Οι 50+ είχαν το προνόμιο να αποκτήσουν ζωντανές και όχι αμυδρές μνήμες των κατορθωμάτων του ανθρώπου που άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ. Του θρύλου, του σταρ που περπατούσε στον αέρα. Του εμβληματικού, του αξεπέραστου.
Τόσοι κι άλλοι τόσοι χαρακτηρισμοί τους οποίους κέρδισε με τα κατορθώματά του. Αυτά που είδαν οι 50+ ενώ εμείς οι νεότεροι -κοντά στα 40- αρκεστήκαμε σε περιγραφές που τόσο όμορφα έπλαθαν εικόνες στο μυαλό μας, πριν τη σκυτάλη πάρει η τεχνολογία και το YouTube.
Κάθε εμφάνιση του Νίκου Γκαλή στο Παλέ, είναι το ερέθισμα για να ξυπνήσουν μνήμες στους περισσότερους. Οταν αρκετοί τον είδαν να περπατάει αγέρωχα προς τα επίσημα του Παλέ και να υψώνει τη γροθιά του, θυμήθηκαν τον Γκάλη των ’80s που έκανε την ίδια κίνηση μετά από κάθε νίκη που έβαλε ακόμα ένα λιθαράκι στο χτίσιμο της αυτοκρατορίας. Αυτά που εμείς οι νεότεροι απολαμβάνουμε δυστυχώς μόνο στο ίντερνετ και μέσα από τις περιγραφές των παλαιότερων.
Η κασέτα με τον Νικ
Πριν από αυτό όμως, πριν από τα viral βίντεο, υπήρχε κασέτα. Και επειδή όπως προανέφερα δεν χρειάζεται να πούμε αυτά που έχουν χιλιοειπωθεί για αυτό τον θρύλο του μπάσκετ, θα σας πω για τη δική μου ανάμνηση που ξύπνησε πάλι χθες όταν ο «Νικ» μπήκε στο… σπίτι του.
Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90, στις περίφημες κατασκηνώσεις του Γκάλη. Εκδρομή με το σχολείο και με συνοδεία κηδεμόνα. Η μητέρα στην προκειμένη περίπτωση. Μικρός ηλικιακά για να αντιληφθώ το μέγεθος του αθλητή όπως το ένιωσα μετέπειτα, αλλά ήδη ποτισμένος με τα λόγια των δικών του. Και σε μία ανύποπτη στιγμή, η κυρά Σούλα έρχεται και μου λέει «έρχεται ο πατέρας σου και σου έχει μία έκπληξη».
Ο συγχωρεμένος ο κυρ Αλέκος ήταν τότε διευθυντής στον θρυλικό -για τον έντυπο Τύπο της Θεσσαλονίκης– Αγγελιοφόρο. Ηταν η περίοδος που η εφημερίδα είχε κυκλοφορήσει μία βιντεοκασέτα -οι νεότεροι θα γκουγκλάρουν- αφιέρωμα στον Γκάλη. Και όποτε τη συναντάω ακόμα στο πατρικό μου, θυμάμαι τον πατέρα μου να με βάζει κάτω και να παρακολουθούμε μαζί στο βίντεο εκείνο το αφιέρωμα. Τα μάτια του έλαμπαν ενώ παράλληλα μου εξιστορούσε όσα είχε δει από τον Γκάλη.
Σκάει λοιπόν μύτη ο κυρ Αλέκος στις κατασκηνώσεις με ένα Νισάν Μίκρα -της εφημερίδας εταιρικό- και από τη θέση του συνοδηγού βγαίνει αυτός. Αυτός που για τον πατέρα μου και άλλα πόσα εκατομμύρια ήταν ο απόλυτος. Ο μεγάλος. Ο θρύλος. Αλλά το δικό μου παιδικό μυαλό αδυνατούσε να τα αντιληφθεί τότε, πέραν του ότι τον αναγνώρισα αμέσως και λίγο ντράπηκα. Τον έφερε μπροστά μου, τον χαιρέτησα και ευθύς αμέσως ένιωσα να με βάζουν πάνω σε μία πλαστική καρέκλα για να φωτογραφηθώ μαζί του, με μάγουλα ροζιασμένα από το παιχνίδι νωρίτερα.
Εκείνη την ώρα ωστόσο κράτησα μία εικόνα και θα τη θυμάμαι πάντα. Το πώς τον κοιτούσαν. Πώς καμάρωνα που ο κανακάρης τους βγήκε φωτογραφία με τον Γκάλη. Τους είχε αλλάξει τη ζωή. Τους έκανε να νιώθουν ζωντανούς. Και εδώ καταλήγουμε ακόμα και σήμερα.
Οταν ο Γκάλης μπαίνει στο Παλέ, αλλάζει το vibe του γηπεδου. Οι αναμνήσεις κατακλύζουν τις καρδιές και τα μυαλά όλων. Ετσι και χθες, για το ματς με τη Μπούργος.
Οταν ο Γκάλης μπαίνει στο Παλέ, το μεγαλείο του παρελθόντος συνδέεται με την φιλοδοξία του σήμερα. Με τον Άρη που έχει θέσει ως στόχο να επιστρέψει στην κορυφή. Να γίνει πάλι το Νο1 στην Ελλάδα. Και βαδίζει με τις ευλογίες του θρύλου του, που όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος δεν έλειπε από το πρώτο επίσημο παιχνίδι της ομάδας στο γήπεδό της.
Ο Γκάλης θα είναι πάντα εκεί για να θυμίζει στον Άρη τί πέτυχε και που θέλει να φτάσει.
Αυτός και το παρελθόν της ομάδας είναι ο… φάρος που κρατάει ψηλά τις προσδοκίες. Αυτός και η ομάδα του 80′ ήταν η… ρίζα ώστε ο Άρης να μπει μπασκετικά σε μία νέα εποχή. Διότι ο Σιάο και η οικογένεια Αντετοκούνμπο δεν είδαν μόνο την προοπτική του Άρη. Είδα το ένδοξο background, που για τον Γιάννη και τον Θανάση ειδικά χρήζει θαυμασμού και αποτέλεσε βασικό ερέθισμα στην ενασχόλησή τους με το μπάσκετ.
Με λίγα λόγια, ο Άρης δρέπει ακόμα τους καρπούς εκείνης της εποχής και θα συνεχίσει να το κάνει για καιρό, μέχρι να έρθει η επόμενη μεγάλη περίοδος της ιστορίας του.