Η ιστορία της πρώην αμερικάνας πρεσβευτού, της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, θα πρέπει να μας θυμίζει πάντα κάτι απλό: να είμαστε διστακτικοί όταν αποδίδουμε μεγαλοπρεπείς χαρακτηρισμούς σε εκπροσώπους της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Οπως τα ράσα δεν κάνουν, ως γνωστόν, τον παπά, έτσι και τα λεφτά και οι μπίζνες δεν αποτελούν απόδειξη σοβαρότητας. Η Γκίλφοϊλ μάς έδειξε τι είδους νοοτροπίες άρπα-κόλλα χαρακτηρίζουν πολλούς μεγαλόσχημους της ελληνικής επιχειρηματικής σόουμπιζ.
Το ότι έπρεπε να υπάρχουν αποστάσεις από την κοσμική και γεμάτη μπρίο και νάζι Κίμπερλι δεν χρειαζόταν να δεις το βιογραφικό της, για να το καταλάβεις.
Κι αυτό βέβαια είχε ένα πρόβλημα: η Αμερικάνα ήταν μια σπάνια περίπτωση «πρώην» – αυτή ήταν η βασική της ιδιότητα. Ηταν πρώην δικηγόρος, πρώην παρουσιάστρια, πρώην μοντέλο, πρώην αρραβωνιαστικιά του γιου του Ντόναλντ Τραμπ.
Το «πρώην» μπορεί να είναι και προσοδοφόρο καμιά φορά, αλλά το να μη στεριώνεις πουθενά δεν είναι και το καλύτερο σημάδι. Αυτό οι μονίμως επιπόλαιοι που ονειρεύονται δουλειές με τους Αμερικανούς δεν το πρόσεξαν.
Δεν πρόσεξαν όμως κι άλλα. Για παράδειγμα, ότι η καλή μας Κίμπερλι δεν ζήτησε εξηγήσεις (και μάλιστα οργισμένα ως όφειλε) από τον Πάνο Καμμένο, όταν αυτός σε τηλεφωνική του επικοινωνία με κάποιον κάποτε κομματάρχη του στην Κρήτη, του έλεγε πως αυτή που έρχεται στην Αθήνα «είναι δική του» και «την έχει εδώ δίπλα του».
Ο Καμμένος είναι πρώην υπουργός Εθνικής Αμυνας και την περιέγραφε σαν κολλητή του που την κάνει ό,τι θέλει.
Η πρεσβευτής δεν βρήκε ένα λεπτό να τον βάλει στη θέση του. Δεν βρήκε επίσης ούτε ένα λεπτό, για να ζητήσει συγγνώμη από τη χώρα μας για ένα πλήθος από προσβλητικές αναφορές που η ίδια είχε κάνει για τους κατοίκους της στα χρόνια της κρίσης. Αυτά – και άλλα πολλά βέβαια – ήταν σημάδια πως η συγκεκριμένη αμερικάνα αξιωματούχος έπρεπε να αντιμετωπίζεται τουλάχιστον με δυσπιστία, διότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ο,τι ακολούθησε ήταν συμβατό με όσα καταλάβαινε κανείς βλέποντάς την να συμπεριφέρεται εδώ σαν τουρίστρια, αλλά το πρόβλημα δεν ήταν τόσο αυτή και οι επιλογές της· ήταν το πώς αντιμετωπίστηκε.
Οσοι σήμερα κάνουν ότι δεν την ξέρουν, έπεφταν στα πόδια της για μήνες με τρόπο που θα έκανε ακόμα και τον Φίλιππο, λογιστή, καθηγητή Αγγλικών και ήρωα της ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου «Καλώς ήλθε το δολάριο» (που ενσάρκωσε κάποτε ο Γιώργος Κωνσταντίνου), να τους λυπάται αληθινά. Αυτός τουλάχιστον δεν έχασε ποτέ του την αξιοπρέπειά του.
Η Κίμπερλι, που έτρεχε στα μπουζούκια και στις επιδείξεις μόδας, που κυκλοφορούσε ακόμα και στα γήπεδα του μπάσκετ με τον στυλίστα της, που έπινε εύκολα κανένα ποτό παραπάνω κι εξηγούσε πως οι Αμερικανοί μπορεί να ρίξουν κυβερνήσεις, έτσι, για την πλάκα τους, αντιμετωπίστηκε σαν ένα είδος «από μηχανής θεού», που ήρθε εδώ για να μεταλαμπαδεύσει το πνεύμα του Τραμπ και να ζήσουμε όλοι υπέροχα. Δεν είναι κακό να κάνεις τις φαντασιώσεις σου πραγματικότητα· κακό είναι να ζεις με φαντασιώσεις και να παριστάνεις τον μεγαλόσχημο επιχειρηματία. Ελπίζω τουλάχιστον το πανηγύρι της ματαιοδοξίας να μη στοίχισε πολύ.
Οσο για την αμηχανία της κυβέρνησης μετά την αποπομπή της, αν ισχύει ότι ήταν μια εξαιρετική πρεσβευτής όπως έλεγαν για μήνες οι κυβερνητικοί παράγοντες, προτείνω να την κάνουν πρεσβευτή της Ελλάδας στις ΗΠΑ. Αφού δίδαξε στην Ελλάδα επιχειρηματικότητα, έτσι όπως αγάπησε τα μπουζούκια, τα ακριβά μας ξενοδοχεία και τα ελληνικά θέρετρα, είναι δεδομένο ότι θα διδάξει στους Αμερικανούς μοντέρνο ελληνικό πολιτισμό…