Το Αμπου Ντάμπι δεν ταιριάζει στον Ολυμπιακό καθώς εκεί μετά τον χαμένο ημιτελικό με τη Μονακό στο Final Four του 2025, ηττήθηκε και στον τελικό του παρθενικού Super Cup της διοργάνωσης από τη Ρεάλ, δίκαια όσο και αν ένα λάθος του Μοντέρο που πάτησε γραμμή στο 79-81, και ένα χαμένο αμυντικό ριμπάουντ στην εξέλιξη της φάσης έκριναν σε μεγάλο βαθμό το νικητή.
Οι Ερυθρόλευκοι όπως έκαναν σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια τους ως τώρα σε φιλικά τουρνουά αλλά και στο Super Cup της EuroLeague στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα «κυνηγούσαν» τον αντίπαλό τους. Τη Φενέρμπαχτσε τη νίκησαν με ανατροπή στο τέλος και σε φιλικό στην Κρήτη και στον ημιτελικό της Παρασκευής στο Αμπου Ντάμπι για το Super Cup.
Όμως όταν παίζεις με τη φωτιά όσους ικανούς παίκτες και να έχεις για να γυρίσουν μια κατάσταση (και οι πρωταθλητές Ευρώπης έχουν μια πεντάδα τουλάχιστον game changers) κάποια στιγμή θα την πατήσεις. Είναι όπως στο ποδόσφαιρο παίζεις συνέχεια στο όριο κερδίζοντας με 1-0 δύσκολα, έ κάποια στιγμή θα φας και γκολ.
Ιστορικά η κορυφαία ομάδα διαχρονικά στην Ευρώπη (με τους περισσότερους τίτλους Euroleague από όλους) πήρε το πρώτο ευρωπαϊκό Super Cup και μια άτυπη ρεβάνς για την ήττα της από τον Ολυμπιακό στον τελικό της Euroleague στο Τ-Center τον περασμένο Μαίο.
Διότι σαν βαρύτητα δεν έχουν καμία σχέση οι δύο τίτλοι και αν ρωτούσες παίκτες και προπονητές των δύο ομάδων να επιλέξουν όλοι θα διάλεγαν να είχαν… χάσει το Super Cup.
Όμως ήταν ένας τίτλος που ήθελε (και) ο Ολυμπιακός ο οποίος παραλίγο να βρεθεί αντιμέτωπος νωρίς νωρίς με τον Τόμας Γουόκαπ, αν ο τελευταίος είχε ευστοχήσει σε ένα κρίσιμο τρίποντο στον ημιτελικό της Dubai BC με τη Ρεάλ που πιθανότατα θα έδινε τη νίκη στην ομάδα του.
Οι Ερυθρόλευκοι δεν έχουν την πολυτέλεια να κοιτάξουν πίσω (τους περιμένει η Μπασκόνια την Πέμπτη και ένα εγχώριο Super Cup το σαββατοκύριακο) αλλά σαφέστατα θα πρέπει να κρατήσουν κομμάτια από αυτό το άκρως ανταγωνιστικό διήμερο στα εμιράτα που θύμισε – σε δύναμη και κόντρα – final four Euroleague.
Η απουσία του Μιλουτίνοφ κομβική και τα 14 παραπάνω ριμπάουντ της Ρεάλ το αποδεικνύουν. Οι 10 χαμένες βολές σε τελικό πολλές, ενώ τα παιδαριώδη (φθηνά τα χαρακτήρισε σωστά ο κόουτς Μπαρτζώκας) λάθη των παικτών του Ολυμπιακού στοίχισαν ακριβά και κυρίως δεν εξαργύρωσε το γεγονός ότι είχε οδηγήσει και ο ίδιος τη Ρεάλ σε περισσότερα.
Ο Εντζάι (σ.σ. για να τελειώσει ο…γρίφος με το όνομά του, έτσι έχει πει ο ίδιος ότι τον λένε οπότε το θέμα λήγει εδώ) έδειξε να είναι αυτός που έχει προσαρμοστεί περισσότερο από τους τρεις νεοφερμένους χωρίς να σημαίνει αυτό ότι ο Μοντέρο και ο ΜακΙντάιρ δεν έδειξαν πολύ θετικά στοιχεία.
Απλά ο σούπερ στάρ της Βαλένθια προσπαθεί να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον που δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα ο σούπερ στάρ και στον τελικό είχε νευρικότητα με πολύ καλές επιλογές στην επίθεση και ένα φθηνό λάθος (γραμμή) στο πιο κρίσιμο σημείο.
Γουόρντ και Τζόζεφ μοιάζουν σαν νέες μεταγραφές, ενώ Βεζένκοφ και Ντόρσεϊ δεν έχουν ανάψει ακόμα στο φούλ τις μηχανές, απόλυτα λογικό.
Ο Φουρνιέ δείχνει ότι θα τους «διεκδικήσει» τον τίτλο του πολυτιμότερου αλλά αυτό που «καίει» τον κόουτς Μπαρτζώκα περισσότερο από τις «φωτιές» που πετάει η επίθεσή της ομάδας, είναι το πότε θα μπορέσει να επιστρέψει στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις στην άμυνα!