Ολο το καλοκαίρι ακούγαμε ότι στη ΔΕΘ ο Πρωθυπουργός θα κάνει εξαγγελίες που θα δημιουργήσουν ενθουσιασμό σε όσους ένιωθαν ότι η κυβέρνηση τους έχει ξεχάσει: γίνονταν διαρροές για σοβαρές παροχές σε όσους αποτελούν τη μεσαία τάξη – σε αυτούς πρόσθεταν αρκετοί και τους περίφημους «συνεπείς», όσους πληρώνουν τα δάνειά τους, δεν χρωστάνε στην εφορία και στο Δημόσιο κ.λπ.
Δεν υπήρξε τίποτα από αυτά. Γιατί; Επειδή ο προεκλογικός στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι αφενός να δώσει κάτι στη μεγάλη μερίδα των υποστηρικτών του (συνταξιούχους και αγρότες π.χ. που έχουν δυσαρεστηθεί με τις εξελίξεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ), αλλά κυρίως να καταφέρει να διεισδύσει στα κοινά που δεν ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία στις προηγούμενες εκλογές. Στους νέους που έχουν μπει στην αγορά εργασίας αυξάνει τον κατώτατο μισθό. Στους δημόσιους υπαλλήλους υπόσχεται παροχές. Για τους νέους οικογενειάρχες δημιουργεί ένα είδος εθνικού κουμπαρά. Σε αυτούς έκλεισε το μάτι. Τους ελεύθερους επαγγελματίες πιστεύει ότι θα τους τρομοκρατήσει η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα. Τους συνταξιούχους θα τους τρομάξει η πιθανότητα της ακυβερνησίας. Με τους «συνεπείς» ελάχιστοι ασχολούνται: όλα τα κόμματα τους θεωρούν μικρή πελατεία και μεγάλα κορόιδα.
Ακούγοντας τον Μητσοτάκη στη ΔΕΘ κατάλαβα κάτι απλό: ότι δεν πιστεύει πως υπάρχουν περιχαρακωμένοι στα κόμματα ψηφοφόροι. Μετά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε το ιδεολογικό μάντρωμα: όσοι ψηφίζουν με βάση κοσμοθεωρίες κ.λπ. είναι λίγοι. Για τους Ελληνες το πρώτο που παίζει ρόλο είναι η τσέπη τους: τα επιδόματα και οι αυξήσεις μισθών, τα προγράμματα «Σπίτι ΙΙΙ» είναι καλοδεχούμενα. Η ΝΔ έμοιαζε καιρό τώρα εγκλωβισμένη στη στρατηγική της προσέγγισης του 40% που την ψήφισε στις τελευταίες εκλογές: αυτή η στρατηγική απλά μεγάλωνε τη φθορά της. Η προσπάθεια προσέγγισης αυτών των ψηφοφόρων έκανε τη ΝΔ να τρέμει την πιθανή εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά π.χ., αλλά και να φοβάται πολύ κατηγορίες ότι είναι πλέον αρκετά φιλελεύθερη, πως ξεχνά το δεξιό ακροατήριο, ότι έχει γεμίσει πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ κ.λπ. Η ΝΔ προσπαθώντας να καλοπιάσει αυτό το 40% βάδιζε προς ένα εκλογικό όλεθρο γιατί είναι δεδομένο πως μέρος αυτών των ψηφοφόρων δεν θα την ψηφίσουν, αφού τα επτά χρόνια διακυβέρνησης δημιουργούν φθορά.
Με τα όσα είπε ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ φαίνεται το νέο στοίχημα: είναι η διείσδυση σε ψηφοφόρους που δεν ψήφισαν ΝΔ την προηγούμενη φορά. Ο Μητσοτάκης τους ψάχνει είτε με στοχευμένες μελλοντικές παροχές (που θα κληθούν να υπερασπιστούν με την ψήφο τους), είτε επενδύοντας σε επιθέσεις στον μη γοητευτικό στους μη δεξιούς Σαμαρά – επιθέσεις με τις οποίες θέλει να δείξει η ΝΔ ότι δεν φοβάται την κριτική από τα δεξιά. Κυρίως τους ψάχνει με ανοίγματα σε μεγάλα κοινά ψηφοφόρων (δημόσιους υπάλληλους ή νέους εργαζόμενους) που δεν συγκαταλέγονται μεταξύ του 40% που της έδωσε τις νίκες. Θα πιάσει το κόλπο; Δεν το ξέρω. Αλλά αν η αντιπολίτευση (και κυρίως το ΠΑΣΟΚ) κάνει το λάθος κάποια από αυτά που ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε να μην τα ψηφίσει αλίμονό της. Αν π.χ. πάει να κάνει ρελάνς υποσχέσεων θα έχει την τύχη του Αλέξη Τσίπρα την παροχολογία του οποίου ελάχιστοι ακούν. Οταν δεν μπορείς να δημιουργήσεις τη βεβαιότητα δημιουργίας κυβέρνησης τι να υποσχεθείς;
Υπάρχει ένα δεδομένο: όσα ο Μητσοτάκης υπόσχεται, ο ψηφοφόρος τα ακούει γιατί αυτός μπορεί να ξαναγίνει Πρωθυπουργός, οι άλλοι όχι. Αυτό του δημιουργεί μια άνεση στο προεκλογικό πόκερ: να ανοίξει τα χαρτιά του. Δεν είναι σπουδαία. Αλλά στο πόκερ δεν κερδίζεις μόνο με φουλ και φλος. Και δύο άσους να έχεις, αν ο άλλος δεν έχει τίποτα, μπορεί να αρκούν.