Εβδομήντα και ένα χρόνια κύλησαν από τότε που ο σημαίνων Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης δέχθηκε ένα ισχυρό, κεντρικά ενορχηστρωμένο, πλήγμα.
Ήταν 6 Σεπτεμβρίου 1955 όταν οι Έλληνες έγιναν στόχος ενός απρόκλητου πογκρόμ, με ολέθριες συνέπειες για την Ομογένεια, αλλά και για την κοινωνία της ίδιας της Τουρκίας.
Πολλοί ομογενείς εκδιώχθηκαν ή εξαναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρογονική τους γη, παρότι η Τουρκία είχε την υποχρέωση, βάσει της Συνθήκης της Λωζάννης, να εγγυηθεί την ευημερία τους.
Οι λιγοστοί Έλληνες που έχουν απομείνει σήμερα στην Πόλη, σε αντίθεση με την ευημερούσα Μουσουλμανική Μειονότητα στη Θράκη, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία μιας διαφορετικής πραγματικότητας και της αντιμετώπισης που επιφυλάσσει κάθε χώρα στις μειονότητές της.
Όπως ανέφερε σχετικά ο Κωνσταντίνος Καλυμνιός «η μνήμη των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης εξακολουθεί να συγκινεί βαθύτατα τον λαό μας».
«Ανακαλεί μια παρουσία διαρκώς απούσα∙ μια κοινότητα της οποίας οι φωνές, αν και σίγησαν εδώ και δεκαετίες, εξακολουθούν να αντηχούν στις λεωφόρους του Πέρα, στις όχθες του Βοσπόρου, στα στενά του Φαναρίου».
«Η απουσία τους είναι αισθητή: βρίσκονται παντού στη μνήμη, μα ελάχιστα στην πραγματικότητα. Τη συμφορά που τους βρήκε τον Σεπτέμβριο του 1955 συνηθίζουμε να την αποκαλούμε ‘διωγμό’, μια βίαιη εκδίωξη, έναν ακόμη κρίκο σε μια μακρά αλυσίδα παθημάτων. Αλλού χαρακτηρίζεται ‘πογκρόμ’, όρος που υποδηλώνει τη βία του όχλου αλλά αποκρύπτει τον ευρύτερο σχεδιασμό της καταστροφής. Όλο και συχνότερα, ωστόσο, νομικοί και μελετητές της γενοκτονίας υποστηρίζουν ότι τα γεγονότα εκείνου του Σεπτεμβρίου συνιστούν μορφή γενοκτονίας, ενορχηστρωμένης με πρόθεση να αφανίσει έναν λαό του οποίου οι ρίζες στην Πόλη φτάνουν ως την ίδια την ίδρυσή της».
Επίσης, σε άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της τουρκικής ιστοσελίδας Gerceknews, πριν μερικά χρόνια, ο Τούρκος δικηγόρος, Ορχάν Κεμάλ Τζενγκίζ, ο οποίος έχει ειδίκευση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, έκανε μία αναδρομή στα «Σεπτεμβριανά».
Υπογράμμιζε ότι «αν κοιτάξει κανείς τι συνέβη το 1955, τις ημέρες 6-7 Σεπτεμβρίου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο για ειδεχθή εγκλήματα, που σαφώς συνιστούν βασανιστήρια, καταστροφή περιουσίας, εγκλήματα μίσους, ακόμη και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Επομένως, δε θα πρέπει να υπάρχουν χρονικοί περιορισμοί για την παροχή επανόρθωσης στα θύματα».
«…Στην Τουρκία, αυτές οι μέρες ονομάζονται ‘γεγονότα 6-7 Σεπτεμβρίου 1955’. Πιστεύω ότι ο τίτλος ‘γεγονότα’ είναι απλώς μια εφεύρεση για να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του τι ακριβώς συνέβη. Ορισμένοι έχουν ονομάσει σωστά αυτά τα «γεγονότα» πογκρόμ, όρος που προέρχεται από τα ρωσικά, και το πιο γνωστό παράδειγμα του οποίου ήταν η «Kristallnacht» (Νύχτα των Κρυστάλλων) που διέπραξαν οι Ναζί το 1938 στη Γερμανία».
«Ως αποτέλεσμα αυτών των ‘γεγονότων’, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, υπέστησαν ζημιές 4.214 σπίτια, 1.004 επιχειρήσεις, 73 εκκλησίες, 1 συναγωγή, 2 μοναστήρια, 26 σχολεία και 5.317 κτίρια όπως εργοστάσια, ξενοδοχεία και ταβέρνες. Σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ, 11 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε αυτές τις επιθέσεις, ενώ ελληνικές πηγές αναφέρουν 15 θανάτους. Σύμφωνα με τους επίσημους αριθμούς, 30 άνθρωποι τραυματίστηκαν ενώ ανεπίσημα στοιχεία αναφέρονται σε 300. Εκατοντάδες γυναίκες εκτιμάται ότι βιάστηκαν. Μόνο στο Ελληνικό Νοσοκομείο Μπαλουκλί, 60 Ελληνίδες νοσηλεύτηκαν μετά από σεξουαλική επίθεση».
«Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης έπαιξαν έναν αρκετά προβοκατόρικο ρόλο πριν από τα πογκρόμ. Ξεσήκωσαν τον κόσμο εναντίον Τούρκων πολιτών ελληνικής καταγωγής. Το πρόσχημα ήταν η ένταση στην Κύπρο και παρουσίαζαν τους Έλληνες στην Τουρκία ως συνεργάτες ή την πέμπτη φάλαγγα του ‘εχθρού’…».
The post Τα Σεπτεμβριανά του ’55 appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.