Ασχολήθηκα όσο χρειαζόταν με το περίφημο βιβλίο της Στ’ Δημοτικού, για να μπορώ να καταλάβω τι προκάλεσε την μήνι εκείνων που ανακαλύπτουν στις σελίδες του τη διδασκαλία του «woke». Κατά την κρίση μου, που φυσικά μπορεί να είναι εσφαλμένη, οι επικριτές του βιβλίου υπερβάλλουν, προφανώς για λόγους πολιτικής εκμετάλλευσης – σε προεκλογική περίοδο είμαστε, ας μη το ξεχνάμε. Αν ο σκοπός της εκπαίδευσης, για την ηλικία στην οποία απευθύνεται το βιβλίο, είναι να γνωρίσουν οι μαθητές τον κόσμο, τότε δεν βλέπω πού είναι το κακό. Δεν προτρέπει τον μαθητή σε κάτι ανοίκειο, του γνωρίζει όψεις του κόσμου στον οποίο θα ζήσει. Τον προετοιμάζει, δεν τον καθοδηγεί. Και, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, στην εποχή μας, εδώ στη Δύση (δεν μιλάμε για τη Ρωσία) η ομοφυλοφιλική επιθυμία έχει πλήρως απελευθερωθεί και τα ζευγάρια του ιδίου φύλου είναι μέρος της καθημερινής πραγματικότητας στην οποία ζούμε. Μικρό μέρος της μεν, αλλά υπαρκτό. Πραγματικά, λοιπόν, δεν καταλαβαίνω τα παράπονα και την κριτική τους.
Επιπλέον, καταλογίζω στους θορυβώδεις επικριτές του βιβλίου τη σοβαρή παράλειψη ότι τους διαφεύγει το βασικό. Εξαντλούνται στα δευτερεύοντα, ενώ δεν βλέπουν το κύριο, που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Τους διαφεύγει ο αληθινός λόγος για τον οποίο θεωρώ το συγκεκριμένο βιβλίο βαθύτατα ανθελληνικό. Βαρύς χαρακτηρισμός, τον χρησιμοποιώ όμως με επίγνωση, γιατί ένα σχολικό βιβλίο που εξοικειώνει τον μαθητή με την πραγματικότητα δεν προάγει την ελληνικότητα, η καλλιέργεια της οποίας πρέπει να είναι σκοπός της Δημόσιας Παιδείας. Ιδιον ημών των Ελλήνων, το βλέπουμε στην πολιτική ζωή κατά κόρον, είναι η ικανότητα να αγνοούμε τελείως εκείνες τις πλευρές της πραγματικότητας που μας ενοχλούν.
Χάρη σε αυτή την ικανότητα, λ.χ., μπορούμε να διακηρύσσουμε το δικαίωμά μας στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και, την ίδια ώρα, να αγνοούμε τελείως τα όποια δικαιώματα μπορεί να έχει η Τουρκία. Χάρη σε αυτή την ικανότητα μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι κερδίσαμε μόνοι μας την εθνική ανεξαρτησία μας και αντιπαθούμε τους ξένους, χωρίς τους οποίους οι θυσίες θα είχαν πάει στον κουβά. Χάρη σε αυτήν, επίσης, μπορούμε να φορτώνουμε τη Χούντα του 1967 και το Κυπριακό στους Αμερικάνους. Ολες οι αντιφάσεις μας που συνιστούν την ελληνικότητα οφείλονται στη συγκεκριμένη ικανότητα. Το πετυχαίνουμε, επειδή ακριβώς έχουμε μάθει από το σχολείο να παραβλέπουμε, να σβήνουμε από το οπτικό πεδίο μας, εκείνα που τσαλακώνουν τον βολικό μύθο μας.
Αυτό δεν ήταν, εν τέλει, το αμάρτημα του Ανδρέα Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, εξαιτίας του οποίου ο άτυχος αυτός άνθρωπος ξόδεψε στα δικαστήρια σχεδόν δεκαπέντε χρόνια της ζωής του; Ως Ελληνας, όφειλε να μη δει ένα μέρος του χρέους. Εκείνος όμως το είδε, το συνυπολόγισε και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο τον καταδίωξε μανιωδώς η λαϊκή Δεξιά…
ΓΚΑΦΑ;
Ειλικρινά δεν μπορώ να πω αν είναι γκάφα ή στρατήγημα η θέση του Γιώργου Σιακαντάρη, που υπονοεί την πιθανότητα μετεκλογικής συνεργασίας ΝΔ και ΕΛΑΣ. Πολλοί το κρίνουν ως γκάφα, λόγω της συγκυρίας, επειδή ανοίγει ένα θέμα που ενδέχεται να επισκιάσει την εμφάνιση του Καπετάν Καραμήτρου στη ΔΕΘ. Αυτή αντιλαμβάνομαι ότι είναι η επικρατούσα άποψη. Ετσι είναι, υπό την προϋπόθεση όμως ότι ο Καπετάνιος διαφωνεί με τον κ. Σιακαντάρη. Γιατί να διαφωνεί όμως; Ενα μισάνοιχτο παράθυρο για την περίπτωση συνεργασίας τοποθετεί αμέσως την ΕΛΑΣ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Προβάλλει, δηλαδή, ως το υποτιθέμενο λογικό κόμμα της Αριστεράς, που μπορεί να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, ενώ το ΠΑΣΟΚ στριμώχνεται στη γωνία του «όλα ή τίποτα».
Φυσικά, την ίδια ώρα, τα αναλώσιμα πρόσωπα, που έχουν αναλάβει την εκπροσώπηση της ΕΛΑΣ, μπορούν να προβάλλουν μια πιο ριζοσπαστική εικόνα, με μπουρδολογίες περί θυρίδων κ.λπ. Δεν ενοχλεί αυτό καθόλου τον Καραμήτρο. Απευθύνονται σε διαφορετικά ακροατήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Το άνοιγμα στην πιθανότητα συνεργασίας κάνει την ΕΛΑΣ ελκυστική στους μεσήλικες αριστερούς και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, που δεν θέλουν περιπέτειες, ενώ οι παλαβομάρες των αναλώσιμων προσελκύουν τους νέους. Τέτοιες αντιφάσεις διαχειριζόταν και στο παρελθόν, ως Τσίπρας τότε, τις ίδιες διαχειρίζεται και τώρα ως Καραμήτρος. Ο Αλέξης δεν είναι αλεπού, είναι σκαντζόχοιρος, για να θυμηθούμε τον Αρχίλοχο. Ενα κόλπο έχει, αυτό επαναλαμβάνει…