Ο πρόεδρος, που δεν ήταν in pain αλλά in Spain, πήρε μέρος στη διήμερη σύνοδο την οποία διοργάνωσε ο Πέδρο Σάντσεθ. Εκεί άκουσε τις προειδοποιήσεις του οικοδεσπότη για το «διεθνές αντιδραστικό κύμα» και το προσκλητήριο ενότητας που απηύθυνε στις «προοδευτικές δυνάμεις» για να επανέλθουν στο προσκήνιο.
Ο γ.γ. του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος έχει γίνει τελευταία σταρ της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, επιχειρώντας να ενσαρκώσει την αντίσταση της Γηραιάς Ηπείρου στον πλανητάρχη (αλλά και να εκφράσει την αντιπάθεια της κοινής του γνώμης για τον Τραμπ, ώστε να ρετουσάρει την εικόνα του στο εσωτερικό της χώρας του). Η σέλφι που έβγαλε ο Νίκος Ανδρουλάκης μαζί του δεν πέρασε απαρατήρητη απ’ τους πολιτικούς αντιπάλους του Κινήματος.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να σχολιάσει πως δεν ανέβηκε καν στο βήμα. Ωστόσο, το πραγματικό ερώτημα που προκύπτει από το στιγμιότυπο δεν αφορά το ανδρουλακικό στάτους στα διεθνή fora. Είναι αν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορεί να ακολουθήσει τα βήματα του ισπανού πρωθυπουργού. Ή, για να ακριβολογούμε, είναι κατά πόσο μπορούν οι πράσινοι να αποκομίσουν οφέλη ταυτιζόμενοι με τους σκοπούς για τους οποίους υψώνει τη γροθιά του ο ομοϊδεάτης τους.
Τα κίνητρα
Η σύναξη του προηγούμενου Σαββατοκύριακου αναβάθμισε κι άλλο το διεθνές προφίλ του τελευταίου, αφού του επέτρεψε να εμφανιστεί ως κεντρικό πρόσωπο ενός ανανεωμένου παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος, παρατήρησαν ξένα μίντια. Τα κίνητρά του, βέβαια, ήδη συζητιούνται. Παρά τις διακηρύξεις του για την προάσπιση της Δημοκρατίας, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι βλέπουν τη σταυροφορία που έχει ξεκινήσει κατά της Ακροδεξιάς και του δεξιού λαϊκισμού σαν ένα πολιτικό σωσίβιο για τις δικαστικές περιπέτειες της συζύγου του.
Κι όχι μόνο. Σύμφωνα με το Politico, ενδέχεται έτσι να θέτει και τις βάσεις προκειμένου να διεκδικήσει τη θέση του Αντόνιο Κόστα, του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το 2027. Μια μεταπήδηση στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή δεν αποκλείεται επειδή οι ισπανικές δημοσκοπήσεις, ενόψει της εθνικής αναμέτρησης της επόμενης χρονιάς, δείχνουν ένα κατακερματισμένο σκηνικό και μια σκληρή μάχη μεταξύ Σοσιαλιστών και συντηρητικής αντιπολίτευσης για τη λαϊκή ψήφο.
Από τότε που ο Σάντσεθ άρχισε να επιδιώκει έναν ηγετικό ρόλο ανάμεσα στους ευρωπαίους προοδευτικούς, στο ελληνικό κομματικό σύστημα αριστεροί και κεντροαριστεροί διαγκωνίζονται για το ποιος βρίσκεται πιο κοντά του. Πασόκοι και συριζαίοι επικαλούνται το όνομά του συχνά. Ακόμη και γαλάζιοι αποπειρώνται να εκμεταλλευτούν – από την ανάποδη φυσικά – την ταύτιση των αντιπάλων τους μαζί του. Ο Αδωνις Γεωργιάδης, για παράδειγμα, επιτέθηκε στον Ανδρουλάκη διερωτώμενος «αυτός ο διαπρύσιος πολέμιος της διαφθοράς, αυτός ο Σάντσο Πάντσα κατά των διεφθαρμένων δεν έχει μάθει ότι ασκήθηκε δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για αθέμιτη επιρροή στη δικαιοσύνη στη σύζυγο του Σάντσεθ;».
Η Αγκυρα, το Ισραήλ και το στίγμα
Επίσης, κακές νεοδημοκρατικές γλώσσες άδραξαν την ευκαιρία να θυμίσουν πως η Ισπανία εξοπλίζει την Τουρκία (της αναλογεί το 34% των τουρκικών εισαγωγών όπλων), συνδυάζοντας το γεγονός με την πρόταση που έχει καταθέσει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στο PES για εμπάργκο ευρωπαϊκών εξοπλισμών στην Αγκυρα, η οποία δεν ελήφθη υπόψη από τον επικεφαλής της σοσιαλιστικής ισπανικής κυβέρνησης.
Η στάση του απέναντι στο Ισραήλ, όσα έχει δηλώσει για τη Γάζα και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή ταιριάζουν απόλυτα με τα συνθήματα της Κουμουνδούρου. Δεν κουμπώνουν, όμως, ακριβώς με τη ρητορική την οποία προτιμά να υιοθετεί η Χαριλάου Τρικούπη σε τέτοια θέματα εξωτερικής πολιτικής (σύμφωνα με την οποία, καταδικάζονται οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου από τους Ισραηλινούς και ταυτόχρονα δεν αμφισβητείται η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ).
Σάντσεθ και ΠΑΣΟΚ μοιράζονται την αγωνία για το μέλλον του χώρου τους. Αλλά, οι συνθήκες στις οποίες καλούνται να το εξασφαλίσουν διαφέρουν. Το δεύτερο απέχει πολύ από τα ποσοστά της Κεντροδεξιάς και δυσκολεύεται να βρει το ιδεολογικό στίγμα που θα το ξεκολλήσει από την κατηγορία του μικρομεσαίου κόμματος. Για να συνομιλήσει με τα ρεύματα του εξωτερικού – όπως συνήθιζε στο ένδοξο παρελθόν του -, λοιπόν, πρέπει πρώτα να αποφασίσει τι θέλει να πει στους έλληνες ψηφοφόρους, όπως έκανε ο Ισπανός.