Μην τρελαθούμε κιόλας! Ο «Νέος Κόσμος» άρχισε να παροτρύνει τους ομογενείς να εγγραφούν στους εκλογικούς καταλόγους της Ελλάδας και να αξιοποιήσουν την επιστολική ψήφο.
Κάτι κινήθηκε. Από 196 εγγραφές την Πέμπτη, φτάσαμε στις 247. Αύξηση περίπου 10%. Χαρά στο πράγμα! Να ανοίξουμε και σαμπάνιες ή να περιμένουμε να φτάσουμε τις… 300;
ΓΙΑΤΙ, μεταξύ μας, 247 εγγραφές δεν είναι ακριβώς αριθμός που δικαιολογεί πανηγυρισμούς. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι οι ομογενείς δεν ενδιαφέρονται για την Ελλάδα.
Το αντίθετο. Ρωτήστε τους για την ελληνική πολιτική και θα σας κάνουν ανάλυση επιπέδου τηλεοπτικού πάνελ. Ξέρουν ποιος φταίει. Ποιος δεν φταίει. Ποιος πρέπει να φύγει.
Ποιος πρέπει να έρθει. Ποιος είπε τι. Και, φυσικά, τι θα έκαναν οι ίδιοι αν ήταν στην Ελλάδα.
ΜΟΝΟ που δεν χρειάζεται να είσαι στην Ελλάδα για να ψηφίσεις. Εκεί είναι το ωραίο. Δεν χρειάζεται αεροπλάνο. Δεν χρειάζεται άδεια από το αφεντικό.
Δεν χρειάζεται να χάσεις μεροκάματο. Υπάρχει η επιστολική ψήφος. Χρειάζεται απλώς να εγγραφείς.
Κι εδώ κάπου αρχίζει το ελληνικό «θα το δω». Αυτή η μοναδική φράση που μπορεί να σημαίνει «θα το κάνω αύριο», «θα το κάνω κάποτε» ή, πολύ απλά, «μην περιμένεις».
Και μετά παραπονιόμαστε ότι η φωνή της Ομογένειας δεν ακούγεται στην Ελλάδα.
Πώς να ακουστεί;
Με 247 εγγραφές;
ΓΙΑ ΤΑ social media, όμως, έχουμε χρόνο! Εδώ τα πράγματα αλλάζουν. Γράψαμε για τους υποψηφίους ελληνικής καταγωγής της One Nation και έγινε… πολιτικός συναγερμός.
Σχόλια. Απαντήσεις. Αντεγκλήσεις. Και η πλειοψηφία των σχολίων, υπέρ της Pauline Hanson.
Εδώ λες: Μα είναι δυνατόν; Για να ψηφίσουμε στην Ελλάδα δεν προλαβαίνουμε. Για να σχολιάσουμε την Hanson, όμως, βρίσκουμε χρόνο, διάθεση και πληκτρολόγιο!
ΒΕΒΑΙΑ , για να είμαστε δίκαιοι: ο καθένας ψηφίζει όποιον θέλει. Αυτό είναι Δημοκρατία.
Το θέμα δεν είναι αν κάποιος προτιμά την One Nation, τους Εργατικούς, τον Συνασπισμό ή τους Πράσινους.
Το θέμα είναι να συμμετέχει. Γιατί άλλο πολιτική άποψη και άλλο πολιτική συμμετοχή.
Το πρώτο θέλει ένα κινητό. Το δεύτερο θέλει πέντε λεπτά από τη ζωή μας.
Και φαίνεται ότι τα πέντε λεπτά είναι τα ακριβότερα.
ΚΑΙ τώρα… Ελλάς!
Βέβαια, όλα αυτά ισχύουν μέχρι να εμφανιστεί το ποδόσφαιρο. Εκεί ξαφνικά βρίσκουμε χρόνο. Και φωνή. Και πάθος. Και μνήμη.
Και… προπονητική άποψη. «Έπρεπε να παίξει ο άλλος». «Κακή αλλαγή». «Γιατί τον έβγαλε;» «Εγώ το είχα πει». Φυσικά και το είχες πει.
Μετά το παιχνίδι. Πριν, όλοι είμαστε προσεκτικοί. Τώρα όμως έχουμε μπροστά μας την Ελλάς Μελβούρνης.
ΤΟΝ τελικό του Australia Cup απέναντι στη Melbourne Victory. Εδώ δεν χρειάζονται εκκλήσεις.
Η εξέδρα θα μιλήσει. Γιατί η Ελλάς δεν είναι μόνο μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας της παροικίας.
Είναι οι παλιοί μετανάστες που έφτιαξαν ζωή εδώ και προσπάθησαν να κρατήσουν κάτι από την Ελλάδα. Είναι τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Είναι η φανέλα, η σημαία, το σύνθημα.
Και είναι ένας από τους λίγους χώρους όπου τρεις γενιές Ελλήνων μπορούν να βρεθούν μαζί χωρίς να αρχίσουν συζήτηση για πολιτική.
Εντάξει… Μέχρι να γίνει κάποιο πέναλτι.
ΚΑΙ στο μεταξύ, η πολιτική σκληραίνει
Την ώρα που εμείς ετοιμαζόμαστε για το γήπεδο, η πολιτική συζήτηση για τη μετανάστευση γίνεται όλο και πιο σκληρή.
Ο Συνασπισμός θέλει δραστική μείωση της καθαρής μετανάστευσης. Οι Εργατικοί μιλούν επίσης για χαμηλότερους αριθμούς. Το One Nation πηγαίνει ακόμη πιο μακριά.
Με λίγα λόγια: «Λιγότεροι μετανάστες». Ωραία.
Η ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ έχει κάθε δικαίωμα να καθορίζει τη μεταναστευτική πολιτική της. Αλλά ας κάνουμε μια μικρή στάση.
Εμείς οι Έλληνες της Αυστραλίας τι είμαστε; Αυτό το ξεχνάμε εύκολα. Οι παππούδες μας δεν ήρθαν εδώ ως… σύμβουλοι της κυβέρνησης.
Ήρθαν με βαλίτσες. Χωρίς χρήματα Με δουλειές που δεν ήταν πάντα εύκολες. Χωρίς να γνωρίζουν Αγγλικά.
Και με την ελπίδα ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα. Έχτισαν σπίτια. Επιχειρήσεις. Εκκλησίες. Σχολεία. Συλλόγους. Κοινότητες.
Και σήμερα ακούμε κάποιους από εμάς να λένε:
«Να μειωθεί η μετανάστευση».
Μάλιστα.
ΑΠΛΩΣ ας θυμόμαστε ότι το μαχαίρι έχει δύο πλευρές.
Γιατί όταν αρχίζει η συζήτηση για το ποιοι είναι «πολλοί», ποιοι είναι «απαραίτητοι» και ποιοι «δεν χρειάζονται», η ιστορία μπορεί να γίνει άβολη.
Κάποτε οι Έλληνες ήταν οι καινούργιοι.
Τώρα είμαστε οι παλιοί.
Και υπάρχει μια λεπτή αλλά σημαντική διαφορά.
Το ότι κάποιος ήρθε πριν από εμάς δεν τον κάνει περισσότερο Αυστραλό.
Ούτε το ότι ήρθε μετά από εμάς τον κάνει λιγότερο.
ΑΣ αποφασίσουμε τι θέλουμε
Θέλουμε να μας υπολογίζουν;
Τότε να συμμετέχουμε.
Θέλουμε να επηρεάζουμε την πολιτική;
Να ψηφίζουμε.
Θέλουμε ισχυρή παροικία;
Να είμαστε παρόντες.
Και θέλουμε να κρατήσουμε την ελληνική μας ταυτότητα;
Να τη ζούμε — όχι μόνο να τη θυμόμαστε στις επετείους.
Αυτό είναι όλο.
ΓΙΑΤΙ η Ομογένεια δεν μπορεί να είναι δυνατή μόνο στα λόγια.
Δεν γίνεται να είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες όταν μιλάμε και 247 όταν έρχεται η ώρα της κάλπης.
Δεν γίνεται να έχουμε άποψη για κάθε κυβέρνηση, κάθε υπουργό και κάθε πολιτικό, αλλά να μην κάνουμε το απλό βήμα της συμμετοχής.
Και δεν γίνεται να ζητάμε από την Ελλάδα να ακούσει την ομογένεια, όταν η ίδια η ομογένεια δεν φροντίζει να αποκτήσει δυνατή φωνή.
ΚΑΙ τώρα, πάμε γήπεδο!
Εδώ, ευτυχώς, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Για την Ελλάς θα πάμε.
Θα φωνάξουμε.
Θα τραγουδήσουμε.
Θα αγχωθούμε.
Θα γκρινιάξουμε.
Θα πανηγυρίσουμε.
Και αν χάσουμε, θα φταίει ο διαιτητής.
Αν κερδίσουμε, θα είμαστε όλοι… ειδικοί!
Έτσι είμαστε.
ΚΑΙ ΙΣΩΣ αυτό να είναι το καλό μας.
Έχουμε πάθος.
Έχουμε φωνή.
Έχουμε μνήμη.
Έχουμε άποψη.
ΑΥΤΟ που μας λείπει μερικές φορές είναι να τα βάλουμε όλα αυτά στο σωστό σημείο.
Στην κάλπη, όταν πρέπει.
Στην εξέδρα, όταν έρθει η ώρα.
Γιατί το Σάββατο η Ελλάς Μελβούρνης θα χρειάζεται τη φωνή μας.
ΚΑΙ την επόμενη φορά που θα παραπονεθούμε ότι «κανείς δεν ακούει τους Έλληνες», ας θυμηθούμε τους 247.
Από τους 196 στους 247 είναι μια αρχή.
Αλλά δεν είναι αρκετό.
Δεν γίνεται να είμαστε λαός των 247.
Ειδικά όταν στα social media είμαστε… εκατομμύρια!
ΟΠΟΤΕ, αγαπητοί μου:
Πρώτα κάνουμε την εγγραφή.
Μετά ψηφίζουμε.
Και τώρα…
ΠΑΜΕ ΕΛΛΑΣ!
Γιατί στην κάλπη μετράει η ψήφος.
Στο γήπεδο μετράει η φωνή.
Και στην παροικία, τελικά, χρειάζονται και τα δύο.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ άλλο: Η Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ηλικιωμένων Βικτώριας βρίσκεται μπροστά σε ένα ακόμη διοικητικό σταυροδρόμι.
Ο Σωτήρης Μαυρομάτης ανακοίνωσε την αποχώρησή του και οι εκλογές της 15ης Νοεμβρίου αποκτούν πλέον ιδιαίτερη σημασία.
Κανείς δεν αμφισβητεί τους οικογενειακούς λόγους που επικαλείται ο πρόεδρος. Το ζήτημα, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερο από την αποχώρηση ενός προσώπου.
Τι γίνεται στην Ομοσπονδία;
Γιατί αλλάζουν τόσο συχνά οι διοικήσεις; Γιατί οι συνελεύσεις εξακολουθούν να σημαδεύονται από εντάσεις; Γιατί οι εσωτερικές διαφωνίες δεν βρίσκουν λύση;
ΚΑΙ μια ακόμη πιο δύσκολη ερώτηση:
Μήπως ήρθε η ώρα να αναζητηθούν οι πραγματικές αιτίες της κρίσης και όχι απλώς να αλλάζουν τα πρόσωπα στις καρέκλες;
Οι ηλικιωμένοι της παροικίας αξίζουν μια Ομοσπονδία σοβαρή, ενωμένη και αποτελεσματική. Όχι έναν διαρκή κύκλο διοικητικών αλλαγών και εσωτερικών συγκρούσεων.
Στις 15 Νοεμβρίου δεν θα κριθούν μόνο πρόσωπα.
Θα κριθεί αν η Ομοσπονδία μπορεί να γυρίσει σελίδα.
Τ.Τ.
The post Και μετά παραπονιόμαστε ότι η φωνή της Ομογένειας δεν ακούγεται στην Ελλάδα appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.