Στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Πάτρας, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, έλαβε μέρος και η ομογενής ποιήτρια από τη Μελβούρνη, Παρασκευή Δέντσα. Ο «Νέος Κόσμος» της ζήτησε να μοιραστεί με τους αναγνώστες μας τις εμπειρίες της και εκείνη ανταποκρίθηκε πρόθυμα. Να τι μας έγραψε:
Πόσες φορές είπα τις λέξεις «Πάτρα» και «9ο Διεθνές Ποιητικό Φεστιβάλ» μετά τη λήξη του, στις 20 Σεπτεμβρίου. Μια εμπειρία που δεν αποχωρίζεσαι εύκολα, όταν η καρδιά σου εξακολουθεί να χτυπά στους ρυθμούς της φιλόξενης Ποιητικής Πόλης.
Αγαθή τη τύχη, βρίσκομαι να συμμετέχω με έξι ποιήματά μου, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα.
Είναι από τα δώρα που η ζωή σου στέλνει χωρίς καλά-καλά να ρωτηθείς. Τα δέχεσαι και τα απολαμβάνεις.
Η ποιητική έμπνευση έρχεται από 23 χώρες του κόσμου και τη συμμετοχή 72 καταξιωμένων ποιητών. Ο κόσμος της ποίησης υπαρκτός και ζωντανός μπρος στα μάτια σου.
Παρότι η ποίηση είναι μια προσωπική πράξη, σε ένα φεστιβάλ αναγνωρίζεις την ενωτική και συλλογική της δύναμη. Κι ενώ ο ποιητής γράφει αρχικά για τον εαυτό του, πάντα βρίσκεις κάτι από σένα στην ποίηση του άλλου.
Σε αυτή τη διεθνή συνάντηση ανταμώνεις τόσο τον ποιητή όσο και τον άνθρωπο πίσω από τον ποιητή. Οι καρδιές ανοίγουν, δεν μοιραζόμαστε μόνο τις «λέξεις», αλλά συναισθήματα, προβληματισμούς, τους αγώνες μας. Πόσο μοιάζουμε; Πόσο μοιάζει ο κόσμος στ’ αλήθεια;
Ο εύστοχος τίτλος του φεστιβάλ, «Η επανάσταση αρχίζει με λέξεις», υπήρξε μια ευγενική πρόκληση για αλλαγή.
Οι ποιητές διάβασαν στη γλώσσα τους, μια πολιτιστική πολυφωνία. Ένα κοινό τραγούδι. Αυτό της ποίησης, όπου η λέξη αποκτά την τελετουργική της αξία. Προσεγγίζεις το μυστήριο και βιώνεις τη μαγεία των συγκινησιακών ρυθμών της ποίησης.
Μια γλυκιά, αναίμακτη επανάσταση γεννιέται μέσα σου. Μια αλλαγή που έρχεται είτε την επιδιώξεις είτε όχι. Μ’ όποιο θέμα κι αν καταπιαστεί η ποίηση, του δίνει μια φρεσκάδα από την αρχή και μια αληθινότητα που δεν μπορείς να αγνοήσεις.
Άραγε, ο ποιητής είναι ο άνθρωπος που κρατάει μια πνευματική σχέση με τον εαυτό του και ό,τι ο ίδιος θεωρεί ανώτερο; Η ποίηση γίνεται το τραγούδι της ψυχής σου. Τα ανείπωτα βρίσκουν τη φωνή τους. Η ποίηση γίνεται η «μεταποιός δύναμη» που μετατρέπει τις δυσκολίες σου σε τέχνη.
Μπορείς να προσεγγίσεις έναν παλιό πόνο, μια τραυματική εμπειρία ή κατάσταση, π.χ., και να δώσεις ολοκαίνουργιες διαστάσεις και προοπτικές. Προσκαλείς τον αναγνώστη να περπατήσει μαζί σου και να σε ακολουθήσει μέχρι την υπέρβαση, την κοινή αλήθεια σας.
Η ποίηση λειτουργεί σαν μια διαρκής πράξη αυτογνωσίας και λύτρωσης που μέσα της θέλεις να χωρέσεις όλους. Κάθε ποίημα, ένας νέος έρωτας.
Παρά την ερωτική σχέση που διατηρείς με την ποίηση, το να ονομάζεις τον εαυτό σου «ποιητή» είναι ένας βαρύς τίτλος. Τόσο τιμητικός αλλά και τόσο δύσκολος να τον αποδεχθείς χωρίς το βάρος της ευθύνης.
Το εντυπωσιακό με το Φεστιβάλ δεν είναι μόνο η οργάνωση, η ιδέα ή το όραμα. Έχει καρδιά. Οι άνθρωποί του σε καλωσορίζουν και νιώθεις ότι ανήκεις. Σαν να βρήκες την ποιητική σου οικογένεια, που σε περίμενε.
Η Πάτρα μετατράπηκε σε μια διεθνή σκηνή ποίησης. Τριάντα πέντε (35) εκδηλώσεις οργανώθηκαν για να τιμηθεί η ποίηση, με αφιερώματα, εικαστικές εκθέσεις, μουσικές δράσεις, ημερίδες και τα βραβεία «Ελαίας Κότινος».
Πριν το καταλάβω, βρέθηκα να απαγγέλλω με άλλους ποιητές στα σχολεία και να συζητάμε με τους μαθητές για ποίηση, στα βιβλιοπωλεία της πόλης, στα πεζοδρόμια, στους αρχαιολογικούς χώρους, ακόμη και στο περίφημο καρναβαλικό εργαστήρι της Πάτρας. Όλα αυτά τα δρώμενα δημιούργησαν δεσμούς. Μετέτρεψαν το προσωπικό βίωμα σε κοινό τόπο.
Μια αίσθηση ευγνωμοσύνης κατακλύζει το είναι σου και θες να ευχαριστήσεις όλους, από τον πρόεδρο Αντώνη Σκιαθά, «τον αγαπημένο των ποιητών του κόσμου», τη Δέσποινα Παπαστάθη, τη Λιάνα Ζωζά, την Άννα Στράτου, το προσωπικό, τους εθελοντές, τους ποιητές, τους επισκέπτες και τους κατοίκους που μας υποδέχτηκαν με αγάπη.
Το Φεστιβάλ ολόκληρο ήταν «ένα ελεγείο, ένας ύμνος προς την ίδια την ποίηση».
Προσωπικά, το Φεστιβάλ μου άνοιξε καινούργιους δρόμους της ποιητικής μου αναζήτησης και, παράλληλα, επιβεβαίωσε τους παλιούς. Ενίσχυσε την πεποίθησή μου ότι οι ποιητές της Διασποράς έχουν να δώσουν πολλά στην Πατρίδα και η Πατρίδα μπορεί να τροφοδοτήσει τη Διασπορά με νέες εμπνεύσεις και ανταλλαγές, ώστε να ανθίσουμε μαζί.
Ζώντας στη Μελβούρνη, η επαφή μου με την Ελλάδα έχει πάντα μια ιδιαίτερη συναισθηματική διάσταση. Η γλώσσα είναι μνήμη, ρίζα, ένας ζωντανός δεσμός με τη γενέτειρα. Η παρουσία μου αποτέλεσε, έστω ανεπίσημα, μια μικρή εκπροσώπηση της ελληνικής Διασποράς της Αυστραλίας. Οι ερωτήσεις για την ποίηση και τη λογοτεχνία στους Αντίποδες ήταν πολλές. Τις δέχθηκα με χαρά, με την ευχή να κρατηθεί ζωντανή η προοπτική της συνέχειας.
Και κάπου εδώ γεννιέται ένα όνειρο: «Από την Πάτρα στη Μελβούρνη». Μια ποιητική γέφυρα που θα μπορούσε να ενώσει ανθρώπους και πολιτισμούς, μέσα από τη λογοτεχνία αλλά και κάθε άλλη μορφή τέχνης.
Αυτό που μένει από μια τέτοια συνάντηση είναι η πίστη ότι οι λέξεις μας ενώνουν. Οι γέφυρες υπάρχουν. Μένει να τις περπατήσουμε μαζί.
Και ίσως η πραγματική επανάσταση να αρχίζει τη στιγμή που ανακαλύπτουμε πόσο κοντά μπορούμε να βρεθούμε, όταν τολμούμε να μοιραστούμε τον εσωτερικό μας κόσμο.
The post Η εμπειρία της συμμετοχής μου στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Πάτρας appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.