Χαρακτηρίστηκε ως το «Θαύμα της Βέρνης», και πολλές εφημερίδες δεν πίστευαν τις ανταποκρίσεις από την Ελβετία. Σαν σήμερα, στις 4 Ιουλίου 1954 η Δυτική Γερμανία είχε κατακτήσει το Μουντιάλ επικρατώντας στον τελικό της μεγάλης Ουγγαρίας με 3-2.
Μια διοργάνωση που φιλοξένησε η ουδέτερη Ελβετία, στο πρώτο μεταπολεμικά Παγκόσμιο Κύπελλο που διεξήχθη στην Ευρώπη. Και μάλιστα η Δυτική Γερμανία επέστρεφε στην τελική φάση μετά τον αποκλεισμό της το 1950 (όπως και της Ιαπωνίας) από τη FIFA για τα εγκλήματα πολέμου.
H Ελβετία ήταν η ισχυρότερη οικονομικά χώρα της ηπείρου και μπορούσε να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, μια διοργάνωση που χαρακτηρίστηκε από τη βροχή των γκολ (ρεκόρ όλων των εποχών το Αυστρία – Ελβετία 7-5).
Η μεγάλη Ουγγαρία των Φέρεντς Πούσκας, Ζόλταν Τσίμπορ, Σάντορ Κότσιτς και Γκιούλα Λόραντ (τον μετέπειτα προπονητή του ΠΑΟΚ) έμοιαζε ανίκητη και ήταν αήττητη για έξι χρόνια στην Ευρώπη έχοντας μάλιστα σοκάρει την Αγγλία νικώντας την στο Γουέμπλεϊ με 6-3.
Στο Μουντιάλ νίκησε 9-0 τη Νότια Κορέα και 8-3 τη Δυτική Γερμανία (με τον κόουτς των Γερμανών Ζεπ Χέρμπεργκερ να «κρύβει» κάποια χαρτιά του και τον Λίμπριχ να τραυματίζει τον Πούσκας που δεν επανήλθε ποτέ στα προ τραυματισμού επίπεδα) ενώ απέκλεισε Βραζιλία και Ουρουγουάη σε προημιτελικά και ημιτελικά επικρατώντας με 4-2 και στα δύο παιχνίδια έχοντας σκοράρει 25 φορές μέχρι τον τελικό!
Η Δυτική Γερμανία με τον ηγέτη και αρχηγό της Φριτς Βάλτερ είχε φτάσει πολύ πιο εύκολα στον τελικό νικώντας 6-1 την Αυστρία και δεν πτοήθηκε ότι βρέθηκε με 2-0 πίσω στο σκορ. Ισοφάρισε μέχρι το ημίχρονο και ο Χέλμουτ Ραν στο 84′ της χάρισε το τρόπαιο αφού στη συνέχεια το γκολ του Πούσκας για το 3-3 ακυρώθηκε κακώς ως οφσάιντ.
Το παιχνίδι μεταδόθηκε ζωντανά και από την τηλεόραση, η οποία έκανε τα πρώτα της βήματα και όποιος ήθελε να το παρακολουθήσει έπρεπε να πληρώσει δύο ελβετικά φράγκα.
«Η μπάλα είναι στρογγυλή και στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν είναι παράλογο», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Φέρεντς Πούσκας. Στη Γερμανία ο θρίαμβος πανηγυρίστηκε έξαλλα αφού τον είδαν ως μια μεγάλη ευκαιρία ανόρθωσης του ηθικού και της ψυχολογίας μιας κατεστραμμένης χώρας, μόλις 9 χρόνια μετά τη λήξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτή η ιστορία έγινε μέχρι και ταινία το 2003 με τίτλο «Το θαύμα της Βέρνης» (2003). Βέβαια πολλά ακούστηκαν τότε για τους Γερμανούς και σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Λειψίας, οι παίκτες της Νασιοναλμάνσαφτ είχαν πάρει σε ενέσιμη μορφή βιταμίνη C, αλλά και την ουσία μεθαμφεταμίνη (βασικό συστατικό στο περίφημο «pervitine»).