Η φετινή Χρυσή Μπάλα είχε ανατροπές και θρίλερ μέχρι να ανακοινωθεί ο νικητής. Ο Χάρι Κέιν δεν είναι κάποιο φαινόμενο του ποδοσφαίρου, όπως ο Ρονάλντο που ήταν μαζί του επί σκηνής για τη βράβευση στο Λονδίνο, αλλά δεν υπήρχε καμία αμφισβήτηση για το δίκαιο του αποτελέσματος της ψηφοφορίας από τους εκλεκτούς του France Football.
Δεν θα υπήρχε ούτε εάν στη θέση του βρισκόταν ο Κιλιαν Εμπαπέ, ο Λαμίν Γιαμάλ, φυσικά ο Λιονέλ Μέσι. Ή κάποιος άλλος από όσους βρέθηκαν στην τελική δεκάδα ή δεν μπήκαν καν σε αυτή.
Μόνο που για τον Κέιν το χαμόγελο του έμοιαζε με την απόλυτη δικαίωση του κόπου, του πείσματος, της επιμονής και υπομονής. Για χρόνια ολόκληρα, παρότι η συνέπεια του στο σκοράρισμα δεν είχε παρενθέσεις.
Ούτε στην πολυετή θητεία του στην Τότεναμ, την οποία ευχαρίστησε ολόψυχα κι ας μην του έδωσε κάποια χαρά τίτλου έστω κι αν μόχθησε να την οδηγήσει ο ίδιος σε τέτοιους.
Ούτε η Εθνική της χώρας του, στην οποία επίσης πρωταγωνιστεί με τον κοινό στόχο να το ξαναφέρει σπίτι. Στη Μπάγερν πίστεψαν ίσως ότι μετέφερε μια κατάρα όταν στην πρώτη του σεζόν δεν πήρε ούτε εκεί το παραμικρό, αλλά κατάρες στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν.
Η Allianz Arena και το Wembley φωτίστηκαν για χάρη του μετά την απονομή, ένα είδος τιμής για έναν επιθετικό που εκτός από αντίπαλες άμυνες κερδίζει κάθε φορά κι άλλο σεβασμό. Καθολικό.
Μιλώντας με πολλούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου το τελευταίο διάστημα, κάθε φορά που ερχόταν η κουβέντα στον Κέιν, αυτός ο σεβασμός φαινόταν σε βλέμμα και ακουγόταν σε φωνή. Όταν έχεις δει το βλέμμα και ακούσει τη φωνή του Βαγγέλη Παυλίδη στην κουβέντα για τον Άγγλο, κάθε αντίρρηση απομακρύνεται.
Μπορεί για κάποιους να μην ήταν δίκαιο το αποτέλεσμα της φετινής ψηφοφορίας. Μπορεί να άξιζε κάποιος από τους άλλους το βραβείο. Πάντως… χαρη στον Κέιν δεν έγινε.
Ό,τι έχει πετύχει έως τώρα και θα πετύχει στην πορεία έγινε από το πεισμα, την επιμονή, την υπομονή, τη δουλειά, την ευφυΐα, τον επαγγελματισμό, τη δεινότητα στο σκοράρισμα και φυσικά το ταλέντο του.
Άλλοι έχουν μεγαλύτερο, αλλά το ταλέντο από μόνο του δε φτάνει. Όπως είπε πρόσφατα ο Παυλίδης σε ομιλία του προς τους συμπαίκτες του διεθνείς, γιατί άλλωστε δεν έφτανε μόνον αυτό για μια από τις μεγαλύτερες νίκες της Εθνικής στην Ιστορία της. Όταν νίκησε τον… Κέιν στο Wembley…
Υ.Γ. Κάθε φορά που σκοράρει κάποιο υπέροχο από τα πολλά γκολ του ο Χάρι Κέιν, θυμάμαι και με ανυπομονησία σπεύδω να ξαναδιαβάσω το Crave της Σάρα Κέιν.
Μου φαίνονται, σε μία παράξενη σύνδεση, να μοιάζουν, απλά και σύνθετα ταυτόχρονα, στο «ύφος» τους. Μπορεί οι απόλυτοι ποδοσφαιρικοί έρωτες να μην έχουν πρωταγωνιστή τον Άγγλο στράικερ, αλλά ο ίδιος πάντα ήξερε να σαγηνεύει την μπάλα σε κάθε επαφή τους. Κι ας μην ήταν Χρυσή…