Επισκέψεις στην Ελλάδα πραγματοποιούν και φέτος πολλοί Έλληνες μετανάστες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Κάποιοι βρίσκονται ήδη καθ’ οδόν, ενώ άλλοι έχουν φτάσει στον τόπο καταγωγής τους.
Από τη στιγμή που προσγειώνεσαι στο αεροδρόμιο της Αθήνας, έρχεσαι αντιμέτωπος με την ελληνική πραγματικότητα και όσα πρόκειται να συναντήσεις τις επόμενες ημέρες.
Όσοι δεν διαθέτουν ελληνικό διαβατήριο είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν στις ουρές μαζί με τους υπόλοιπους αλλοδαπούς ταξιδιώτες, όπου σε αρκετές περιπτώσεις η αναμονή ξεπερνά ακόμη και τις δύο ώρες μέχρι να ολοκληρωθεί ο διαβατηριακός έλεγχος.
Οι περισσότερες από είκοσι συσκευές που έχουν εγκατασταθεί για την ταχύτερη εξυπηρέτηση και την καταγραφή βιομετρικών στοιχείων παραμένουν εκτός λειτουργίας. Αν μάλιστα ρωτήσεις γιατί συμβαίνει αυτό, η απάντηση που λαμβάνεις είναι ότι από τον Μάρτιο συνεχίζεται ακόμη η εκπαίδευση των χειριστών τους.
Και όταν πλέον λες «επιτέλους» και ξεκινάς για τον προορισμό σου, διαπιστώνεις ότι πολλά από όσα άφησες πίσω σου στις πόλεις της Αυστραλίας υπάρχουν πλέον και εδώ: εγκληματικότητα, δολοφονίες, βιασμοί, επιθέσεις με μαχαίρια, φτώχεια, ναρκωτικά, κλοπές, αλλά και πυρκαγιές που βρίσκονται σε εξέλιξη.
Ανάλογα με τον λόγο που σε έφερε και φέτος στην Ελλάδα, καλείσαι να αντιμετωπίσεις διαφορετικά προβλήματα.
Αν ο σκοπός του ταξιδιού είναι η διεκπεραίωση υποθέσεων με το ελληνικό Δημόσιο, τότε σου έρχονται αμέσως στον νου οι εμπειρίες από τα ελληνικά προξενεία, με τις μεγάλες καθυστερήσεις και την ταλαιπωρία. Αν ρωτήσεις πού πρέπει να απευθυνθείς για μια γονική παροχή, μια αποδοχή κληρονομιάς, την έκδοση διαβατηρίου ή την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας, η απάντηση συνήθως δεν είναι «στο προξενείο», αλλά σε κάποιον ιδιώτη που αναλαμβάνει τέτοιες υποθέσεις.
Από εκεί και πέρα αρχίζει ένας πραγματικός μαραθώνιος. Από την Εφορία στο ΚΕΠ, από τον συμβολαιογράφο στον δικηγόρο, από τον λογιστή στην τράπεζα και ξανά από την αρχή.
Αν, πάλι, δεν έχεις τέτοιες υποχρεώσεις και επιλέξεις τις παραλίες για λίγες ημέρες ξεκούρασης, θα διαπιστώσεις ότι σε πολλές από αυτές η παρουσία του κόσμου είναι αισθητά μειωμένη. Η ακρίβεια οδηγεί αρκετούς επισκέπτες στην επιλογή φθηνότερων προορισμών, ενώ σχεδόν οι μισοί Έλληνες δεν θα μπορέσουν ούτε φέτος να κάνουν έστω μία εβδομάδα διακοπών. Σε αρκετές οργανωμένες παραλίες, το κόστος της εισόδου και των ξαπλωστρών είναι πλέον απαγορευτικό για μια λαϊκή οικογένεια.
Μπαίνοντας στον δεύτερο μήνα του καλοκαιριού, γίνεται ήδη αισθητό ότι έχουμε μπροστά μας ακόμη ένα «καυτό» καλοκαίρι.
Καυτές είναι και οι εξελίξεις στο μέτωπο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με την εμπλοκή της χώρας να κλιμακώνεται.
Την ίδια στιγμή, οι χώροι δουλειάς εξακολουθούν να μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου για τους εργαζόμενους. Με τις θερμοκρασίες να ανεβαίνουν κατακόρυφα, όσοι εργάζονται στα εργοτάξια, στις οικοδομές και στην εστίαση συνεχίζουν να δουλεύουν κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες και απάνθρωπες συνθήκες. Παράλληλα, πρόσφυγες και μετανάστες μικροπωλητές στις παραλίες παλεύουν καθημερινά για λίγα ευρώ, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.
Οι τιμές στα βασικά είδη κατανάλωσης παραμένουν ιδιαίτερα υψηλές.
Παράλληλα, «φωτιά» έχουν πάρει και οι ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα. Παλιά και νέα κόμματα διαγκωνίζονται για να πείσουν τμήματα του κεφαλαίου ότι μπορούν να υπηρετήσουν αποτελεσματικότερα τα συμφέροντά του και να φέρουν εις πέρας τις «επικίνδυνες αποστολές» που απαιτούνται.
Η κατάσταση θυμίζει περισσότερο από ποτέ τον στίχο του Μπέρτολτ Μπρεχτ:
«Στεκόμουν πάνω σ’ έναν λόφο και είδα το Παλιό να πλησιάζει. Μα ερχόταν σαν Νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρωδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε μυρίσει».
Όλοι επιδιώκουν να εμφανιστούν στα μάτια του λαού ως «αντισυστημικοί», ενώ στην πράξη υπηρετούν την ίδια επιχειρηματική πολιτική, η οποία δεν διστάζει να θυσιάζει μισθούς, εργασιακά δικαιώματα και ανθρώπινες ζωές στο όνομα της «υγιούς επιχειρηματικότητας».
Υπερασπίζονται τους θεσμούς του αστικού κράτους, τις συμμαχίες με τις αστικές τάξεις άλλων χωρών, το ΝΑΤΟ, τον Νετανιάχου και τον Τραμπ. Καταγγέλλουν επιλεκτικά τα σκάνδαλα, ενώ αφήνουν ανέγγιχτο, όπως υποστηρίζουν, το μεγαλύτερο σκάνδαλο απ’ όλα: την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση χρειάζεται αντίπαλος. Και αυτός, σύμφωνα με την άποψη του ΚΚΕ, υπήρξε και υπάρχει.
Το μήνυμα αυτό μεταφέρεται από πόλη σε πόλη μέσα από το 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή», που βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη τη χώρα με το σύνθημα:
«Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται! Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!».
Πρέπει όλο και περισσότεροι να το σκεφτούν και να πάρουν θέση απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης, παλεύοντας οργανωμένα δίπλα στο ΚΚΕ.
Να δυναμώσει το ΚΚΕ παντού. Να δυναμώσει η πάλη, ώστε να φύγει όχι μόνο ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του όταν έρθουν οι εκλογές, αλλά και η πολιτική που υπηρετεί και στηρίζεται από όλα τα υπόλοιπα κόμματα.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΡΑΤΕΑΣ
Γραμματέας Λέσχης Φίλων ΚΚΕ Μελβούρνης
The post Επιστροφή στην Ελλάδα: Σκέψεις ενός απόδημου μέσα στη σημερινή πραγματικότητα appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.