Γιώργος Βαρδινογιάννης. Ο Καπετάνιος του Παναθηναϊκού από τις 17 Ιουλίου του ’79 έως τις 29 Μαΐου του 2000. 21 χρόνια επικεφαλής στο Τριφύλλι. Τέσσερις άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του, αφηγούνται στα «ΝΕΑ» στιγμές από τον παράγοντα που πλέον δεν βρίσκεται στη ζωή.
Ανθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι τα του Παναθηναϊκού είναι ο Αριστείδης Καμάρας. Ναι, δεν ήταν αυτό που λέμε «ποδοσφαιριστής που τον πήγε στον Παναθηναϊκό ο Βαρδινογιάννης», ωστόσο με την ευρύτητα του πνεύματος που έχει συχνά πυκνά τον καλούσαν σε συσκέψεις. Αρα, μπορεί να έχει ισχυρή άποψη ο παλαίμαχος άσος για τον Γιώργο Βαρδινογιάννη και με ένα ακόμη «όπλο», τη δυνατή του μνήμη:
«Ο Παναθηναϊκός μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της Ιστορίας και από τότε που πήγα εγώ, το ’61, είχε την τύχη να διαθέτει μεγάλους παράγοντες. Τον Απόστολο Νικολαΐδη. Τον Αντώνη Μαντζαβελάκη, τον άνθρωπο που θεμελίωσε τις ομάδες. Και βέβαια, με παρένθεση την 7ετία, είχαμε τον Γιώργο Βαρδινογιάννη από το ’79 και μετά στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οχι μόνο τον Γιώργο, αλλά όλη την οικογένεια Βαρδινογιάννη, και αυτό ήταν το πολύ σημαντικό. Απλά ο Γιώργος ο Βαρδινογιάννης ήταν ο μπροστάρης. Στην αρχή δέχθηκε ανοίκειες επιθέσεις, αλλά ήταν μπαρουτοκαπνισμένος.
Είχε στέρεη θέση στο κοινωνικό και επιχειρηματικό στερέωμα, καταξιωμένος παντού καθώς είχε σπάσει ως καπετάνιος το περίφημο εμπάργκο στη Νότια Αφρική. Κοντά του πάντα ο Θόδωρος και ο Βαρδής. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν σε οικογενειακό συμβούλιο και γίνονταν συσκέψεις στις οποίες πολλές φορές μετείχα και εγώ στα γραφεία της Motor Oil. Εμπαιναν εκεί όλα τα θέματα επί τάπητος, τόσο τα ποδοσφαιρικά όσο και του παρασκηνίου, όλα τα συζητούσαμε. Είχε ταλαιπωρηθεί ο Παναθηναϊκός από καταστάσεις όπου είχε διαβρωθεί το ποδόσφαιρο. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ήταν αποφασισμένος να δώσει τα πάντα για την ομάδα και δεν είχε κανέναν ενδοιασμό ώστε να προσφέρει όσα μπορούσε».
Μισό λεπτό… Πολλοί τον αποκαλούσαν εκείνη την εποχή «Καβούρια», δηλαδή δεν έβαζε βαθιά το χέρι στην τσέπη.
«Δεν ήταν Καβούριας. Θέλω να θυμίσω σε όλους πως διαχειριζόταν κεφάλαια για τον Παναθηναϊκό αλλά δεν ήταν μόνος του. Εχω, λοιπόν, τη βεβαιότητα πως δεν διαχειριζόταν ελεύθερα τα κονδύλια ή τα συμβόλαια και όλα αποφασίζονταν σε οικογενειακά συμβούλια. Μετά είχε ενεργή ανάμειξη και ο Γιάννης Βαρδινογιάννης».
Εκτιμάτε πως έφυγε αδικημένος από το Τριφύλλι;
«Εφυγε αγαπημένος! Τον αγάπησε ο κόσμος. Για τον χαρακτήρα του. Τη ντομπροσύνη. Τις παρεμβάσεις που έκανε. Ηταν αγαπητός από όλους και κυρίως αξιοσέβαστος και αυτό το έβλεπες στο πώς τον αντιμετώπιζαν στην ΕΠΟ ή οι παράγοντες των άλλων ομάδων. Ηταν αποδεκτός στις αντίπαλες έδρες. Αρα, έφυγε δικαιωμένος και αυτό φάνηκε και από τη μετέπειτα παρουσία του όταν εμφανιζόταν στο γήπεδο».
Χ. Δημόπουλος: «Ηταν ηγέτης»
Μία πενταετία με τα πράσινα ο Χρήστος Δημόπουλος, έζησε κι αν έζησε απίστευτες καταστάσεις. Και βέβαια γέμισε την καριέρα του στο ΟΑΚΑ με γκολ, μπόλικα γκολ που άφησαν εποχή στο Τριφύλλι. Τι θυμάται από τον Γιώργο Βαρδινογιάννη ο πάλαι ποτέ «Φονιάς» των γηπέδων που τώρα ζει στον Πύργο;
«Ηταν ηγέτης. Πρόεδρος φοβερός. Τον σέβονταν όλοι. “Είμαι εδώ”, ήταν το μήνυμά του και δεν έλεγε πολλά. Οταν χάναμε έμπαινε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο και με το “μπαίνετε μέσα και νικάτε” ήθελε να αλλάξει την κατάσταση. Ποτέ όμως δεν έβριζε. Ούτε όταν έρχονταν ήττες».
Εσένα, Χρήστο, το ’85 πώς σε πήγε στον Παναθηναϊκό;
«Με πήρε ο ίδιος τηλέφωνο. “Ελα, είμαι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης”, είπε. Τον είχα, βέβαια, καταλάβει. Είχα τελειώσει από τον ΠΑΟΚ. “Εχω πάρει Σαργκάνη, Βλάχο, Βαμβακούλα, Σαραβάκο, Πατσιαβούρα. Θα έρθεις και εσύ στον Παναθηναϊκό”, τόνισε. Συμφώνησα αμέσως».
Και χρήματα; Ετσι έγινε;
«Ημουν πέντε χρόνια σκόρερ στον ΠΑΟΚ. Ηξερε τι θα μου έδινε. Δεν ασχολήθηκα με χρήματα. Εμεινα και με το παραπάνω ευχαριστημένος».
Το αξέχαστο ματς με τη Γιουβέντους και η πρόκριση τον Νοέμβριο του ’87;
«Χάσαμε 3-2, αλλά προκριθήκαμε. Τρομερό παιχνίδι. Δεν είχε έρθει στην Ιταλία ο Γιώργος Βαρδινογιάννης και μας περίμενε στην επιστροφή στο αεροδρόμιο. “Ηθελες να το βάλεις το γκολ;”, με ρωτά. Και του απαντώ: “Πρόεδρε, αφού ξέρεις. Αυτά τα σουτ ή θα στείλω την μπάλα στην εξέδρα ή θα το καρφώσω. Συνήθως το βάζω”. Και μας έδωσε πριμ μετά, νομίζω 1 εκατ. ή 1,2. Να ξέρεις ένα πράγμα. Πριμ έδινε με τις ισχυρές ομάδες, όχι με τις μικρές. Μόνο εκεί».
Με Βαρδινογιάννη θα ήταν τόσα χρόνια χωρίς τίτλο πρωταθλήματος ο Παναθηναϊκός;
«Οχι. Θα είχε φτιάξει ομάδα. Θα είχε δημιουργήσει σύνολο και θα έλεγε “πάρτε τώρα το πρωτάθλημα”. Αυτό έκανε πάντα. Και ζητούσε πάθος, χωρίς όμως να βγάζει κακία, ούτε απέναντι στον Ολυμπιακό».
Ο τελικός Κυπέλλου το ’88;
«Ισοφάρισα τον Ολυμπιακό στην παράταση, 2-2 το σκορ και πηγαίναμε στα πέναλτι. Ηταν η εποχή του Κοσκωτά. Δεν ήταν χθεσινός ο πρόεδρος. Κατέβηκε, που λες, πριν από την παράταση και μας είπε “θα το πάρουμε το παιχνίδι”. Και έτσι έγινε, τελικά».
Παρακολουθείς τώρα το πρωτάθλημα;
«Ναι. Αλλά τι να δω… Εχω βρεθεί συμπαίκτης με τον Ζάετς που περνούσε τους αντιπάλους και αυτοί έπεφταν κάτω σαν τα κοτόπουλα. Τέτοιοι παίκτες αγωνίζονταν τότε».