Η αντίδραση σε κάποια ανάρτηση στο facebook, γράφοντας ένα σχόλιο, ή τοποθετώντας ένα εικονίδιο επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας, δεν είναι δημοσκόπηση. Ούτε όμως είναι απλώς ένα αποτέλεσμα που διαμορφώνουν μόνο οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η αντίδραση σε μια ανάρτηση μπορεί να καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό από οργανωμένες εκστρατείες συμφερόντων, πολιτικών, οικονομικών και άλλων, που επιθυμούν να σπρώξουν την κοινή γνώμη σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Μπορεί όμως να λειτουργήσει και ως δείκτης ενός κοινωνικού, ιδεολογικού ή πολιτικού ρεύματος, μεταξύ αυτών που ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μέσο επικοινωνίας, ή ένα συγκεκριμένο άτομο με μεγάλη επιρροή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μήνα με τον μήνα, οι εθνικές δημοσκοπήσεις λένε ότι το Ένα Έθνος προσελκύει την υποστήριξη περίπου του ενός στους τέσσερις Αυστραλούς πολίτες. Η σταθερή υποστήριξη φαίνεται να είναι γύρω στο 15 τοις εκατό, με ακόμη 10 τοις εκατό να αντιπροσωπεύουν πιο χαλαρή υποστήριξη που θα μπορούσε δυνητικά να ενισχυθεί, ιδιαίτερα δεδομένου του λανθασμένου τρόπου που ο συντηρητικός Συνασπισμός και το Εργατικό Κόμμα ανταποκρίνονται στην άνοδο του “Χανσονισμού”. Ο Χανσονισμός, δηλαδή η πολιτική φιλοσοφία της αρχηγού του κόμματος Πωλίν Χάνσον, προσφέρει μια απλουστευτική εξήγηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος της Αυστραλίας.
Παρουσιάζεται ως η φωνή των απλών Αυστραλών , αλλά έχει την υποστήριξη κάποιων από τα πιο πλούσια και πιο ισχυρά οικονομικά συμφέροντα της χώρας. Αυτός ο τελευταίος παραγνωρισμένος παράγοντας αξίζει να αναδεικνύεται.
Ένα σημαντικό κομμάτι της Αυστραλιανής κοινωνίας αντιμετωπίζει υπαρκτά οικονομικά προβλήματα και κοινωνικά αδιέξοδα. Αυτά τα αδιέξοδα, σε συνδυασμό με την εκτενή κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης των ανεπεξέργαστων συνθηματικών μονάχα «θέσεων» του Ενός Έθνους, καθώς και τα διάφορα πολιτικά μέσα που είναι διαθέσιμα στον Χάνσονισμό, μαζί με την συχνά ανεπαρκή αντίδραση των αντιπάλων του, αυτές οι συνθήκες, έχουν δημιουργήσει γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξή του.
Πέρα από τα παναυστραλιανά χαρακτηριστικά του φαινομένου όμως, αξίζει να δούμε τι συμβαίνει και μέσα στους διάφορους μικρόκοσμους που συγκροτούν την ευρύτερηη κοινωνία της Αυστραλίας, συμπεριλαμβανομένων των διάφορων μεταναστευτικών κοινοτήτων της χώρας, καθώς και της δικής μας Ελληνοαυστραλιανής κοινότητας. Αφορμή για τις θέσεις που θα διατυπώσω παρακάτω, μου έδωσε η αντίδραση στο Facebook σε μια είδηση που δημοσίευσε τις τελευταίες μέρες o Νέος Κόσμος. Η είδηση αφορούσε τέσσερις Αυστραλούς ελληνικής καταγωγής που επιλέχθηκαν από το Ένα Έθνος ως υποψήφιοι στις πολιτειακές εκλογές της Βικτώριας στις 28 Νοεμβρίου. Μετά από δώδεκα ώρες, η ανάρτηση είχε προσελκύσει 244 αντιδράσεις, 200 σχόλια και οκτώ κοινοποιήσεις. Μόνο 51 από αυτές τις 244 αντιδράσεις, περίπου 20 τοις εκατό, εξέφρασαν δυσαρέσκεια μέσω θυμωμένων ή λυπημένων εικονιδίων. Τα περισσότερα εικονίδια της αντίδρασης των αγγλόφωνων αναγνωστών και αναγνωστριών της εφημερίδας ήταν επιδοκιμαστικά, τύπου “μου αρέσει”, χαμόγελα, κλπ. Ένας σημαντικός αριθμός από τα σχόλια ήταν επίσης υποστηρικτικά.
Σημαίνει αυτό ότι το 80 τοις εκατό των αναγνωστών του Nέου Κόσμου, ή της ελληννοαυστραλιανής κοινότητας ευρύτερα, υποστηρίζουν το Ένα Έθνος; Όχι! Η απάντηση, νομίζω, είναι κατηγορηματικά όχι. Αλλά η αντίδραση είναι, ωστόσο, ανησυχητική γιατί υποδηλώνει έναν σημαντικό βαθμό συμπάθειας για την πολιτική πρόταση που προωθεί το Ένα Έθνος. Αυτή η άποψη δεν είναι απλώς εκτίμησή μου.
Πρόσφατη σχετική δημοσκόπηση της γνωστής εταιρείας Roy Morgan, δείχνει πως στις «παλιές» μεταπολεμικές ευρωπαϊκές μεταναστευτικές κοινότητες, η υποστήριξη για το Ένα Έθνος είναι γύρω στα 30%. Η μεγαλύτερη υποστήριξη αυτού του κόμματος, της τάξης του 36%, προέρχεται από μετανάστες από τη Νότιο Αφρική! Στις νεότερες ασιατικές κοινότητες, η υποστήριξη είναι κάτω από 10%. Αυτά τα ευρήματα, μας υποχρεώνουν να πούμε ορισμένα «άβολα» πράγματα και να θέσουμε ανάλογα ερωτήματα.
Για την πλειοψηφία της ελληνοαυστραλιανής κοινότητας, η συμπάθεια προς το Ένα Έθνος αποτελεί προσβολή στην εμπειρία των γονιών και των παππούδων μας, που έχτισαν τις κοινότητές μας, και κληρονόμησαν ατομική και συλλογική ευημερία στις επόμενες γενιές, δηλαδή σε εμάς, βιώνοντας ταυτόχρονα τις ίδιες μορφές προκατάληψης και αποκλεισμού που μπορεί να προκαλέσει η πολιτική της αρχηγού του Ενός Έθνους Πωλίν Χάνσον.
Τα ευρήματα της δημοσκόπησης, όπως και η αντίδραση στο δημοσιεύμα του Νέου Κόσμου, εγείρουν επίσης ερωτήματα σχετικά με τα όρια του πολυπολιτισμού όπως έχει εφαρμοστεί τις τελευταίες δεκαετίες στην Αυστραλία: γραφειοκρατικός, διακηρυκτικός και γιορταστικός, χωρίς να είναι πάντα επαρκώς αναστοχαστικός ή ουσιαστικός.
Εγείρονται επίσης ερωτήματα για τα όρια αυτού που συχνά περιγράφεται ως ηγεσία της εθνοτικής Αυστραλίας: τα άτομα και οι θεσμοί που θεωρούνται διαμεσολαβητές μεταξύ των μεταναστευτικών κοινοτήτων και της κυρίαρχης αυστραλιανής κοινωνίας. Πόση πραγματική επιρροή και αποδοχή έχουν στις δικές τους μεταναστευτικές, που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν, αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία της Αυστραλίας;
Μια άλλη άβολη πιθανότητα που χρειάζεται να σκεφτούμε είναι η εξής. Η σημαντική συμπάθεια προς το Ένα Έθνος, μπορεί να δείχνει όχι τη δύναμη της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της χώρας, αλλά την επικράτηση της αφομοίωσης. Ο Χανσονισμός τελικά, προωθεί μια μονοπολιτισμική αντίληψη της Αυστραλίας, παρόλο που η ίδια η Αυστραλία δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά μονοπολιτισμική.
Οι πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές ταυτότητες εντός των μεταναστευτικών κοινοτήτων της χώρας, συνδιαμορφώνονται όχι μόνο από την εθνοτική καταγωγή και τις δυναμικές των μεταναστευτικών ομάδων. Συνδιαμορφώνονται από την κοινωνική τάξη, τις οικονομικές συνθήκες, το φύλο, για να αναφέρω ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα. Όλο και περισσότερο πλέον στις παλιές κοινότητες, οι ταυτότητες, ατομικές και συλλογικές, συνδιαμορφωνονται από τα ευρύτερα πολιτικά, ιδεολογικά και πολιτισμικά ρεύματα της κυρίαρχης κοινωνίας της Αυστραλίας.
Η «ψευδής συνείδηση» με αυτήν την έννοια, μπορεί να είναι ποτάμι της κυρίαρχης κοινωνίας, παρά ρυάκι μέσα στις μεταναστευτικές κοινότητες της χώρας, συμπεριλαμβανόμενης και της ελληνικής.
Υπάρχει επίσης, πιστεύω, ένα ζήτημα ιστορικής μνήμης. Πόσα γνωρίζουν, κατανοούν ή συναισθάνονται και διατηρούν οι επόμενες γενιές, από τις συνθήκες που βίωσαν οι μετανάστες γονείς και οι παππούδες;
Πόση από αυτή τη μνήμη επιβιώνει όταν οι υλικές συνθήκες αλλάζουν και οι γενιές απομακρύνονται από την αρχική μεταναστευτική εμπειρία;
Η όποια υποστήριξη στο Ένα Έθνος, παραπέμπει επίσης σε ερωτήματα πολιτισμικού κεφαλαίου, που δεν μπορεί να διαχωριστεί από τις κοινωνικοοικονομικές ρίζες και την ιστορική εξέλιξη της Ελληνοαυστραλίας.
Επίσης, η αντίδραση σε αυτό το συγκεκριμένο άρθρο-είδηση της εφημερίδας, μας λέει κάτι και για τον τύπο της εθνοτικής ταυτότητας/ελληνικότητας που έχουμε καλλιεργήσει όλα αυτά τα χρόνια: καθαρή, ηρωική, απλοϊκή, εσωστρεφής, και πολύ συχνά αποκομμένη από τις πολυπλοκότητες της ιστορίας της Αυστραλίας, της Ελλάδας και της Ελληνοαυστραλίας.
Μπορεί η εθνοτική και μεταναστευτική Αυστραλία να αντιμετωπίσει την πρόκληση του Ενός Έθνους από μόνη της; Δεν το νομίζω. Χρειαζόμαστε σίγουρα μεγαλύτερο αναστοχασμό, καθώς και περισσότερη κριτική σκέψη στην ιδιωτική αλλά και στη δημόσια σφαίρα της κάθε μεταναστευτικής κοινότητας, συμπεριλαμβανόμενης και της Ελληνοαυστραλιανής.
Όμως, η εθνοτική και μεταναστευτική Αυστραλία δεν είναι ερημονήσι. Είναι κομμάτι της ευρύτερης κοινωνίας. Οι στάσεις της διαμορφώνονται, σε σημαντικό βαθμό, από τις θεμελιώδεις κοινωνικοοικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές δυναμικές της κύριας Αυστραλίας. Η Ελληνοαυστραλία, όπως και η ευρύτερη μεταναστευτική Αυστραλία, χρειάζεται να κάνουν την αυτοκριτική τους. Αλλά τελικά, η απάντηση στην άνοδο της άκρας δεξιάς και του Ενός Έθνους χρειάζεται να προέλθει από την κύρια Αυστραλία, πρωτίστως.
Τέλος, το μεγάλο ερώτημα για τους μεταναστευτικής καταγωγής κατοίκους της χώρας, σε σχέση με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις, δεν είναι απλώς από πού προερχόμαστε. Είναι τι θυμόμαστε, τι έχουμε ξεχάσει και τι επιλέγουμε να γίνουμε.
The post Πόσο πολύ υποστηρίζουν οι Ελληνοαυστραλοί και οι μετανάστες το Ένα Έθνος; appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.