Στους Ολυμπιακούς του 1992, Βραζιλία και Η.Π.Α. διασταύρωσαν τα ξίφη τους στη φάση των ομίλων. Η ομάδα των Αμερικανών φάνταζε ανίκητη, καθώς διέθετε ποικίλο ταλέντο στις τάξεις της. Ο Μάικλ Τζόρνταν, ο Σκότι Πίπεν και ο Λάρι Μπερντ ήταν ορισμένοι από τους αστέρες που απάρτιζαν εκείνο το σύνολο.
Παρ’ όλα αυτά, ο Όσκαρ Σμιντ δεν ήθελε να παραδοθεί εύκολα στις ορέξεις των Αμερικανών. Με αστείρευτο πάθος και θέληση προσπάθησε να συμβαδίσει στους ρυθμούς των αντιπάλων του.
Εκείνος μπορεί να ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του αγώνα, αλλά η βοήθεια των συμπαικτών του δεν ήταν η πρέπουσα, ώστε να πραγματοποιηθεί ο αγωνιστικός άθλος που τόσο πολύ επιζητούσε. Οι 24 πόντοι που πέτυχε δεν ήταν αρκετοί για να αποφευχθεί ο διασυρμός και η ήττα από τις Η.Π.Α. με 127-83.
Ο τελευταίος χορός των δύο «τιτάνων»
Ήταν 2 Αυγούστου του 1996. Βραζιλία και Ελλάδα βρέθηκαν αντιμέτωπες στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, με στόχο την κατάληψη της 5ης θέσης στη διοργάνωση. Ωστόσο, ο αγώνας δεν στιγματίστηκε από το αγωνιστικό ενδιαφέρον της αναμέτρησης. Το μοναδικό πράγμα που μονοπωλούσε την προσοχή σε Ελλάδα και Βραζιλία ήταν ο τελευταίος «χορός» των Όσκαρ Σμιντ και Παναγιώτη Γιαννάκη με τις εθνικές τους ομάδες.
Πράγματι, με τη λήξη της αναμέτρησης, αμφότεροι ξέσπασαν σε λυγμούς, με τους φιλάθλους να τους αποθεώνουν. Η ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια και των δύο ομάδων ήταν άκρως συναισθηματικά φορτισμένη. Για την ιστορία, η Εθνική μας είχε επικρατήσει με 91-72 κόντρα στη χώρα του καφέ.
Τα χρόνια έχουν περάσει και οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Πλέον, τα πάντα, ακόμα και στον αθλητισμό, θυσιάζονται στον βωμό του χρήματος. Ο Όσκαρ Σμιντ, ένας χαρισματικός σκόρερ που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από παίκτες του NBA, δεν απαρνήθηκε ποτέ το εθνόσημο. Αντιθέτως, πάλευε και μοχθούσε μαζί με τους συμπαίκτες του για να γεμίζουν υπερηφάνεια, μέσα από τις επιτυχίες τους, τον λαό της Βραζιλίας.
