Η ΑΕΚ στο «Etihad» δεν τα κατάφερε. Γνώρισε μία αναμενόμενη ήττα, η οποία όμως ήταν «βαριά». Και επειδή μιλάμε μεταξύ ματς, φυσιολογική ήταν και η έκταση του σκορ με την εικόνα των δύο ομάδων μέσα στο γήπεδο. Η Σίτι ακόμα και χωρίς τους Χάαλαντ, Ντοκού, Κόβατσιτς και Σεμένιο, είναι πολλά επίπεδα πάνω. Ας μην εθελοτυφλούμε. Όποτε ήθελαν ανέβαζαν ρυθμό και έκαναν ότι ήθελαν. Είναι «σκληρό», αλλά είναι η πραγματικότητα.
Είχα γράψει πως αν η ΑΕΚ ήθελε να πάρει κάτι από αυτό το ματς, θα πρέπει να τρέξει πολύ περισσότερο από τα 111 χλμ. που έτρεξε στα δύο πρώτα ματς στη διοργάνωση. Θα έπρεπε να πάει στα 115, 116, 117. Το έκανε σε σχέση με τον μέσο όρο της, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα. Έτρεξε 114,5, αλλά και πάλι ήταν λίγο. Για να αντιληφθείτε της διαφορά, η Σίτι που είχε μέσο όρο 118 χλμ. έτρεξε 116,9. Πιο λίγο δηλαδή, αλλά και πάλι φαίνεται η «απόσταση» των δύο ομάδων. Και το έκανε και στο ρελαντί.
Προσωπικά δεν περίμενα ότι θα πάρει βαθμό ή βαθμούς η ΑΕΚ στο Μάντσεστερ. Στο τέλος της ημέρας, αν πρέπει να «χτυπάει» το κεφάλι της στον τοίχο, δεν είναι για το ματς της Τρίτης, αλλά για το παιχνίδι της περασμένης Τετάρτης με τη Σαχτάρ. Εκεί χάθηκε η ευκαιρία για να πάρει βαθμό ή βαθμούς. Και αν ο Πήλιος είχε σκοράρει στο «Στάμφορντ Μπριτζ» και όχι στο «Etihad» τώρα η κουβέντα θα ήταν πολύ διαφορετική. Ας είχε βάλει εκείνο το πλασέ και ας έχανε χθες η ΑΕΚ… 5-0. Όμως στο ποδόσφαιρο δεν μπορείς να μιλάς με υποθέσεις.
Γίνεται κουβέντα για τις επιλογές του Νίκολιτς. Ο Σέρβος είπε ότι η ΑΕΚ θα παίξει με την ταυτότητά της. Έπαιξε και έχασε. Οι επιλογές του δεν του βγήκαν. Ειδικά αυτή του Ζοάο Μάριο. Στο πρώτο γκολ απλά «βλέπει» τον Άντερσον να κυνηγάει μία μπαλιά που θα έπρεπε να κυνηγήσει και αυτός. Στο δεύτερο αφήνει ανενόχλητο τον Φόντεν. Στο τρίτο την ώρα που κάνει ο τάκλιν ο Αριάγκα γυρνάει την πλάτη στον Τσέρκι γιατί πιστεύει ότι θα σουτάρει. Δεν ήταν καλός ο Πορτογάλος. Και με δεδομένο ότι ο Βάργκα δεν ήταν απολύτως καλά, ο Γιόβιτς ουσιαστικά δεν ακούμπησε μπάλα και οι δύο μαζί δεν είναι και από τους παίκτες που μαρκάρουν ιδιαίτερα, ένας ακόμα παίκτης που ανασταλτικά «δεν», ήταν πολλοί στην ενδεκάδα.
Δε φταίει όμως ο Ζοάο Μάριο για την ήττα. Ούτε θα το παίξω μετά Χριστόν προφήτης. Ο Νίκολιτς επέλεξε να κατεβάσει την ΑΕΚ σαν σε παιχνίδι… πρωταθλήματος. Κάποιες φορές θα πρέπει και ο προπονητής να «ξεκολλάει» από τις εμμονές του. Να παίξει με τρία ή και με πέντε χαφ. Δεν είναι κακό να είσαι λίγο διαλλακτικός. Ειδικά σε αυτό το επίπεδο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα πέντε γκολ παθητικό και τα οκτώ στα δύο τελευταία ματς στο Νησί μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικά για την τελική κατάταξη.
Επαναλαμβάνω, η διαφορά ποιότητας ανάμεσα σε αυτή την ΑΕΚ και σε αυτή τη Σίτι είναι τεράστια. Μπορεί να έκανε κάτι διαφορετικό και το σκορ να ήταν το ίδιο. Απλά, έγινε σε όλους ξεκάθαρο πως δεν μπορείς να τους βλέπεις όλους σαν μία ευθεία. Πρέπει να ξέρεις μέχρι που φτάνουν τα πόδια σου.
Ό,τι έγινε, έγινε, όμως στο Μάντσεστερ. Δεν έχει κανένα νόημα να κλαις επειδή ηττήθηκες από τη Σίτι. Ακόμα και με 5-1. Ναι βαρύ το σκορ, ναι η ΑΕΚ δεν ήταν ανταγωνιστική, αλλά εδώ άλλοι και άλλοι έχουν ζήσει τέτοιες βραδιές. Το θέμα είναι πώς το ξεπερνάς. Γιατί το ματς αυτό πέρασε και ακολουθούν «ζόρια».
Τώρα θα πρέπει η ΑΕΚ να ξεκουραστεί, να κερδίσει τον Παναιτωλικό, να κάνει rotation στο ματς με τον ΠΑΟΚ (για το Κύπελλο) και να ετοιμαστεί για την επόμενη τριάδα αγώνων με τον Παναθηναϊκό, τη Ρεάλ Μαδρίτης και τον Λεβαδειακό, πριν τη διακοπή του Νοεμβρίου.
Το βασικό ζητούμενο όμως εδώ είναι πόσο θα αντέξουν κάποιοι παίκτες. Ο Μουκουντί, ο Ρέλβας, ο Ρότα, ο Πήλιος, ο Μαρίν που βγήκε στο ημίχρονο. Δεν βάζω και τον Μάγερ στην εξίσωση γιατί είναι τιμωρημένος. Τώρα ο Νίκολιτς θα κληθεί να δείξει πως θα διαχειριστεί το ματς και το έμψυχο δυναμικό του.
ΥΓ: Ο κόσμος της ΑΕΚ ήταν συγκλονιστικός. Επιπέδου Champions League. Και μόνο ότι οι Άγγλοι έβγαζαν κάθε τρεις και λίγο τα κινητά και τραβούσαν βίντεο, επιβεβαιώνει πως τουλάχιστον σε αυτό επίπεδο, οι «κιτρινόμαυροι» παρέδωσαν οπαδικό μάθημα στους «γαλάζιους» της πόλης.