ΚΛΑΙΡΗ ΓΑΖΗ
Πάει καιρός που ήθελα να γράψω μερικές σκέψεις γύρω από τη «φουρνιά» των μαθητών που φοίτησαν τις δεκαετίες του 80 και 90 στα Ελληνικά Απογευματινά μας Σχολεία.
Μιλάμε για τα χρόνια που, σύμφωνα με τα στοιχεία των Υπηρεσιών Απογραφής του πληθυσμού της χώρας, ο αριθμός των Ελληνόφωνων ήταν κατά πολύ υψηλότερος από τον σημερινό και η Ελληνική η 3η πιο ομιλούμενη, πλην της Αγγλικής.
Φυσικά, πρόθεσή μου δεν είναι η σύγκριση του πριν με το τώρα. Γιατί, έστω και αν η φοίτηση τότε, για πολλούς και διάφορους λόγους, άφησε ένα ξεθωριασμένο αποτύπωμα στη μνήμη των μαθητών μας, σήμερα, μπαμπάδες και μανούλες οι ίδιοι, δίνουν ευκαιρίες στα παιδιά τους να μάθουν Ελληνικά. Αυτό ακριβώς που είχαν κάνει κάποτε οι δικοί τους γονείς.
Οπότε, εν έτει 2026, θεωρώ ότι το Ελληνικό Σχολείο παραμένει ο συνδετικός κρίκος με τον τόπο που γεννήθηκαν και ενδεχομένως μεγάλωσαν οι γονείς και οι παππούδες τους, και αυτών που προέρχονται από μεικτούς γάμους.
Επίσης, το Ελληνικό Σχολείο οδηγεί τους μαθητές στο μεγάλο ταξίδι μάθησης της ελληνικής γλώσσας, συμβάλλει στον εμπλουτισμό της γνώσης σε ιστορικά γεγονότα και αναδεικνύει με πρακτικούς τρόπους στοιχεία της κουλτούρας και του πολιτισμού μας.
Δράττομαι της ευκαιρίας και αναφέρω ότι το πρώτο Ελληνικό Σχολείο στη Βικτώρια ιδρύθηκε το 1922 από την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα και μνημονεύω τον ανώνυμο μετανάστη συμπάροικο, που μέσα σε αντίξοες συνθήκες το στήριξε, το κράτησε και το παρέδωσε σε εμάς, τους δασκάλους των μεταγενέστερων δεκαετιών.
Το έναυσμα για το άρθρο «Τα παιδιά της καρδιάς μου» ήλθε διαβάζοντας το ένθετο «Μαθητοφρένεια».
Η σχολική εφημερίδα των μαθητών ελληνικών σχολείων της Αυστραλίας, «Νέος Κόσμος» 18 Απριλίου 2026, όπου οι εκπαιδευτικοί κάλεσαν τους μαθητές να δηλώσουν την αγάπη και την εκτίμησή τους στον αγαπημένο τους δάσκαλο του Ελληνικού τους Σχολείου.
Αν και έχουν περάσει 34 χρόνια από τότε που αφυπηρέτησα από τη σχολική μονάδα Templestowe της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, Δεκέμβρης 1992 επί προεδρείας Γεωργίου Φουντά, αισθάνομαι ότι είμαι ακόμα εκεί!
Από την άποψη ότι η καρδιά μου σκιρτά από χαρά και ικανοποίηση, βλέποντας τους σπόρους που φυτέψαμε τότε να γίνονται δέντρα, ν’ ανθίζουν και να καρποφορούν.
Το έχω γράψει ξανά. Οποία η χαρά και η ευλογία όταν βλέπω νέους, που πέρασαν από τα Ελληνικά Σχολεία και γαλουγήθηκαν με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, να παντρεύονται στην εκκλησία, να βαφτίζουν τα παιδιά τους, να εκκλησιάζονται οικογενειακώς, να ακολουθούν τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας και να τα στέλνουν στο Ελληνικό σχολείο της περιοχής τους!
Πραγματικά χαίρεται η ψυχή μου. Μας κάνουν υπερήφανους, γνωρίζοντας ότι είναι χρηστοί πολίτες, πολλοί διαπρέπουν στον επιστημονικό, τον οικονομικό και τον επιχειρηματικό κλάδο, άλλοι αναπτύσσουν δράση στις Καλές Τέχνες, στον αθλητισμό και τη φιλανθρωπία και οι περισσότεροι είναι καλοί οικογενειάρχες. Μπράβο τους!
Γιαγιά πλέον, διαπιστώνω ότι, αν και οι νέοι εκείνης της φουρνιάς ενδιαφέρονται και κινούνται σε πολύ διαφορετικό μήκος κύματος από τον δικό μας — και καλά κάνουν — θυμούνται με σεβασμό τον δάσκαλο και το σχολείο όπου έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα.
Αλήθεια, τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει ένας δάσκαλος της ηλικίας μου, όταν τον πλησιάζει ένας νέος στον δρόμο, στην αγορά, στην εκκλησία, για να του θυμίσει ότι κάποτε ήταν μαθητής του;
Απέραντη και η περηφάνια μου για την εκτίμηση των γονέων τους. Μια σχέση που, αν και πάει χρόνια πίσω, καλά κρατεί. Παραμένει δυνατή και σεβαστική.
Πριν λίγο καιρό, βγαίνοντας από συνοικιακό ζαχαροπλαστείο, με πλησίασε ένα γεροδεμένο παλικάρι ρωτώντας με αν είμαι η κυρία Γ.
Αφού συστηθήκαμε — μαθητής μου το 1978-1979 στη μονάδα Northcote — μού γνώρισε τη θυγατέρα του. Μια δίμετρη κοπέλα, να την πίνεις στο ποτήρι, η οποία μού συστήθηκε μιλώντας Ελληνικά.
Οπότε χαίρομαι διπλά, γιατί στο στάδιο της τρίτης ηλικίας έχω την ευλογία να βλέπω τους μαθητές μου να συνεχίζουν την παράδοση στα αχνάρια των γονέων τους.
Βλέπω επίσης, έστω και αμυδρά, ένα φως στο βάθος του τούνελ, που μού δίνει δύναμη και ελπίδα ότι υπάρχει συνέχεια. Φτάνει το Ελληνικό Σχολείο να συμβαδίζει και να συμπορεύεται με τις δυνατότητες δεκτικότητας των μαθητών.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τη χαρά μου, όταν μαθητής μου ψάλλει στο μέσο της εκκλησίας το «Κέλευσον δέσποτα. Ήχος β΄».
Έχω άδικο να τα νιώθω παιδιά της καρδιάς μου;
The post Τα παιδιά της καρδιάς μου appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.