Η Γαλλία και η Ιταλία έχουν συναντηθεί πολλές φορές μέσα στην ιστορία του ποδοσφαίρου, όμως ελάχιστες αναμετρήσεις μπορούν να κουβαλήσουν τόσες διαφορετικές ιστορίες μαζί. Από τις πρώτες τους συναντήσεις στις αρχές του 20ού αιώνα και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, μέχρι το EURO 2000 και φυσικά τον τελικό του Μουντιάλ του 2006, οι δύο εθνικές έχουν δημιουργήσει μια ποδοσφαιρική σχέση γεμάτη μεγάλες στιγμές.
Και το βράδυ της Παρασκευής , στο Stade de France, αυτή η ιστορία αποκτά ένα σχεδόν κινηματογραφικό κεφάλαιο. Γιατί η Ιταλία δεν είναι απλώς ο αντίπαλος της Γαλλίας. Είναι η εθνική ομάδα απέναντι στην οποία ο Ζινεντίν Ζιντάν έδωσε το τελευταίο παιχνίδι της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Είκοσι χρόνια μετά, την αντιμετωπίζει ξανά, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα βρίσκεται με τη φανέλα και το περιβραχιόνιο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Θα κάθεται στον πάγκο των «τρικολόρ», στο πρώτο εντός έδρας παιχνίδι του ως ομοσπονδιακός προπονητής.
Η Ιταλία που σήκωσε το Μουντιάλ μέσα στη Γαλλία
Η ιστορία των δύο ομάδων είχε ήδη αποκτήσει ιδιαίτερο βάρος πριν από τον Ζιντάν. Το 1938, η Γαλλία φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο και η Ιταλία ταξίδεψε στη διοργάνωση ως κάτοχος του τίτλου. Στις 12 Ιουνίου, οι δύο ομάδες βρέθηκαν αντιμέτωπες στο Κολόμπ για τα προημιτελικά. Οι «ατζούρι» επικράτησαν 3-1, με τον Σίλβιο Πιόλα να σκοράρει δύο φορές, αφήνοντας εκτός συνέχειας τη διοργανώτρια Γαλλία.
Η συνέχεια έκανε την ιστορία ακόμη πιο χαρακτηριστική. Η Ιταλία προχώρησε μέχρι τον τελικό, όπου νίκησε την Ουγγαρία με 4-2 και κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Έτσι, το 1938 έμεινε στην ιστορία ως η διοργάνωση στην οποία οι Ιταλοί στέφθηκαν παγκόσμιοι πρωταθλητές σε γαλλικό έδαφος.
Οι αναμετρήσεις συνεχίστηκαν στις επόμενες δεκαετίες, με την Ιταλία να έχει σημαντικές νίκες, αλλά και τη Γαλλία να παίρνει τη δική της εκδίκηση. Το 1986, για παράδειγμα, οι «τρικολόρ» νίκησαν 2-0 τη «σκουάντρα ατζούρα» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, ενώ το 1998 οι δύο ομάδες ξαναβρέθηκαν σε προημιτελικό Μουντιάλ. Εκείνη τη φορά το παιχνίδι έμεινε στο 0-0 και η Γαλλία πήρε την πρόκριση στα πέναλτι.
Το EURO 2000 και η γαλλική ανατροπή
Δύο χρόνια αργότερα ήρθε ένα ακόμη κεφάλαιο που δεν ξεχνιέται. Στον τελικό του EURO 2000, η Ιταλία βρέθηκε μια ανάσα από την κατάκτηση του τροπαίου, όταν ο Μάρκο Ντελβέκιο έδωσε στους «ατζούρι» το προβάδισμα. Η Γαλλία, όμως, ισοφάρισε στις καθυστερήσεις και στην παράταση ο Νταβίντ Τρεζεγκέ πέτυχε το περίφημο «χρυσό» γκολ, χαρίζοντας στους «τρικολόρ» το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Κάπως έτσι, όταν οι δύο ομάδες βρέθηκαν ξανά απέναντι το 2006, δεν επρόκειτο απλώς για έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Υπήρχε ήδη ένα ολόκληρο παρελθόν ανάμεσά τους. Και μέσα σε εκείνο το παρελθόν βρισκόταν πλέον και ο άνθρωπος που έμελλε να συνδέσει για πάντα το ζευγάρι με μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Το Βερολίνο, η κουτουλιά και το τέλος
9 Ιουλίου 2006. Βερολίνο.
Γαλλία και Ιταλία στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Ζιντάν ανοίγει το σκορ με ένα από τα πιο ιδιαίτερα πέναλτι που έχουν εκτελεστεί σε τελικό, ο Μάρκο Ματεράτσι ισοφαρίζει και το 1-1 παραμένει μέχρι την παράταση.
Και τότε, στο 110ο λεπτό, έρχεται η εικόνα που σβήνει σχεδόν όλες τις υπόλοιπες από εκείνο το βράδυ. Ο Ζιντάν πλησιάζει τον Ματεράτσι, τον χτυπά με κουτουλιά στο στήθος και αποβάλλεται. Ο τελικός οδηγείται στα πέναλτι, η Ιταλία επικρατεί 5-3 και σηκώνει το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της. Για τον Ζιντάν, όμως, εκείνο το βράδυ δεν ήταν απλώς η απώλεια ενός τροπαίου. Ήταν το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του.
Ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών αποχώρησε από το γήπεδο με κόκκινη κάρτα, ενώ λίγα λεπτά νωρίτερα είχε ακόμη την ευκαιρία να γράψει το τέλειο τέλος. Η εικόνα του να περνά μπροστά από το τρόπαιο και να κατευθύνεται προς τα αποδυτήρια έγινε το τελευταίο καρέ της αγωνιστικής του καριέρας. Και ο αντίπαλος απέναντί του ήταν η Ιταλία.
Είκοσι χρόνια μετά, οι ρόλοι έχουν αλλάξει
Από εκείνο το βράδυ πέρασαν 20 χρόνια. Ο Ζιντάν έγινε προπονητής, κατέκτησε τρία συνεχόμενα Champions League με τη Ρεάλ Μαδρίτης και πλέον βρίσκεται στην άκρη του πάγκου της εθνικής ομάδας που υπηρέτησε ως ποδοσφαιριστής. Τον Ιούλιο του 2026 ανέλαβε τους «τρικολόρ», διαδεχόμενος τον Ντιντιέ Ντεσάν.
Τα δύο πρώτα παιχνίδια του ως ομοσπονδιακού τεχνικού ήρθαν εκτός έδρας. Και τώρα, στο πρώτο του παιχνίδι μπροστά στο γαλλικό κοινό, η μοίρα έφερε απέναντί του ακριβώς την ομάδα με την οποία έκλεισε το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του στο ποδόσφαιρο. Ιταλία.
Δεν υπάρχει πιο συμβολικός αντίπαλος για το πρώτο του βράδυ ως προπονητή στο Stade de France. Το ίδιο γήπεδο όπου ο Ζιντάν έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες σελίδες της καριέρας του, από το πρώτο γκολ στην ιστορία της εγκατάστασης μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, τον περιμένει ξανά. Και απέναντί του βρίσκεται η εθνική που ήταν ο τελευταίος αντίπαλός του ως ποδοσφαιριστή.
Η τελευταία φορά που ο Ζιντάν πάτησε ως παίκτης στο Stade de France ήταν το 2006, απέναντι στο Μεξικό, στο 1-0 των Γάλλων πριν από το Μουντιάλ της Γερμανίας. Είκοσι χρόνια αργότερα επιστρέφει στο ίδιο γήπεδο για να αρχίσει μια εντελώς διαφορετική καριέρα. Και η πρώτη του εντός έδρας παράσταση ως προπονητής έχει απέναντι την ομάδα που σημάδεψε το τελευταίο βράδυ της προηγούμενης.