Δεν θα διαφωνήσουμε. Ο εκάστοτε προπονητής είναι ο πλέον αρμόδιος ώστε να κρίνει το ποιοι πρέπει να αγωνίζονται, ποιοι να μένουν έξω από τη μάχη και κυρίως είναι αυτός που έχει γνώση για τους φορμαρισμένους ποδοσφαιριστές και τις ανάγκες της ομάδας.
Τι συμβαίνει, όμως, όταν οι επιλογές γίνονται θέμα συζήτησης; Κάπου εδώ εμφανίζεται ο Νίκολιτς και βέβαια το πώς αντιμετώπισε το ματς της ΑΕΚ με τη Σίτι στο Μάντσεστερ.
Γιατί βρέθηκαν στην 11άδα οι Αριάγκα και Ζοάο Μάριο;
Ας ειπωθεί ευθέως: δύο ποδοσφαιριστές που σπάνια μπαίνουν στην ενδεκάδα της ΑΕΚ, επιλέχθηκαν ώστε να αντιμετωπίσουν μια ομάδα που πρωταγωνιστεί στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ο λόγος για τους Αριάγκα και Ζοάο Μάριο.
Ο Αριάγκα έχει αγωνιστεί στο ελληνικό πρωτάθλημα συνολικά 83’ : 14’ με τον Αρη, 52’ (βασικός άρχισε) στην Τρίπολη και 17’ στον Βόλο. Ο δε Ζοάο Μάριο έπαιξε 41’ στον Βόλο και 28’ απέναντι στον ΟΦΗ. Ποτέ στην πρώτη ενδεκάδα σε αυτή τη δεύτερη σεζόν του στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Φυσικά, όπως κάθε προπονητής έτσι και ο Νίκολιτς θα είχε το σκεπτικό του γιατί επέλεξε τον Αριάγκα και τον Ζοάο Μάριο σε ένα τόσο απαιτητικό παιχνίδι. Ο μεν μπακ θα έδινε ύψος στη μεσαία γραμμή και αγωνίστηκε δίπλα στον Μάριν. Γιατί επί του παρόντος, κανένας χαφ της ΑΕΚ δεν πείθει πως μπορεί να μπει στα παπούτσια του Πινέδα. Ούτε ο Βιτάλις ούτε ο Καϊρίνεν.
Ο δε Ζοάο Μάριο, ίσως πήρε θέση στα αριστερά με απώτερο στόχο να σταματά τον Φόντεν – όχι και τόσο εύκολο το εγχείρημα και τα είδαμε όλα αυτά στο χορτάρι.
Όπως και να έχει, τι έκανε ο Νίκολιτς και πώς κατέληξε στη συγκεκριμένη ενδεκάδα της ΑΕΚ, σήκωσε αρκετή κουβέντα. Κυρίως γιατί θέλησε να προχωρήσει σε εκπλήξεις. Που δεν του βγήκαν.
Και αυτό δεν φάνηκε από το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως από το πώς αντέδρασε η ΑΕΚ απέναντι σε μια ομάδα με πολλές αλλαγές στη σύνθεσή της και με τον (προπονητή) Μαρέσκα να προχωρά σε εκτεταμένο rotation.