Ο Αρειανός βρέθηκε στην άβολη θέση το απόγευμα της Κυριακής (1/11) να μοιράσει τη σκέψη του ανάμεσα σε δύο παιχνίδια. Και δεν γινόταν αλλιώς, όταν ποδόσφαιρο και μπάσκετ είχαν ως σημείο εκκίνησης τις 17:00.
Μία πρωτομηνιά που προς το φινάλε της βρήκε τον Αρειανό αντιμέτωπο με ένα κοντράστ συναισθημάτων. Η έκσταση για τη νίκη στο Παλέ και η απογοήτευση για την ήττα και κυρίως την εμφάνιση στη μπάλα. Μία απογοήτευση που δεν είναι άγνωστη, απλά μετά από μερικές αγωνιστικές έκανε ξανά την εμφάνισή της, όπως και οι κακές συνήθειες του ποδοσφαιρικού Άρη.
Στο «Nick Galis Hall», ο Άρης του Βασίλη Σπανούλη δεν πήρε απλά μία νίκη επί του Παναθηναϊκού. Αυτό έχει επαναληφθεί και σε χρονιές που η ομάδα ήταν σε άλλες καταστάσεις οι οποίες φαντάζουν πλέον μακρινές. Ηταν ακόμη ένα statement ενός μπασκετικού πρότζεκτ που αναβλύζει δουλειά, μπόλικο μπάσκετ και το step by step ώστε ο Άρης να γίνει ξανά πρωταγωνιστής στο ελληνικό μπάσκετ. Οκτώ σερί νίκες, βελτίωση κάθε εβδομάδα και μία ομάδα που αυτή τη στιγμή φαντάζει ως η πιο φορμαρισμένη και η πιο δουλεμένη στο ελληνικό μπάσκετ.
Και είναι και αυτά τα παιχνίδια της μοίρας. Το κάρμα ρε αδελφέ. Ο Τολιόπουλος… Αυτός για τον οποίο έγινε τόση κουβέντα πέρυσι το καλοκαίρι. Πολλοί ήταν εκείνοι στον Παναθηναϊκό που φώναζαν να μην φύγει. Στον ΠΑΟΚ, έδιναν γη και ύδωρ -ακόμα το αρνούνται- και εν τέλει μίλησε η καρδιά του Τολιόπουλου, όπως και η πίστη του στον Βασίλη Σπανούλη. Στο μπασκετικό του είδωλο. Στον άνθρωπο που ξέρει ότι θα τον επαναφέρει στον ρόλο του πρωταγωνιστή που έχασε πέρυσι στον Παναθηναϊκό.
Δεν γινόταν να μην τελειώσει χθες αυτός το ματς στο Παλέ. Με ένα τρίποντο και το διάβασμα των χειλιών να λέει ότι «εγώ είμαι εδώ». Μία απάντηση σε όσους βιάστηκαν να τον κρίνουν φέτος αλλά και σε εκείνους που δεν τον πίστεψαν στον Παναθηναϊκό ίσως. Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Η άλλη πλευρά του νομίσματος και οι κακές συνήθειες του ποδοσφαίρου
Την ίδια στιγμή, παιζόταν ένα ματς στη Λιβαδειά το οποίο προσγείωσε ανώμαλα τον ποδοσφαιρικό Άρη.
Μετά από τρεις σερί νίκες και καλό ποδόσφαιρο κατα διαστήματα, ο Άρης θυμήθηκε τις κακές του συνήθειες. Σοφτ, χωρίς πρέσινγκ, χωρίς ανάπτυξη απέναντι σε έναν Λεβαδειακό που μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια. Δεν έκανε βέβαια τίποτε ιδιαίτερο πέρα από το να αξιοποιήσει την κακή μέρα της ομάδας του Γρηγορίου σε όλα τα επίπεδα. Σε νοοτροπία, σε πλάνο, σε αντίδραση.
Ο Άρης ήταν λες και παρασύρθηκε από τη βαθμολογική θέση του αντιπάλου. Ο Λεβαδειακός δεν κέρδιζε, δεν σκόραρε, αλλά πάλευε. Εδώ κοτζάμ Ολυμπιακός τον κέρδισε στις καθυστερήσεις. Ο Άρης έδωσε δικαιώματα, σε ένα απόγευμα που υπήρχαν λίγοι διασωθέντες. Χόνγκλα, Γιαννιώτας, Γαλανόπουλος πχ… Από εκεί και πέρα μπορεί να γίνει μία μεγάλη κουβέντα. Μία ομάδα που έβγαλε τρία ματς με μικρό ροτέισον επειδή δεν διαθέτει ποιοτικό βάθος. Μία ομάδα που πληρώνει κάποιες επαναλαμβανόμενες ευκαιρίες όπως στον Γένσεν πχ ή στον Μιρ. Μία ομάδα που φυσιολογικά θα χάσει κάποιες φορές.
Το θέμα είναι όμως πώς χάνεις. Και ο Άρης έχασε με κατεβασμένα χέρια. Με ένα κέντρο που πάλι ήταν πρόβλημα, αφού ο Χόνγκλα έτρεχε για τρεις, όσους παρέταξε δηλαδή ο Χαραλάμπους στον δικό του άξονα με Ελνένι, Κωστή και Νίκα που έκαναν αρκετή δουλειά. Ισως είναι συνθήκες που πρέπει να θυσιάζεται το σχήμα με δύο φορ, το οποίο στην καλή του μέρα κάνει… παπάδες αλλά σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει πρόβλημα. Είναι ρίσκο και ο Γρηγορίου το παίρνει συνειδητά.
Ο Έλληνας τεχνικός βλέπει για ακόμη μία φορά φέτος την ομάδα του σε αυτή τη συνθήκη. Είναι η χειρότερη βέβαια από κάθε άλλη φορά. Και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον πλέον η εφαρμογή της αναθεώρησης πραγμάτων για την οποία έκανε λόγο, με φόντο τον αγώνα κόντρα στον Παναιτωλικό.
Η χρονιά δεν τελείωσε προφανώς, αλλά αυτό το «κρύο-ζέστη» δεν βοηθάει την ομάδα και ούτε τον κόσμο που ηρωικά έδωσε το «παρών» χθες στη Λιβαδειά αλλά δεν ανταμείφθηκε για τα χιλιόμετρα που «έγραψε» πάλι, τη στιγμή που είχε την ευκαιρία να βγάλει περισσότερα γούστα με το μπάσκετ.