Τον όρο «τέλος εποχής» στα αθλητικά μας τον χρησιμοποιούμε τελείως καταχρηστικά: στην πραγματικότητα στον περιπετειώδη κόσμο των σπορ οι εποχές απλά αλλάζουν – τίποτα δεν τελειώνει. Αλλά στην περίπτωση της απόφασης του Λιονέλ Μέσι να πει αντίο στην Εθνική Αργεντινής δεν υπάρχει καταλληλότερος τίτλος για να μιλήσει κανείς για αυτή.
Διότι από το Μουντιάλ του 2006 που τον πρωτοείδαμε σε Παγκόσμιο Κύπελλο με την εθνική ομάδα της Αργεντινής – κι αφήνω στην άκρη τις εμφανίσεις με τις εθνικές ομάδες Νέων, αλλά και με την ολυμπιακή ομάδα της χώρας του στις οποίες είχε επιτυχίες – ο κόσμος του ποδοσφαίρου στριφογύριζε γύρω του.
Ο Μέσι δημιουργούσε και εντός και εκτός γηπέδου θέματα για ατελείωτες συζητήσεις. Οχι μόνο με τα γκολ του αλλά και με άλλα πολλά. Για τις επιτυχίες του που άργησαν και για τις αποτυχίες του που έμοιαζαν αποτέλεσμα κάποιας κατάρας. Γιατί όλοι – πρώτοι οι συμπατριώτες του – ήθελαν να τον συγκρίνουν με τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Για τα αντίο του και τις επιστροφές του. Για τις δυσκολίες του με τη φανέλα της και τις συναρπαστικές του στιγμές.
Κανείς άλλος δεν έμεινε στην παγκόσμια σκηνή με τη φανέλα της Εθνικής του για πάνω από είκοσι χρόνια όπως αυτός. Νομίζω δεν είπε αντίο στην Εθνική του – το είπε κατά κάποιον τρόπο σε όλους μας.
Δάκρυα
Όλοι θυμούνται την τελευταία του εμφάνιση με τη φανέλα της Εθνικής: στο Μουντιάλ των ΗΠΑ κόντρα στην Ισπανία δεν έκανε το καλύτερό του ματς εγκαταλελειμμένος κομμάτι από τους συμπαίκτες του, που θέλοντας να του χαρίσουν έναν τελευταίο θρίαμβο διάλεξαν τον χειρότερο τρόπο, δηλαδή να μην παίξουν και να προσπαθήσουν να οδηγήσουν τον τελικό στα πέναλτι – στη διαδικασία που δεν χάνουν ποτέ. Το κόλπο δεν έπιασε, ο Μέσι ολοκλήρωσε το ματς με ένα δάκρυ – όχι με λυγμούς, αλλά με παράπονο. Ελάχιστοι ωστόσο θυμούνται πως με ένα δάκρυ ξεκίνησε και την καριέρα του στην Εθνική Αργεντινής.
Στις 7 Αυγούστου 2005 στο ντεμπούτο του αποβλήθηκε 40 δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του στο γήπεδο εναντίον της Ουγγαρίας επειδή χτύπησε με αγκώνα έναν αντίπαλο: βγήκε κλαίγοντας. Ανάμεσα σε εκείνα τα δάκρυα και τα πρόσφατα που είδαμε στις 20 του περασμένου Ιουλίου υπάρχουν 207 αγώνες και 125 γκολ. Αριθμοί που συνοψίζουν το ταξίδι του Μέσι με την εθνική ομάδα, από το ντεμπούτο του μέχρι τον αποχαιρετισμό του, χωρίς να λένε ωστόσο τα πάντα για την καριέρα του. Που στην Εθνική Αργεντινής ήταν κάτι πέρα από εμφανίσεις και γκολ.
Καριέρα
Ο Μέσι έκανε καριέρα στην Εθνική του κουβαλώντας μια πέτρα του Σίσυφου που ήταν κάθε φορά και διαφορετική. Ηταν το είδωλο μιας χώρας μολονότι κανείς από τους κατοίκους της δεν τον είδε να αγωνίζεται σε κάποιο από τα πρωταθλήματά της.
‘Ηταν το παιδί που επέστρεφε στη γενέθλια γη για να πείσει τους δύσπιστους πως έχει στην καρδιά του την εθνική ομάδα μολονότι από τη χώρα έφυγε στα 14 του. Ήταν αυτός που θα έπρεπε να οδηγήσει την Εθνική στην κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά μετά το 1986. Κάθε αποτυχία ήταν συνώνυμο της προδοσίας, κάθε καινούργια του προσπάθεια ήταν μια πράξη απολογίας για όλα τα προηγούμενα. Το παιδί που στην Μπαρτσελόνα δεν χρειαζόταν να εξηγήσει τίποτα, στην Αργεντινή έπρεπε να εξηγήσει τα πάντα.
Κι έπρεπε συνεχώς να απολογείται για όλα. Γιατί δεν είναι ο Μαραντόνα, γιατί με τον Πεπ Γκουαρντιόλα έπαιζε καλύτερα, γιατί κέρδιζε τις Χρυσές Μπάλες και τα Τσάμπιονς Λιγκ αλλά όχι το Μουντιάλ, γιατί δεν μπορούσε να κάνει θαύματα. Κάποια στιγμή, έπειτα από έναν χαμένο τελικό κόντρα στη Χιλή στο Κόπα Αμέρικα – τον δεύτερο στη σειρά – είπε «δεν αντέχω άλλο». Και μετά γύρισε, κέρδισε το Μουντιάλ στο Κατάρ κι έκανε τον κόσμο να τρίβει τα μάτια του στις ΗΠΑ το καλοκαίρι.
Σεβασμός
Θα έπρεπε να πει αντίο στην Εθνική το βράδυ του χαμένου τελικού – άλλωστε φανερά είχε αποφασίσει πως εκείνο το ματς θα ήταν το τελευταίο του στην Εθνική. Αλλά δεν το έκανε από σεβασμό στους νικητές Ισπανούς, αλλά κυρίως στους συμπαίκτες του.
Η ανακοίνωση του αντίο θα ήταν μεγαλύτερο ίσως θέμα από την ίδια την κατάκτηση του τροπαίου από τους Ισπανούς: ο Μέσι σέβεται το ποδόσφαιρο που τόσο έχει τιμήσει και έμεινε στην άκρη, θυμωμένος ίσως από την ήττα, απογοητευμένος ίσως από την εμφάνιση, αλλά χωρίς ποτέ να ξεχάσει ότι χωρίς τον σεβασμό ενός κώδικα τιμής το ποδόσφαιρο δεν είναι η παγκόσμια θρησκεία στην οποία από μικρός πιστεύει.
Κυρίως δεν θέλησε να πει αντίο τότε για να μη γίνει η δική του βραδιά κάτι διαφορετικό από αυτή των συμπαικτών του. Ως αρχηγός έμεινε μαζί τους. Προτιμώντας τη θλίψη της αποτυχίας από τα λόγια θαυμασμού που θα εισέπραττε ανακοινώνοντας το αντίο.
Κεφάλαιο
Κάποιες μέρες πριν ο Μέσι έχασε τον πατέρα του. Είναι ο άνθρωπος που τον πήρε παιδάκι από την Αργεντινή και τον πήγε στη Βαρκελώνη. Του χρωστάει τα πάντα. Αφού τον κήδεψε, αποφάσισε να ανακοινώσει και το αντίο του στην Εθνική, σαν ο θάνατος του πατέρα του να τον έσπρωξε στο να κλείσει έναν ανοιχτό λογαριασμό – ένα κεφάλαιο, όπως λέει. Στην επιστολή που έδωσε στη δημοσιότητα ευχαριστεί τον κόσμο, που όπως λέει θα του λείψει.
Νομίζω πως πιο πολύ από όλα θα του λείψει να τον συζητάνε. «Ήταν μια επώδυνη απόφαση – και μια απόφαση που εξακολουθεί να πονάει βαθιά – αλλά καταλαβαίνω ότι ήρθε η ώρα. Σας ορκίζομαι ότι πάντα έδινα τα πάντα για την ομάδα: όχι μόνο αυτά τα τελευταία χρόνια που έχουμε κερδίσει τα πάντα, αλλά και πριν» γράφει στην επιστολή τού αντίο του.
«Πάντα αγωνιζόμουν και έδινα ό,τι είχα στο γήπεδο για αυτή τη φανέλα, για να σας φέρω χαρά και να σας κάνω να νιώθετε περήφανοι που είστε Αργεντινοί χάρη στο ποδόσφαιρο. Ο χρόνος περνάει, τα κεφάλαια κλείνουν και αυτό είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε και με θλίβει βαθιά.
Αγαπώ, έχω αγαπήσει και θα αγαπώ πάντα να είμαι μέλος της εθνικής ομάδας. Εδωσα τα πάντα. Δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω και, εκτός αυτού, αναδύονται σπουδαίοι νέοι παίκτες που αξίζουν να είναι στη θέση μου» είπε. Ηγέτης με τον τρόπο του μέχρι τέλους.