς στο ότι επιτρέπουν στις επόμενες γενιές να γνωρίσουν πώς δημιουργήθηκε η ελληνική παροικία, ποιοι ήταν οι άνθρωποι που την έχτισαν και ποιοι αγώνες προηγήθηκαν για να φτάσουμε στο σήμερα.
Αν εκείνη η συλλογή είχε χαθεί ή διασκορπιστεί, θα είχε χαθεί μαζί της ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας.
Ο Τάσος Ρέβης το γνώριζε.
Και γι’ αυτό στάθηκε μπροστά.
Σήμερα, καθώς η παροικία ετοιμάζεται να τον αποχαιρετήσει, η ιστορία αυτή αποκτά μια ιδιαίτερη συμβολική σημασία.
Ο άνθρωπος που βοήθησε να διασωθεί η μνήμη των προηγούμενων γενεών αφήνει πλέον τη δική του ιστορία στις επόμενες.
Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης τον χαρακτήρισε «πιστό μέλος, θερμό υποστηρικτή και ευεργέτη», ενώ ο Βασίλης Παπαστεργιάδης τόνισε ότι άνθρωποι σαν τον Ρέβη δεν αντικαθίστανται εύκολα.
Και ίσως αυτή να είναι η ουσία.
Οι κοινότητες δεν δημιουργούνται μόνο από τους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά στις κάμερες.
Δημιουργούνται και από εκείνους που, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, σηκώνονται και λένε:
«Αυτό δεν πρέπει να χαθεί».
Ο Τάσος Ρέβης ήταν ένας από αυτούς.
Στις 10 Σεπτεμβρίου, η παροικία θα του πει το τελευταίο «αντίο».
Όμως ένα μέρος του θα παραμείνει για πάντα εκεί όπου βρίσκονται οι σελίδες της ιστορίας μας.
Στα Αρχεία που αγωνίστηκε να σωθούν.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη δικαίωση ενός ανθρώπου που δεν αναζητούσε τα φώτα.
Έσωσε τη μνήμη των άλλων και άφησε τη δική του μνήμη πίσω.
Καλό ταξίδι, Τάσο.
The post Τάσος Ρέβης: Ο άνθρωπος που στάθηκε μπροστά για να σωθεί η ιστορία της παροικίας appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.