Η νίκη του Ολυμπιακού στη Λεωφόρο με την Κηφισιά δεν ήταν στο «ρεπερτόριο» των πρόσφατων, όπως άλλωστε δεν ήταν και το ευρύ 5-0 με την Καλαμάτα στην προηγούμενη αγωνιστική. Ήρθε σε ένα ανοιχτό δεύτερο ημίχρονο, με πολλές φάσεις και από τις δύο πλευρές, επίσης πέντε γκολ (μόνο που δεν τα έβαλε όλα ο Ολυμπιακός αυτή τη φορά), αλλά και ένα φινάλε – θρίλερ. Ο Ζέλσον έγινε ο ήρωας της αναμέτρησης κι όχι ο Ζέρσον που είχε ισοφαρίσει, ο διαιτητής σωστά κράτησε καθυστερήσεις κι ας γκρινιάζουν (περισσότερο κι από την Κηφισιά κάποιοι άλλοι), ενώ συνέχισε να παίζει το ματς και μετά το τρίτο γκολ του Ολυμπιακού. Οι γηπεδούχοι έκαναν ευκαιρία και σε αυτή τη φάση των εξτρά καθυστερήσεων υπήρξε το «χέρι» του Έσε, με τον Τσέτσιλα να έχει άριστο οπτικό πεδίο και να αποφασίζει άμεσα και σωστά ότι δεν υπήρχε παράβαση. Οι διαμαρτυρίες των γηπεδούχων και των… άλλων ήταν κοινές αυτή τη φορά, αβάσιμες σε κάθε περίπτωση.
Ο Ιμανόλ χαμογελούσε για το αποτέλεσμα γνωρίζοντας ότι απέφυγε να πρέπει να ετοιμάσει την ομάδα του για τη Ρέν υπό τη σκιά μιας αποτυχίας, γιατί τέτοια θα ήταν η ισοπαλία ειδικά όταν ο Ολυμπιακός δεν είχε απλώς προηγηθεί, αλλά είχε φαινομενικά «σφραγίσει» το τρίποντο με την κεφαλιά του Μάριους. Κι εδώ είναι ένα σημείο που θέλει ανάλυση.
Απέναντι σε καλές ομάδες όπως η Κηφισιά, αλλά και σε άλλες που μπορεί να μην είναι τόσο καλές και να μην έχουν συνολικά περισσότερες τελικές από τον ίδιο τον Ολυμπιακό, ο εφησυχασμός δεν μπορεί να υπάρχει ούτε μετά από προβάδισμα δύο τερμάτων. Το ελαφρυντικό είναι το εξής, αλλά και ταυτόχρονα μάθημα για τη συνέχεια: οι «ερυθρόλευκοι», σε πάγκο και γήπεδο, πίστεψαν ότι το ματς είχε τελειώσει γιατί μετά τη διαμόρφωση του 0-2 και μέχρι τη μείωση του σκορ και την επιστροφή της Κηφισιάς στη διεκδίκηση, οι γηπεδούχοι έμοιαζαν να το είχαν παρατήσει. Μια ομάδα που είχε κάνει πολλές φάσεις μέχρι το 0-2, φαινόταν σα να μην έχει πια άλλη πίστη, την οποία επανέκτησε μετά το τέρμα που πέτυχε δέκα λεπτά μετά από αυτό του Μάριους και δέκα λεπτά πριν από το φινάλε.
Συνεπώς η χαλάρωση και η σιγουριά απαγορεύεται σε κάθε παιχνίδι. Μέχρι να λήξει. Από το πουθενά μπορεί να υπάρξει κίνδυνος και ο Ολυμπιακός έφτασε πολύ κοντά σε κάζο, το οποίο απέφυγε χάρη στην ψυχραιμία του Φρόιλερ να πασάρει σε σωστό χρόνο και σωστό σημείο, όπως φυσικά και την κίνηση του Ζέλσον να αποφύγει τον αμυντικό, να βρει χώρο που δεν θα περίμενε ούτε ο ίδιος στην αντίπαλη περιοχή σε τέτοια στιγμή, όπως και να πλασάρει υποδειγματικά. Σκοράροντας μετά από καιρό ένα πολύτιμο γκολ, για την ομάδα πρωτίστως αλλά και για τον ίδιο ενόψει της συνέχειας. Διότι για τον Πορτογάλο με το μεγάλο χρόνο συμμετοχής, δεν ήταν αποδεκτό αυτό το «μηδέν γκολ, μηδέν ασίστ» από το ξεκίνημα της σεζόν.
Η ανασταλτική λειτουργία της ομάδας σε αυτό το παιχνίδι είναι ένα θέμα για προβληματισμό κι όχι απλώς επειδή μετά από καιρό δέχτηκε τέρμα ο κορυφαίος Ορτέγκα. Αλλά γιατί οι ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν από την Κηφισιά ήταν πολλές. Τόσες που δεν είχε δεχτεί ο Ολυμπιακός ίσως… μαζί, στα πιο δύσκολα ματς αυτής της ανοδικής πορείας του, από Μαρσέιγ και Παναθηναϊκό. Τώρα έχει Ρεν και ΠΑΟΚ και η συνέχεια στα θετικά αποτελέσματα θα βασιστεί και πάλι σε μεγάλο βαθμό στην αμυντική ασφάλεια και στο πιο συμπαγές παιχνίδι. Χωρίς κενά διαστήματα, ακόμη κι αν τα παιχνίδια εξελίσσονται όπως τα θέλουν οι Πειραιώτες