Δεν ήταν απλό πάρτι. Ηταν μια εμπειρία ζωής. Δεν επρόκειτο για ξέσπασμα χαράς. Ηταν λες και από το μπουκάλι της σαμπάνιας ξεχύθηκε η προσμονή τόσων και τόσων ετών.
Για μια φορά ας μην είμαστε φειδωλοί στους χαρακτηρισμούς. Αυτή την κούπα της Ευρωλίγκας την άξιζε πέρα για πέρα ο Ολυμπιακός. Τέταρτη φορά στην ιστορία του ανέβηκε στο Εβερεστ της μπασκετικής δόξας και πλέον βάζει πλώρη για άλλα. Αυτό μοιάζει με υπόσχεση.
Πέντε κολλητές φορές με συμμετοχή σε final four; Θα ήταν κρίμα κι άδικο αυτή τη σεζόν να έμενε με άδεια τα χέρια. Οταν έχεις το καλύτερο ρεκόρ στην κανονική διάρκεια, όταν είσαι πρώτος των πρώτων και σε παραδέχονται φίλοι και αντίπαλοι, όταν διαθέτεις ποιοτικότατο ρόστερ πάνω από 15 παικτών, όταν… όταν… όταν…
Εδώ, τα λόγια είναι περιττά. Στο παρκέ δεν υπήρχε ένας Μίτσιτς να κλέψει τη νίκη και ο Γιουλ μεγάλωσε πλέον και παίζει ελάχιστα. Η Ρεάλ ήταν μια Βασίλισσα που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων έως το τέλος, αιφνιδίασε τον Ολυμπιακό που μπήκε με τη νοοτροπία πως θα κάνει περίπατο και ο φόβος ενός ντέρμπι φώλιασε στις ψυχές όλων.
Αποδείχθηκε πως ο τελικός είναι πάντα ένα παιχνίδι με απρόβλεπτη κατάληξη. Μολονότι αγωνίστηκαν με ελλείψεις, οι Ισπανοί έδειξαν τα δόντια τους. Και τι μ’ αυτό, αλήθεια; Ο Φουρνιέ πήρε φωτιά από τη δεύτερη περίοδο και μετά, επιβεβαιώνοντας πως είναι παίκτης σπουδαίων ραντεβού και κάποιες στιγμές έστελνε τρίποντα από το ΣΕΦ. Ο δε Πίτερς ξανά είχε χέρι αλφάδι, ενώ ο Χολ με τον Τζότζεφ έδωσαν την ενέργεια που πάντα είναι απαραίτητη στους τελικούς.
Εν τέλει η Ρεάλ, έστω στο φινάλε και σε ένα ματς γκραν γκινιόλ, παραδόθηκε. Επεσε στο καναβάτσο. Οι ερυθρόλευκοι μαχητές πήραν φόρα και έβλεπαν την κούπα που τους περίμενε. Αυτή η εικόνα τους έκανε να τα δίνουν όλα και να καταθέτουν ψυχή τις στιγμές που δεν έπαιζε ρόλο τι έδειχνε το ψυχρό πινακάκι των προπονητών και οι οδηγίες πήγαιναν στα σκουπίδια.
Η έδρα του Παναθηναϊκού για δεύτερη φορά βάφτηκε κόκκινη με τα κασκόλ που ανέμιζαν και έφερναν τον άνεμο της νίκης, έναν πουνέντη που σκορπούσε τα πάντα με τη δύναμή του σε μια ξεχωριστή επιτυχία. Σκαριόλο και παίκτες της Ρεάλ έμοιαζαν με υποψήφια θύματα σε μια αρένα που ήταν γεμάτη από το πάθος, την πίστη, αλλά κυρίως από την αξιοσύνη του Μπαρτζώκα και των παιδιών του.
Αυτός ο αφιονισμένος Ολυμπιακός που φούσκωναν τα πανιά του από τις φωνές των φίλων του στις εξέδρες, μόνο αν… αποχωρούσε θα έχανε. Ηταν ένα ραντεβού με την Ιστορία και φάνηκε συνεπής. Μπαίνει στο πάνθεον των κορυφαίων ομάδων της Γηραιάς και της Ευρωλίγκας. Οι καλύτεροι νικούν. Τα καραβάνια προχωρούν. Και το τέταρτο ευρωπαϊκό φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή μιας ομάδας που σε βάθος χρόνου διέλυσε τον ανταγωνισμό και έδειξε πως όταν βρει ρυθμό, απλά δεν έχει αντίπαλο.