Ανοιξαν την κάμερα, φορώντας τις μπλούζες από τον «εικονικό» Μαραθώνιο της Αθήνας του 2020. Καθισμένοι στο σπίτι τους στην ιρλανδική εξοχή, ο 83χρονος Ρίτσαρντ και η 80χρονη Μο ΜακΚορτ αρχικά φαίνονται ως ένα ακόμα ζευγάρι που έχει διατηρήσει την αγάπη του αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου.
Στην πραγματικότητα, η ιστορία τους έχει «πολλά χιλιόμετρα» ακόμα. Και αυτό διότι το ζευγάρι μετράει πάνω από 40 χρόνια στους δρόμους των αντοχών, έχοντας στο ενεργητικό τους 21 και 74 τερματισμούς σε μαραθώνιους αντίστοιχα. Και βέβαια, η σχέση τους με την Αθήνα είναι ιδιαίτερη, καθώς εκεί έκαναν τον μήνα του μέλιτος το μακρινό 1970 και επίσης έτρεξαν στον μαραθώνιο του 1995 για την 25η επέτειό τους. Το 2020, στον «εικονικό» μαραθώνιο γιόρτασαν – από το σπίτι τους λόγω της πανδημίας – την 50ή τους επέτειο.
Μιλώντας στα «ΝΕΑ» μέσω βιντεοκλήσης, λίγες ημέρες πριν από τον 43ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, ο οποίος θα είναι και ο τελευταίος που θα τρέξουν, διηγήθηκαν αναμνήσεις από την ελληνική πρωτεύουσα, εστιάζοντας στην έννοια του «μαζί».
Η αφετηρία
«Αρχικά, ζούσαμε μόνο τριάμισι μίλια μακριά ο ένας από τον άλλον στην εξοχή» απαντούν στην ερώτηση πώς γνωρίστηκαν. «Ανήκαμε επίσης στην ίδια εκκλησιαστική κοινότητα και οι γονείς μας γνωρίζονταν μεταξύ τους. Κάπως έτσι γνωριστήκαμε και παντρευτήκαμε», θυμάται η Μο. Και προσθέτει: «Οταν ήρθε η οικογένεια, ένας από τους πρώτους μου αγώνες ήταν να βάζω την κόρη μας, την Τζόαν, στο κατώφλι του σπιτιού και να τρέχω γύρω γύρω. Περίπου 35 γύροι ήταν ένα μίλι. Ετρεχα και έλεγα “γεια σου Τζο”». Περιγράφει ότι τότε της γεννήθηκε η επιθυμία να συμμετάσχει στον μαραθώνιο του Μπέλφαστ. Κάτι που όμως δεν έκανε και έτσι συμμετείχε για πρώτη φορά στον μαραθώνιο της κοντινής πόλης Αντριμ της Βόρειας Ιρλανδίας, την επόμενη χρονιά – το 1980. «Μετά κόλλησα το μικρόβιο και στον Ρίτσαρντ», λέει.
Το ζευγάρι έχει αποκτήσει συνολικά τέσσερα παιδιά. Από τους δεκάδες μαραθωνίους όπου έχουν συμμετάσχει – σε Νέα Υόρκη, Αθήνα, Βερολίνο, Παρίσι, Ρώμη, Σίδνεϊ και αλλού –, εντονότερα θυμούνται όταν έτρεξαν μαζί με όλα τους τα παιδιά στη γαλλική πρωτεύουσα το 2005. «Τρέξαμε ως οικογένεια, όλοι μαζί. Φορούσαμε μπλούζες που έγραφαν “Richard dad” και “Mo mam” και το τραγούδι μας ήταν το “We are the champions”», ανακαλούν στη μνήμη τους.
Αναμνήσεις από την Αθήνα
Εντονες αναμνήσεις έχουν βέβαια και από την Αθήνα. Η πρώτη τους επίσκεψη ήταν στις 2 Ιουνίου του 1970 για τον μήνα του μέλιτος. Είχαν μείνει στη Γλυφάδα, την οποία τότε περιέγραφαν ως ένα «χωριό». Επέστρεψαν στην 25η επέτειο του γάμου τους, το 1995, και έτρεξαν τον κλασικό μαραθώνιο. Το 2020 ήθελαν να συμμετάσχουν και πάλι, αλλά η πανδημία τούς περιόρισε στο σπίτι και έπειτα το 2022 έτρεξαν τον ημιμαραθώνιο στην ελληνική πρωτεύουσα – τότε ήταν και η τελευταία φορά που έτρεξαν στα αττικά εδάφη.
Μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή έχουν να μοιραστούν από το 1995. «Οταν είχαμε μπει μέσα στην πόλη κρατιόμασταν πραγματικά χέρι-χέρι και ήταν κάποια παιδιά που γελούσαν και μας φώναζαν “πάμε, πάμε”, ενώ έβρεχε καταρρακτωδώς. Κάναμε τα τελευταία δέκα χιλιόμετρα και το νερό έφτανε μέχρι τους αστραγάλους μας», περιγράφει το ζευγάρι.
Φέτος, στην Αθήνα, θα είναι ο τελευταίος μαραθώνιος για τους δύο. «Είναι υπέροχο να επιστρέφω και να το κάνω. Και απλά πρέπει να μην ανησυχούμε για τον χρόνο. Το μόνο που θέλουμε να κάνουμε είναι να φτάσουμε από την αρχή μέχρι το τέλος και να αναπολήσουμε όλες τις αναμνήσεις», σημειώνει η Μο. Ο Ρίτσαρντ όμως υπέστη έναν τραυματισμό πριν από μερικούς μήνες. «Ηλπιζα να μπορέσω να τα καταφέρω αλλά, είτε περπατώντας είτε τρέχοντας, στην προπόνηση φτάνω μέχρι τα 21 χιλιόμετρα. Δυστυχώς, δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να συνεχίζει παρακάτω. Θα προσπαθήσω, θα το δοκιμάσω, αλλά δεν νομίζω να συμβεί. Η Μο μπορεί να συνεχίσει και εγώ να πάρω το λεωφορείο και να την περιμένω στον τερματισμό ή την αφετηρία. Αν τερματίσει η Μο θα είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί αυτός θα είναι ο 75ος της. Και αυτός είναι ένας ωραίος αριθμός να σταματήσουμε», λέει και προσθέτει ότι θα τους συνοδεύσει η μεσαία κόρη τους, η Κάρεν.
Και πώς νιώθουν που καταφέρνουν να μένουν ενεργοί σε αυτήν την ηλικία; «Είμαι τόσο ευγνώμων που είμαι σε αυτή την ηλικία και έχω ζήσει αυτά που έχω ζήσει και έχω καταφέρει να τρέχω. Η μέρα μου δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν βγω έξω. Δεν τρέχω όσο παλιά αλλά σίγουρα βγαίνω έξω και περπατάω κάθε μέρα για να βγω στον καθαρό αέρα, στην εξοχή. Οπως συνηθίζω να λέω στους ανθρώπους, οι ενδορφίνες κάνουν τη δουλειά. Είναι το θαυματουργό φάρμακο ψυχικά και σωματικά», λέει η Μο. Και ο Ρίτσαρντ, θέλοντας να δώσει έμπνευση στους νεότερους, επισημαίνει ότι από τα 14 έως τα 40 του ήταν καπνιστής. «Εκοψα το τσιγάρο την 1η Ιανουαρίου του 1983 και άρχισα να τρέχω».
Το τελευταίο θέμα που συζητήσαμε πριν τερματίσουμε την κλήση και ευχηθούμε καλή επιτυχία έχει να κάνει με κάτι βαθιά ανθρώπινο: την έννοια του «μαζί». «Η αγάπη είναι τα πάντα. Και αυτό νομίζω είναι που μας επέτρεψε να απολαύσουμε 56 χρόνια μαζί και να μοιραστούμε τόσα πολλά. Είναι πραγματικά υπέροχο», απαντάει η Μο για το πώς κατάφεραν να διατηρήσουν ζωντανή τη σχέση τους. «Το να έχεις ένα κοινό ενδιαφέρον είναι μεγάλη βοήθεια», προσθέτει ο Ρίτσαρντ. Και καταλήγει: «Το να είμαστε μαζί είναι ακριβώς όπως οποιοσδήποτε άλλος γάμος. Κάνεις συμβιβασμούς, τσακώνεσαι και έχεις μικρές διαφωνίες αλλά η αγάπη νικάει τα πάντα».