Ο Ανδρέας Τεττέη περιέγραψε την ενασχόλησή του με τον ακτιβισμό σε μία άλλη πτυχή της ζωής του, εκτός από την καριέρα στον Παναθηναϊκό.
Ο Ανδρέας Τεττέη αγαπάει την ευθύνη. Αυτό τονίζει στο άρθρο που υπογράφει στην ιστοσελίδα της FIFPRO. Ο επιθετικός του Παναθηναϊκού γράφει για την ευθύνη που έχει ένας ποδοσφαιριστής, για το κοινωνικό έργο που ετοιμάζει με τα χρήματα του βραβείου Ακτιβισμού που κέρδισε πέρυσι και για την ιστορία πίσω από έναν πανηγυρισμό του με τη φανέλα του Τριφυλλιού.
Η Διεθνής Ενωση Ποδοσφαιριστών είχε ανακοινώσει τον Νοέμβριο του 2025, στη γενική συνέλευσή της στη Λισαβόνα, ότι ο Τεττέη κέρδισε το βραβείο Ακτιβισμού Ποδοσφαιριστών. Από τον Μάρτιο του 2025 είναι πρέσβης του ΠΣΑΠΠ κατά του ρατσισμού. Μαζί με την Ενωση επισκέπτεται σχολεία και μιλά στα παιδιά για τον ρατσισμό, τις διακρίσεις και την καλοσύνη.
Σε μια γεμάτη χρονιά
Το βραβείο ήρθε σε μια περίοδο με πολλές αλλαγές στην καριέρα του. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ο Παναθηναϊκός είχε συμφωνήσει με την Κηφισιά για την απόκτησή του, και τον ίδιο μήνα ο Τεττέη έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική, στον αγώνα με τη Σκωτία. Στο άρθρο του εξηγεί τι σήμανε για εκείνον η διάκριση:
«Αυτό το βραβείο ήρθε σε μια τρελή στιγμή της ζωής μου. Η προσοχή μου ήταν στραμμένη κυρίως στη μεταγραφή μου και στο να παίξω για την Ελλάδα, αλλά για μένα, αυτό το βραβείο είχε διαφορετική σημασία. Αυτό μου θύμισε ότι το να είσαι ποδοσφαιριστής συνεπάγεται και ευθύνη.
Καθώς η καριέρα σου προχωρά, η φωνή σου φτάνει σε περισσότερους ανθρώπους. Τώρα, αν θίξω θέματα όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις ή η αμοιβαία βοήθεια, θα με ακούσουν περισσότεροι άνθρωποι από πριν. Αυτό δεν αλλάζει αυτό που είμαι, αλλά με κάνει να σκεφτώ ακόμη πιο προσεκτικά τον τρόπο που χρησιμοποιώ αυτήν την πλατφόρμα».
Το τουρνουά που περιμένει
Το βραβείο συνοδευόταν από χρηματοδότηση για ένα κοινωνικό πρόγραμμα της επιλογής του νικητή. Ο Τεττέη αποφάσισε να τη διαθέσει σε μια ποδοσφαιρική δράση, την οποία ετοιμάζει μαζί με το ΠΣΑΠΠ. Η εκδήλωση δεν έχει γίνει ακόμη, γιατί το πρόγραμμα της περυσινής σεζόν δεν άφησε περιθώρια:
«Η κατάκτηση αυτού του βραβείου μου επέτρεψε επίσης να λάβω επιχορήγηση για τη χρηματοδότηση ενός κοινωνικού έργου. Ηξερα από την αρχή ότι ήθελα να τη χρησιμοποιήσω για να δημιουργήσω κάτι που θα φέρνει τους ανθρώπους κοντά.
Σε συνεργασία με την Ενωση Ελλήνων Ποδοσφαιριστών, ΠΣΑΠΠ, διοργανώνουμε ένα τουρνουά ποδοσφαίρου για παιδιά πρόσφυγες. Η ιδέα είναι απλή: να περάσουμε μια μέρα παίζοντας ποδόσφαιρο, να γνωρίσουμε τους παίκτες, να ανταλλάξουμε φανέλες και να δημιουργήσουμε αναμνήσεις που θα διαρκέσουν πολύ μετά την εκδήλωση».
Η ιστορία πίσω από το «Μ»
Το πιο προσωπικό κομμάτι του άρθρου αφορά ένα γκολ του στο Europa League. Οταν σκόραρε κόντρα στη Βικτόρια Πλζεν, ο Τεττέη σχημάτισε το γράμμα «Μ» μπροστά στην κάμερα. Τώρα εξηγεί για πρώτη φορά αναλυτικά ότι αφιέρωσε το γκολ σε ένα μικρό παιδί που έδινε μάχη με τον καρκίνο:
«Την περασμένη σεζόν, γνώρισα ένα μικρό αγόρι που πάλευε με τον καρκίνο, αφού έμαθα ότι ήμουν ο αγαπημένος του παίκτης. Πήγα να τον επισκεφτώ κρυφά επειδή ήθελα να του κάνω έκπληξη. Δεν υπήρχαν κάμερες ή αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Περάσαμε λίγο χρόνο μαζί. Του έδωσα μία από τις φανέλες μου και κουβεντιάσαμε. Μετά τον ρώτησα τι πανηγυρισμό θα ήθελε να κάνω αν έβαζα γκολ.
Διάλεξε το γράμμα “Μ”, το πρώτο γράμμα του μικρού του ονόματος. Οταν σκόραρα εναντίον της Βικτόρια Πλζεν στο Europa League, έκανα αυτή τη χειρονομία μπροστά στην κάμερα και του αφιέρωσα το γκολ. Αργότερα, οι άνθρωποι κατάλαβαν τι σήμαινε, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το θέμα. Το θέμα ήταν τι μου είπε ο πατέρας του αργότερα. Εξήγησε πως εκείνη η στιγμή είχε δώσει στον γιο του και σε όλη την οικογένεια ανανεωμένο θάρρος σε μια απίστευτα δύσκολη περίοδο.
Για μένα, αυτό το συναίσθημα ήταν μεγαλύτερο από το ίδιο το γκολ. Το να κάνεις ένα παιδί να χαμογελάσει είναι πιο σημαντικό από το να κλωτσάει μια μπάλα ποδοσφαίρου. Το αγόρι αναρρώνει τώρα και η θεραπεία του έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Είμαι ακόμα σε επαφή μαζί του και με τον πατέρα του».
Ο Τεττέη σημειώνει ότι η βοήθεια προς τους άλλους πρέπει να είναι κάτι φυσιολογικό και ότι πολλές τέτοιες κινήσεις του δεν έγιναν ποτέ γνωστές. Κλείνει το άρθρο του γράφοντας ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και ότι οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν να λύσουν κάθε πρόβλημα, μπορούν όμως να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους. Θέλει να τον θυμούνται για τη διαφορά που έκανε.