Ο Ανδρέας Τεττέη μίλησε στη FIFPRO με αφορμή τη μεγάλη διάκριση που έλαβε στα FIFPRO Merit Awards 2025, καθώς αναδείχθηκε νικητής του Player Activism Award για τη δράση του κατά του ρατσισμού και υπέρ της κοινωνικής ένταξης.
Ο Έλληνας επιθετικός, ο οποίος έχει μιλήσει ανοιχτά για τα περιστατικά ρατσιστικής κακοποίησης που έχει αντιμετωπίσει στην ποδοσφαιρική του διαδρομή, αναφέρθηκε στη σημασία της εκπαίδευσης των νεότερων γενιών και στον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν οι ποδοσφαιριστές αξιοποιώντας τη δημόσια παρουσία και τη φωνή τους. Η FIFPRO σημειώνει πως ο Τεττέη έχει αναλάβει δράση σε σχολεία, συνεργάζεται με οργανώσεις και χρησιμοποιεί την επιρροή του για την προώθηση της διαφορετικότητας και της συμπερίληψης.
Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία του έχει, όμως, και μία προσωπική στιγμή που συνδέει το ποδόσφαιρο με έναν αγώνα ζωής. Ο Τεττέη αποκάλυψε την ιστορία ενός παιδιού που γνώρισε και έδινε τη δική του μάχη με τον καρκίνο, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αποφάσισε να το κάνει μέρος μιας δικής του ποδοσφαιρικής στιγμής, στο γκολ που πέτυχε απέναντι στη Βικτόρια Πλζεν.
Αναλυτικά οι δηλώσεις του
«Αυτό το βραβείο ήρθε σε μια τρελή στιγμή της ζωής μου. Η προσοχή μου ήταν στραμμένη κυρίως στη μεταγραφή μου και στο να παίξω για την Ελλάδα, αλλά για μένα, αυτό το βραβείο είχε διαφορετική σημασία. Αυτό μου θύμισε ότι το να είσαι ποδοσφαιριστής συνεπάγεται και ευθύνη.
Η νίκη αυτού του βραβείου μου επέτρεψε επίσης να λάβω επιχορήγηση για τη χρηματοδότηση ενός κοινωνικού έργου. Ήξερα από την αρχή ότι ήθελα να τη χρησιμοποιήσω για να δημιουργήσω κάτι που θα φέρνει τους ανθρώπους κοντά.
Σε συνεργασία με την Ένωση Ελλήνων Ποδοσφαιριστών, ΠΣΑΠΠ, διοργανώνουμε ένα τουρνουά ποδοσφαίρου για παιδιά πρόσφυγες. Η ιδέα είναι απλή: να περάσουμε μια μέρα παίζοντας ποδόσφαιρο, να γνωρίσουμε τους παίκτες, να λάβουμε φανέλες και να δημιουργήσουμε αναμνήσεις που θα διαρκέσουν πολύ μετά την εκδήλωση.
Την περασμένη σεζόν, γνώρισα ένα μικρό αγόρι που πάλευε με τον καρκίνο, αφού έμαθε ότι ήμουν ο αγαπημένος του παίκτης. Πήγα να τον επισκεφτώ κρυφά επειδή ήθελα να του κάνω έκπληξη. Δεν υπήρχαν κάμερες ή αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Περάσαμε λίγο χρόνο μαζί. Του έδωσα μια από τις φανέλες μου και κουβεντιάσαμε. Μετά τον ρώτησα τι πανηγύρι θα ήθελε να κάνω αν έβαζα γκολ.
Διάλεξε το γράμμα Μ, το πρώτο γράμμα του μικρού του ονόματος. Όταν σκόραρα εναντίον της Βικτόρια Πλζεν στο Europa League, έκανα αυτή την χειρονομία μπροστά στην κάμερα και του αφιέρωσα το γκολ. Αργότερα, οι άνθρωποι κατάλαβαν τι σήμαινε, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το θέμα. Το θέμα ήταν τι μου είπε ο πατέρας του αργότερα. Εξήγησε πώς εκείνη η στιγμή είχε δώσει στον γιο του και σε όλη την οικογένεια ανανεωμένο θάρρος σε μια απίστευτα δύσκολη περίοδο.»