Το φως των προβολέων έπεφτε πάνω στο χορτάρι και για λίγες στιγμές όλα έμοιαζαν βγαλμένα από ένα παιχνίδισμα του Μορφέα. Η φανέλα με το εθνόσημο στο στήθος, ο εθνικός ύμνος, ο ήχος από τις γεμάτες εξέδρες. Το King Power Stadium ήταν το σκηνικό και η φοβερή και τρομερή Αγγλία απέναντι. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, η διεθνής ποδοσφαιρίστρια του Παναθηναϊκού, Ματίνα Νταρζάνου, να ζει κάτι που είχε πρώτα υπάρξει μέσα της ως παιδική λαχτάρα.
Οι δύο αναμετρήσεις της Ελλάδας με την Αγγλία για τα πλέι οφ του Παγκοσμίου Κυπέλλου άφησαν πίσω τους παραστάσεις, αναμνήσεις, εμπειρίες και περηφάνια. Ισως και αυτή την αίσθηση που γεννιέται όταν ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα.
«Ηταν μια μοναδική εμπειρία, αποκομίσαμε πολύτιμα πράγματα. Προσωπικά ανυπομονούσα και προετοιμαζόμουν μήνες για τους αγώνες αυτούς, κυρίως ψυχολογικά, γιατί έχεις να αντιμετωπίσεις μία από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο. Καταβάλαμε μεγάλη προσπάθεια και θεωρώ ότι οι αγώνες μπορεί να είναι το έναυσμα για να πιστέψουμε η καθεμία περισσότερο στις δυνατότητές της, αλλά και στο τι μπορούμε να πετύχουμε ως ομάδα», είπε στα «ΝΕΑ» η ταλαντούχα μπακ για τις διπλές αναμετρήσεις με τις Πρωταθλήτριες Ευρώπης στο Ηράκλειο και στο Λέστερ. Αποκλειστήκαμε, αλλά το ζήσαμε έντονα. Και οι διεθνείς απόλαυσαν κάθε γουλιά από αυτό το ποδοσφαιρικό νέκταρ.
Η αναμονή είχε κρατήσει μήνες. Οχι τόσο για να προετοιμαστεί το σώμα όσο για να πειστεί το μυαλό πως μπορεί να σταθεί απέναντι σε μία από τις μεγάλες δυνάμεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Κι όμως, φόβος δεν υπήρξε.
«Θεωρώ ότι ήταν μεγάλη πρόκληση τόσο για εμάς ως παίκτριες όσο και για το σταφ. Πραγματικά έγινε πάρα πολύ καλή δουλειά, ώστε η ομάδα να παρουσιαστεί όσο το δυνατόν πιο ανταγωνιστική. Δεν υπήρχε καθόλου φόβος, μόνο πίστη στις δυνατότητές μας. Για την καθεμία το παιχνίδι αυτό νοηματοδοτείται διαφορετικά».
Για τη Ματίνα Νταρζάνου, όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή, πριν ακόμη κυλήσει η μπάλα στο γρασίδι. Από τη στιγμή που το πούλμαν έφτασε στο γήπεδο και το βλέμμα της συνάντησε την εξέδρα. Κόσμος, τραγούδια, μια αίσθηση ποδοσφαιρικής γιορτής. Κι εκεί, για μια στιγμή, όλος ο δρόμος που είχε προηγηθεί συμπυκνώθηκε σε μία σκέψη.
«Ναι, η αλήθεια είναι πως, από όταν φτάσαμε στο γήπεδο και αντίκρισα τον κόσμο που ήδη βρισκόταν εκεί, ήταν μια στιγμή που ένιωσα ότι κάθε θυσία αξίζει για στιγμές σαν αυτές. Ηταν από τις λίγες φορές που ένιωσα περήφανη για τον εαυτό μου και ότι “σήμερα κατάφερες κάτι που ήθελες πάντα”».
Υστερα άρχισε το παιχνίδι και μαζί του ήρθε ο ποδοσφαιρικός ρεαλισμός. Οι λιονταρίνες της Αγγλίας… δάγκωναν. Μία επαφή, μια κίνηση, μια πάσα την κατάλληλη στιγμή. Η απλότητα που έχουν μόνο όσες γνωρίζουν καλά το παιχνίδι.
«Εχουν την άνεση, παίζουν με αυτοπεποίθηση και γνωρίζουν άψογα η μία την άλλη. Ξέρει πού θα κινηθεί η κάθε παίκτρια και έχουν πάρα πολύ καλή χημεία ως ομάδα. Καμία δεν έκανε κατάχρηση της μπάλας και λειτουργούσαν ως σύνολο. Είχαν το κλασικό μοτίβο των μικρών μεταβιβάσεων και ήξεραν πότε ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιτεθούν».
Ταχύρρυθμη ωρίμανση
Για μια νεότερη διεθνή, τέτοιες βραδιές είναι σαν ταχύρρυθμο μάθημα. Η πίεση σε ωριμάζει. Ο μεγάλος αντίπαλος σε αναγκάζει να δεις καθαρότερα και τον εαυτό σου.
«Είναι πραγματικά πάρα πολύ σημαντικό, διότι σε αυτά τα παιχνίδια χτίζεις χαρακτήρα, μαθαίνεις στην πίεση και σταδιακά γίνεσαι πιο έτοιμη. Κάθε λεπτό σε αυτά τα παιχνίδια και με αυτές τις ομάδες σε ωριμάζει. Επίσης, σου δίνει ακόμη περισσότερο κίνητρο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, να πάρεις μια γεύση του ποδοσφαίρου στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά και να αξιολογήσεις τον εαυτό σου».
Κι αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο που πήρε μαζί της η Ελλάδα από το διπλό αντάμωμα με την Αγγλία. Τη γνώση ότι οι αποστάσεις υπάρχουν και μετρούνται, αλλά δεν χρειάζεται να φοβίζουν.
«Εχοντας αντιμετωπίσει τέτοιο αντίπαλο, έχεις καλύτερο μέτρο σύγκρισης και για τη δική σου κατάσταση. Θεωρώ ότι από εδώ και πέρα θα πιστέψουμε ακόμη περισσότερο στο ότι μπορούμε να πετύχουμε σπουδαία πράγματα και, πολύ σημαντικό, ότι ενωμένες είμαστε πολύ δυνατές».
Οταν πια οι προβολείς χαμήλωσαν, δεν απέμεινε μία μονάχα εικόνα. Ηταν πολλές. Η πρώτη προπόνηση. Το ελληνικό γκολ στο Ηράκλειο. Μια αγκαλιά μετά το πρώτο παιχνίδι. Τα βήματα πάνω στο χορτάρι του King Power. Η βοή του γεμάτου γηπέδου. Μια φανέλα που άλλαξε χέρια.
«Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μία στιγμή, γιατί ήταν προσωπικός μου στόχος να αντιμετωπίσω την Εθνική Αγγλίας, οπότε κάθε στιγμή για μένα ήταν μοναδική. Από την πρώτη φάση της προπόνησης, μέχρι το γκολ που πετύχαμε, την αγκαλιά της ομάδας μετά το πρώτο ματς, τη στιγμή που πατήσαμε στο King Power, την προσμονή να βγούμε σε ένα γεμάτο στάδιο και, τέλος, την ανταλλαγή φανέλας με τη Γουίλιαμσον, είναι όλες στιγμές και εικόνες που θα μείνουν μέσα μου και νιώθω ευγνώμων για ό,τι ζήσαμε».
Κι ίσως τελικά αυτό να μένει περισσότερο από τέτοιες νύχτες. Η αίσθηση πως, έστω για λίγο, περπάτησες ακριβώς μέσα στο όνειρο που κάποτε είχες φανταστεί.