«Πώς μπορείς να αιχμαλωτίσεις τη θερμότητα στον φακό;»
Αυτή ήταν η πρόκληση για τη Stasia Raft, ιδρύτρια και Creative Director του Raft Studio, όταν ξεκίνησε την καμπάνια του φετινού Melbourne Fringe Festival, με θέμα «Turn Towards the Heat» («Στρέψου προς τη θέρμη»).
«Η θέρμη, ως δημιουργική ενέργεια, η φλόγα δηλαδή που έχεις μέσα σου για το έργο σου και το πάθος με το οποίο δημιουργείς — η πρόκλησή μας ήταν να περιγράψουμε και να αφηγηθούμε αυτήν την ιδέα οπτικά με τρόπο που το κοινό να μπορεί να την αναγνωρίσει άμεσα», είπε η Stasia Raft στον «Νέο Κόσμο».
«Συνήθως, για το Fringe, συγκεντρώνω μια ομάδα ανθρώπων που ειδικεύονται σε συγκεκριμένα είδη τέχνης, είτε πρόκειται για φωτογραφία είτε για εικονογράφηση», εξηγεί η κα Raft.
«Έχω μια αγάπη για την καθαρή γραφιστική και είμαι πραγματικά τυχερή που συνεργάζομαι με μερικούς πολύ ταλαντούχους καλλιτέχνες οι οποίοι μοιράζονται το ίδιο πάθος να στηρίξουν τον κλάδο και άλλους καλλιτέχνες».
Αυτή τη φορά, η κα Raft επέλεξε να συνεργαστεί με έναν έμπειρο φωτογράφο με τεχνική εξειδίκευση στη θερμική φωτογραφία.
«Κάναμε μια φωτογράφιση με χορευτές σε ένα σοκάκι της Μελβούρνης, χρησιμοποιώντας θερμική κάμερα, η οποία κατέγραψε τη θερμότητα που εξέπεμπαν τα σώματά τους. Είναι μια πολύ αναλογική προσέγγιση».
Παρόλο που αυτή η τεχνολογία χρησιμοποιείται κυρίως για την παρακολούθηση της άγριας ζωής, αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική στην αποτύπωση της φυσικής θερμότητας των χορευτών για την τελική αφίσα.
«Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, θυμίζει θερμικό χάρτη, θα έλεγα. Διακρίνονται τα σώματα και, στο φόντο, τα ατμοσφαιρικά σοκάκια της Μελβούρνης».
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ
Η τέχνη μπήκε από νωρίς στη ζωή της Stasia Raft, οπότε το να γνωρίζει τι ήθελε να ακολουθήσει ήταν το εύκολο κομμάτι.
«Ήμουν το κορίτσι που κλεινόταν στο δωμάτιό του και ζωγράφιζε όλη μέρα, καθόταν με τον μπαμπά του στο γήπεδο και χρωμάτιζε το Footy Record, ή περνούσε ατέλειωτες ώρες στην αίθουσα τέχνης του σχολείου». Σε μια εποχή που ελάχιστοι μαθητές επέλεγαν τα καλλιτεχνικά μαθήματα, η ομογενής σχεδιάστρια είχε σχεδόν ολόκληρη την αίθουσα στη διάθεσή της.
Το καλλιτεχνικό της μάτι ήταν αλάνθαστο. «Όταν κοιτάζω κάτι, μπορώ να πω, αυτό είναι πολύ μεγάλο, ή αυτό είναι πολύ μικρό, ή αυτό είναι πολύ φωτεινό, ή πολύ σκοτεινό. Μου βγαίνει φυσικά. Ολόκληρη η ζωή μου είναι έτσι. Σχεδιάζω τη ζωή μου — έτσι είμαι».
Ίσως να έβγαζε φωτογραφίες για το Instagram πριν καν υπάρξει το Instagram — ήταν πάντα εκείνη που κρατούσε την κάμερα και φωτογράφιζε τα πάντα και τους πάντες.
Η πρώτη της επιλογή θα ήταν να γίνει σκιτσογράφος, αλλά, «ο μπαμπάς μου θα γυρνούσε και θα έλεγε: “Λοιπόν, αγάπη μου, δεν πρόκειται να βγάλεις και πολλά χρήματα από αυτό”».
«Έτσι, κατέληξα στη γραφιστική και τη διαφήμιση, καθώς σκέφτηκα ότι δεν θα είχα ιδιαίτερες επαγγελματικές προοπτικές – ούτε θα μπορούσα να στήσω τη δική μου επιχείρηση- αν απλώς ζωγράφιζα εικόνες».
«Ένιωθα ότι έπρεπε να κάνω κάτι με τη ζωή μου. Αυτό τουλάχιστον κράτησα από την ανατροφή μου: να έχεις πάθος για τη ζωή».
Στο ταξίδι της προς την επιτυχία, η Stasia Raft ακολούθησε το παράδειγμα της εργασιακής ηθικής του πατέρα της. Την αυτοπεποίθησή της στην τέχνη τόνωσαν οι καθηγητές της, ενώ παράλληλα βουτούσε όλο και πιο βαθιά στους κόσμους άλλων καλλιτεχνών. Από τον Andy Warhol και την Barbara Kruger μέχρι τον Mark Rothko, τους ιμπρεσιονιστές και τους μετα-ϊμπρεσιονιστές.
«Η τέχνη ήταν πάντα το θεμέλιο του σχεδιασμού μου».
Η κα Raft θυμάται επίσης τις απίστευτες συνάξεις των παιδικών της χρόνων με την ελληνική της οικογένεια. Τα γλέντια, τα κυριακάτικα τραπέζια, όλοι να μαζεύονται για φαγητό και χορό. «Ο πατέρας μου ήταν υπέροχος οικοδεσπότης!»
«Θέλω να ξαναδημιουργήσω αυτό το κλίμα ανάμεσα σε φίλους και οικογένεια: τη φιλοξενία, το μαγείρεμα και φαγητό, το γέλιο και τον χορό… Εκείνη η εποχή με επηρέασε βαθιά»
Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗΣ
Έχοντας περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες παρατηρώντας και ερμηνεύοντας τη Μελβούρνη μέσα από τον σχεδιασμό, η κα Raft έχει ζήσει από κοντά τη δημιουργική εξέλιξη της πόλης.
«Σίγουρα έχουμε εξελιχθεί, έχουμε γίνει πιο σοφιστικέ, η πολυπολιτισμικότητά μας χαίρει μεγαλύτερης διεθνούς αποδοχής, αλλά πιστεύω ότι έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας», λέει.
«Υπήρξαν στιγμές κατά την πρώτη ή και τη δεύτερη δεκαετία της καριέρας μου που σκέφτηκα: “Πρέπει να φύγω. Δεν συμβαίνει τίποτα εδώ”».
Τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, όμως, όπως λέει, ένιωσε ότι έπρεπε να σταθεί γερά και να συμπορευτεί με τους ανθρώπους που φέρνουν την αλλαγή.
«Έχω δουλέψει στους τομείς της αρχιτεκτονικής, της διακόσμησης εσωτερικών χώρων, της μόδας και του βιομηχανικού σχεδιασμού, και σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι αυτή την στιγμή τα πράγματα είναι λίγο άχρωμα …vanilla».
Για τη κα Raft, διοργανώσεις όπως το Melbourne Fringe αποτελούν το αντίδοτο σε αυτή την ομοιομορφία.
«Κάτι σαν το Fringe δίνει στον κόσμο την ευκαιρία να δει κάτι που ξεφεύγει από τα τετριμένα. Παίρνουν ρίσκα, βγαίνουν έξω από τα καθιερωμένα. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Είναι ωμό, σκοτεινό, και σέξι. Και πιστεύω ότι αυτό ταιριάζει πολύ στη Μελβούρνη, και είναι κάτι καλό. Το στηρίζω απόλυτα».
Στην πορεία, μέντορες άφησαν το αποτύπωμά τους.
«Γνώρισα πολλούς φανταστικούς, μεγαλύτερους σε ηλικία συναδέλφους, που ήταν διευθυντές μου και έκαναν απίστευτα πράγματα», λέει.
«Ο Daryl Jackson, βασιλιάς της αρχιτεκτονικής!» λέει, αναφερόμενη και στον άνθρωπο που της έδωσε το προσωνύμιο Madam Graphics. «Και ο Garry Emery, άρχοντας της γραφιστικής! Άνθρωποι σαν κι αυτούς στη ζωή μου, με ενέπνευσαν τόσο πολύ. Πραγματικοί πρωτοπόροι στην Αυστραλία».
ΣΤΟ ΣΤΟΥΝΙΟ: ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΟΣ ΣΤΑ ΥΨΗ
Όταν καλλιτέχνες βρεθούν μαζί σ’ένα δωμάτιο «γίνεται χαμός, είναι τρέλα, αλλά με ενθουσιάζει πραγματικά και το απολαμβάνω», λέει.
Μια αξέχαστη εμπειρία ήταν όταν πήρε την ομάδα του Raft Studio στο Βερολίνο, το 2018, για έξι εβδομάδες στο πλαίσιο ενός προγράμματος καλλιτεχνικής φιλοξενίας.
«Η Πρωτοχρονιά στο Βερολίνο είναι κάτι που πρέπει να ζήσεις. Τα πυροτεχνήματα είναι τεράστια και η κατάσταση εξωπραγματική καθώς συνεχίζουν να σκάνε για τέσσερις ή πέντε μέρες».
Εκείνη τη χρονιά, το θέμα της Melbourne Design Week αφορούσε την ανθεκτικότητα, κάτι που έμοιαζε να ταιριάζει γάντι στη μετακίνηση ολόκληρης της ομάδας στην άλλη άκρη του κόσμου το καταχείμωνο.
«Ήταν αρεκτά δύσκολο. Υπήρχαν εμπόδια με τη γλώσσα, τα καλώδια δεν δούλευαν, η διαφορά ώρας. Ήταν μια πολύ έντονη εμπειρία».
Η ομάδα κυκλοφορούσε με κάμερες στην πόλη τραβώντας σκηνές για μια μικρού μήκους ταινία, την οποία παρουσίασαν αργότερα στην Εβδομάδα Design της Μελβούρνης.
«Νομίζω ότι ήταν κάτι πολύ συναρπαστικό για την ομάδα, μια εμπειρία που κάπως μας ταρακούνησε. Το πρόγραμμά μας ήταν ασφικτικά γεμάτο.. πρωί στις γκαλερί, το απόγευμα στο θέατρο και το βράδυ σε παραστάσεις».
Πιστεύει ότι ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχει κάνει ποτέ ως επιχειρηματίας, το να πάρει την ομάδα και να ταράξει τα νερά.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο Βερολίνο, η ομάδα εργαζόταν παράλληλα για την Apple Music, δημιουργώντας όλα τα σκηνικά φόντα για το Laneway Festival το οποίο πραγματοποιούνταν στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
«Συνεργαστήκαμε με δέκα διαφορετικούς animators με έδρα τη Μελβούρνη. Με τη διαφορά ώρας ανάμεσα στο Βερολίνο και τη Μελβούρνη, τους animators να δουλεύουν στην Αυστραλία και τα μέλη της ομάδας μου να εξαφανίζονται στα νυχτερινά κλαμπ του Βερολίνου, επικρατούσε πραγματικά τρέλα!
Ξέρεις, όμως, αν επιλέξεις να συνεργαστείς με καλούς ανθρώπους, πραγματικά ταλαντούχους και δημιουργικούς, ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά. Δική μου δουλειά είναι να διαχειριστώ τον χρόνο και να συντονίσω τους ανθρώπους γύρω από το εγχείρημα, ώστε να γίνει πραγματικότητα».
ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ
Μπλοκάρει ποτέ;
«Όχι, για μένα η ροή δεν σταματά ποτέ», απαντά η κα Raft. «Μάλλον πρόκειται για μια διαδικασία αποκλεισμού ιδεών. Κατεβάζω πάρα πολλές. Αυτό είναι το δίλημμά μου».
Η διάθεσή της να παίρνει ρίσκα, να δοκιμάζει τα όρια και να αποφεύγει τις ασφαλείς επιλογές καθορίζει την επιτυχία της.
«Εκτιμώ το χιούμορ… μια ανατροπή, ένα λογοπαίγνιο. Κάτι που κρύβει ένα νόημα πίσω από το προφανές. Μερικές φορές προτιμώ κάτι πιο σκοτεινό, πιο υπόγειο, πιο προκλητικό — όχι κάτι που ακολουθεί την πεπατημένη. Αυτό, βέβαια, ενέχει τον κίνδυνο ο κόσμος να μην είναι ακόμη έτοιμος να το δεχτεί. Και έχω κάνει καμπάνιες που εμφανίστηκαν λίγο πριν την ώρα τους».
Παρόλο που έχει απομακρυνθεί κάπως από τον πρακτικό κομμάτι του σχεδιασμό και έχει περάσει σε έναν ρόλο συμβούλου creative director, οι τέχνες πάντα την τραβούν πίσω.
Θυμάται με ενθουσιασμό τη φωτογράφιση για το Chancery Lane, με τα αποτελέσματα να μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής από άλλη εποχή — τα δραματικά, μελαγχολικά έργα των Παλαιών Δασκάλων.
«Για μένα, θα είναι πάντα οι τέχνες, και μάλλον κάτι “above the line”, κάτι που θα καταλήξει σε αφίσα στον δρόμο. Λατρεύω την υπαίθρια διαφήμιση, σε αντίθεση με τις μικροσκοπικές διαφημίσεις στο Google ή στο Instagram, παρόλο που αγαπώ και τον ψηφιακό κόσμο και τα social media.
Για μένα, τίποτα δεν συγκρίνεται μ’ ένα μπίλμπορντ έξω στον δρόμο. Το να μου δίνεται η ελευθερία να γίνω πραγματικά δημιουργική για έναν πελάτη από τον χώρο των τεχνών, ιδιαίτερα σε έναν δημόσιο χώρο, είναι ίσως ό,τι αγαπώ περισσότερο. Είναι σαν να βγάζω το έργο μου έξω στον δρόμο και να το εκθέτω σαν πίνακα ζωγραφικής».
Μετά από τόσα χρόνια στον χώρο, η Raft πλέον επιλέγει δουλειές που δεν μοιάζουν με δουλειά, ώστε να ικανοποιεί τη δημιουργική της δίψα, ενώ εμπνέεται ακατάπαυστα από τις εβδομαδιαίες επισκέψεις της σε γκαλερί και θέατρο.
Και το καλύτερο; Επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα.
«Άρχισα ξανά να ζωγραφίζω, κάτι που είναι υπέροχο. Με προσκάλεσαν πρόσφατα να συμμετάσχω σε μια έκθεση, οπότε ξεκίνησα να πειραματίζομαι, ναι… Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη που ξαναπιάνω το πινέλο στα χέρια μου».
The post Η τέχνη, η σπίθα, ο δρόμος: Το διαχρονικό όραμα της Stasia Raft appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.