Οταν ο Μιχάλης Γρηγορίου εξέφραζε με περίσσεια σιγουριά και ψυχραιμία την σιγουριά του για έναν άλλο Άρη μετά τη διακοπή, πολλοί μπορεί να τον χαρακτήριζαν ουτοπιστή ή και… εκτός πραγματικότητας.
Χθες (25/10), ο Έλληνας τεχνικός θυμήθηκε αυτή την υπόσχεση, όπως τη χαρακτήρισε. Άλλος θα έλεγε ότι ήταν μία δέσμευση. Και οι δύο δίκιο έχουν στο τέλος της ημέρας, αφού έγινε ό,τι ακριβώς είπε.
Προφανώς και δεν μιλάμε για έναν Άρη ο οποίος μεταλλάχθηκε. Δεν πέρασαν δύο εβδομάδες από μία εμφάνιση στη Λεωφόρο που δεν… τρέλανε τον κόσμο. Κέρδισε όμως. Και ο φετινός Αρης δείχνει ότι μπορεί να πάρει αυτό που θέλει ακόμα και στη μέτρια μέρα τού. Πόσο μάλλον όταν πιάνει τόσο υψηλά στάνταρ όπως στη χθεσινή αναμέτρηση κόντρα στον Ατρόμητο.
Η εμφάνιση με τους Περιστεριώτες αποτέλεσε ακόμη μία ηχηρή απόδειξη ότι ο Αρης βρήκε τον σωστό τον δρόμο στην τελευταία διακοπή. Ο Μιχάλης Γρηγορίου έκανε στην άκρη ονόματα και βιογραφικά, περιόρισε το ροτέισον και εμπιστεύτηκε αυτούς που θεώρησε ότι ταιριάζουν καλύτερα στο πλάνο του. Βρήκε ένα σχήμα και μέσα από την ίδια ενδεκάδα σε τρία σερί ματς… χτίζει την ομοιογένεια που τόσο πολύ του έλειψε στις αρχές της σεζόν.
Η ένταση… ανέβηκε στον Άρη
Ο Άρης που ζει μέσα από το πρέσινγκ του. Ο Άρης των υψηλών εντάσεων. Ο Άρης που επέδειξε αποτελεσματικότητα ακόμα και στα χαμηλά μέτρα της άμυνας του Ατρομήτου, βρίσκοντας πράγματα σε μικρούς χώρους και τρία γκολ σε ένα ημίχρονο για δεύτερη φορά φέτος. Και αν κάποια πρότερα αποτελέσματα θεωρήθηκαν συγκυρία, πλέον είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η ομάδα προχωράει βάσει ενός συγκεκριμένου πλάνου. Άλλες φορές θα βγει σε μεγάλο βαθμό, άλλες όχι. Σημασία έχει, όμως, ότι υπάρχει πλάνο. Και χθες υπήρχε, όπως και το καθαρό μυαλό το οποίο επέδειξε απέναντι σε έναν διαιτητή που ήρθε να τινάξει το παιχνίδι στον αέρα.
Ο Τσιμεντερίδης είναι ανεπαρκής. Κακός διαιτητής. Και ας το αφήσουμε εδώ. Είναι πραγματικά αδιανόητο να μην δίνει το χέρι του Μάγκνουσον. Να δίνει από την άλλη το κολλημένο χέρι του Γκαρέ ή να μην βλέπει το παρατεταμένο τράβηγμα στον Πετρίς ενώ έβγαινε φάτσα με την εστία. Ο ανήμπορος αγωνιστικά Ατρόμητος είχε έναν απρόσμενο… συμπαραστάτη, αλλά ο Αρης ήταν τόσο καλός που κέρδισε και την κάκιστη διαιτησία του Τσιμεντερίδη. Ισως κάτι σαν άτυπη ρεβάνς για τα… όργια του Κοζανίτη στο Αγρίνιο πριν δύο χρόνια με το περίφημο touch του Σιφουέντες.
Το δίδυμο των φορ
Από εκεί και πέρα, το δίδυμο Καντεβέρε-Κουαμέ δικαίωσε πάλι τον Γρηγορίου, παρά το ρίσκο που παίρνει με δύο φορ και ένα λιγότερο χαφ στον άξονα. Τα τρεξίματα που λείπουν εκεί, τα κάλυψε με την πιο σταθερή παρουσία του ανεβασμένου Γκαρέ στον κεντρικό διάδρομο. Ο Πετρίς πήρε όλη την δεξιά πλευρά και με ακόμη μία εμφάνιση στα όρια του MVP εξελίσσεται σε ένα από τα καλύτερα δεξιά μπακ του πρωταθλήματος. Σε ένα ματς όπου η… τσαπατσουλιά το Άρη στο ανοικτό γήπεδο μετά το 45′ δεν ανέβασε περαιτέρω τον δείκτη του σκορ.
Το ποιοτικό βάθος παραμένει ένα πρόβλημα δυσεπίλυτο, αλλά η ηρεμία των νικών δίνει χρόνο για τη διαχείρισή του και την επιστροφή παικτών που είναι σημαντικοί όπως ο Μορόν, ο Γιαννιώτας και ο Γκαρθία. Και ο Τιάμ φυσικά, που ειδικά τώρα με τρία ματς σε επτά μέρες θα χρειαζόταν για να αποφορτίσει τον Φαμπιάνο.
Το ματς Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό δεν αφήνει τον Άρη να σκεφτεί παραπάνω ότι… πάτησε 4άδα. Αυτή η εξέλιξη όμως τον μπουστάρει ακόμα περισσότερο ψυχολογικά. Αυτή τη στιγμη΄δρέπει τους καρπούς εκείνης της υπόσχεσης του Γρηγορίου και της δουλειάς των ποδοσφαιριστών τον τελευταίο μήνα. Από εκείνη τη διακοπή του Σεπτεμβρίου, στην οποία ο Άρης κράτησε όσα έπρεπε και δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω, δείχνοντας ότι είναι παραπάνω από ικανός να διεκδικήσει τον δύσκολο αλλά εφικτό στόχο της 4άδας.