Γιώργος Βαρδινογιάννης.
Ένα όνομα που γεννά τόσα συναισθήματα στους οπαδούς του Τριφυλλιού. Ενας παράγοντας που συνέδεσε άρρηκτα τη διαδρομή του με τον σύλλογο. Κανένας πρόεδρος δεν έμεινε περισσότερο στο τιμόνι του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού και κανένας δεν σήκωσε περισσότερα τρόπαια. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης διοίκησε το Τριφύλλι για 21 χρόνια, από το 1979 ως το 2000, και άφησε πίσω του μια συγκομιδή τίτλων που καμία άλλη προεδρία δεν έχει πλησιάσει.
Το καλοκαίρι του 1979 ο Παναθηναϊκός βρισκόταν σε οικονομικό αδιέξοδο, την ώρα που ο νόμος υποχρέωνε τις ερασιτεχνικές ομάδες να μετατραπούν σε ΠΑΕ. Τον Ιούλιο εκείνου του έτους η οικογένεια Βαρδινογιάννη απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών, προσπερνώντας την οικογένεια Γιαννακόπουλου που θεωρούνταν φαβορί.
Όταν του είπαν ότι ένας μέτοχος δεν επιτρεπόταν να κρατά πάνω από το 20%, ο ίδιος έδωσε λύση στο λεπτό: μοίρασε τα ποσοστά στον αδελφό και στον κουμπάρο του. Μπήκε στον σύλλογο με ποσό άνω των 100 εκατομμυρίων δραχμών. Στις 14 Νοεμβρίου 1979 εξελέγη πρόεδρος της νεοσύστατης ΠΑΕ. Το προσωνύμιο «Καπετάνιος» το κουβαλούσε από τη ναυτιλία, και με αυτό έμεινε στην ιστορία των «πρασίνων». Ο δεσμός του με την ομάδα, όπως έλεγε, ήταν παλιός: «Πάντα, Παναθηναϊκός. Από το Γυμνάσιο, λόγω Λινοξυλάκη».
Από νωρίς ο Γιώργος Βαρδινογιάννης επένδυσε πολλά εκατομμύρια δραχμές. Με δικά του χρήματα κατασκευάστηκε το αθλητικό κέντρο της Παιανίας, το πρώτο τέτοιο «εφόδιο» για ελληνική ομάδα στη μετάβαση από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Οι τίτλοι που κατέκτησε
Ο πρώτος μεγάλος τίτλος άργησε: το πρώτο πρωτάθλημα ήρθε το 1984. Από εκεί και πέρα, όμως, οι επιτυχίες ήρθαν η μία πίσω από την άλλη. Επί προεδρίας Γιώργου Βαρδινογιάννη ο Παναθηναϊκός κατέκτησε έξι πρωταθλήματα (1984, 1986, 1990, 1991, 1995, 1996), εννέα Κύπελλα Ελλάδας (1982, 1984, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1995) και τρία Σούπερ Καπ (1988, 1993, 1994).
Δεκαοκτώ τίτλοι συνολικά – αριθμός που τον καθιστά, με βάση τη συγκομιδή, τον πιο επιτυχημένο πρόεδρο στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Τριφυλλιού. Καμία διοίκηση έπειτα από εκείνον δεν πλησίασε αυτόν τον απολογισμό. Η δεκαετία του ’90 υπήρξε η πιο πλούσια, με τον Παναθηναϊκό μόνιμο διεκδικητή του πρωταθλήματος και σταθερή παρουσία στα ευρωπαϊκά ραντεβού.
Στην Ευρώπη, η κορύφωση ήρθε τη σεζόν 1995-1996, όταν το Τριφύλλι έφτασε ως την τετράδα του Champions League, όπου αποκλείστηκε από τον Αγιαξ. Ο ίδιος στέκεται σε εκείνη τη χρονιά με καμάρι: «Πήραμε το νταμπλ του 1996 και ευρωπαϊκή διάκριση μέχρι τους 4», θυμήθηκε σε πρόσφατο ντοκιμαντέρ για την ιστορία του «Απόστολος Νικολαΐδης».
Χαρακτηριστική ήταν η φιλοσοφία του «καπετάνιου» στις μεταγραφές. «Δεν ήθελα μεταγραφές, γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ομάδα. Καμία μεγάλη ομάδα δεν κάνει παραπάνω από 4-5 μεταγραφές κάθε χρόνο», εξήγησε, περιγράφοντας τον εαυτό του ως «παθιασμένο πρόεδρο» που δεν έχασε ποτέ τη φίλαθλη ιδιότητά του. Τις μεταγραφές τις έκανε ο ίδιος, χωρίς μάνατζερ, κουβεντιάζοντας απευθείας με τον προπονητή.
Αλλο ένα κλισέ που έχει συνδεθεί μαζί του ήταν «το μοναστήρι να ‘ναι καλά», όταν ένας ποδοσφαιριστής είχε υπέρογκες απαιτήσεις. Επίσης, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης υπήρξε πρωτοπόρος στην αξιοποίηση των ακαδημιών, αφού επί των ημερών του, ο Παναθηναϊκός αξιοποίησε μεθοδικά τα τμήματα υποδομής και η ανάδειξη των ταλέντων δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός.
Η κόντρα με τους οργανωμένους
Η θητεία του στο ποδόσφαιρο δεν ήταν χωρίς ρήξεις. Η σχέση του Βαρδινογιάννη με μερίδα των οργανωμένων οπαδών δοκιμάστηκε σκληρά, με τις κατηγορίες να θέλουν τον «Καπετάνιο» να επιχειρεί να βάλει στο περιθώριο τους συνδεσμίτες. Ο ίδιος απορρίπτει αυτή την ανάγνωση. Εξηγεί ότι, έπειτα από επεισόδια στην εξέδρα, κατάργησε όλους τους συνδέσμους πλην της Θύρας 13, την οποία μετέτρεψε σε ΠΑΛΕΦΙΠ με υποκαταστήματα: «Ουδέποτε κατήργησα τη Θύρα 13, απεναντίας την ανέβασα». Το θέμα, πάντως, δίχασε τον κόσμο των «πρασίνων» και τον ακολούθησε για δεκαετίες.
Η αποχώρηση του 2000
Στις 29 Μαΐου 2000 ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ανακοίνωσε την απόφασή του να αφήσει οριστικά τον προεδρικό θώκο, σε ηλικία 64 ετών, παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Αγγελο Φιλιππίδη. Φίλοι προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, εκείνος όμως έμεινε σταθερός. Η αποχώρηση δεν ήρθε από κόπωση με την ομάδα, αλλά από πικρία για το πλαίσιο. «Οπως έχει εξελιχθεί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, είμαι αναγκασμένος ή να κάνω συμβιβασμό και να προδώσω τις αξίες που υπηρέτησα ή να αποχωρήσω από την ηγεσία», είχε πει, στέλνοντας «μήνυμα στην πολιτεία» που, όπως τόνιζε, απουσίαζε από τα θέματα του αθλητισμού.
Εκλεισε έτσι ένας κύκλος 21 ετών για τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Οσο κι αν οι κρίσεις για το πρόσωπό του παραμένουν μοιρασμένες, το αγωνιστικό αποτύπωμα δεν αμφισβητείται: κανένας πρόεδρος δεν κράτησε τα ηνία περισσότερο και κανένας δεν παρέδωσε περισσότερα τρόπαια. Στα δικά του χρόνια το Τριφύλλι δεν ήταν απλώς πρωταγωνιστής στην Ελλάδα· ήταν και όνομα που, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, «όλοι φοβόντουσαν, από τη Ρεάλ μέχρι μία μικρομεσαία ομάδα».