Προσεκτικά παρακολουθεί η Αθήνα την κατάσταση, όπως αυτή διαμορφώνεται ανά 24ωρο, με τις εκατοντάδες αφίξεις μεταναστών στα νότια της χώρας μας από τη Λιβύη και κυρίως από το Τομπρούκ, την ανατολική πλευρά του διχασμένου κράτους, όπου τον έλεγχο έχει ο Στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ.
Η ελληνική πλευρά έχει καταστήσει σαφές πως δεν πρόκειται να ανεχθεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες την είσοδο χιλιάδων μεταναστών στο έδαφός της, με τη Γαύδο και την Κρήτη να καλούνται να σηκώσουν σε πρώτο χρόνο το μεγαλύτερο βάρος της διαχείρισης του εν λόγω φαινομένου για το οποίο οι ελληνικές αρχές έχουν ζητήσει τη συνδρομή τόσο της ΕΕ όσο και της ίδιας της Λιβύης που εσχάτως συνεργάζεται στο πεδίο αυτό, μέσω της εκπαίδευσης της ακτοφυλακής της σε στενή συνεργασία με την Ελλάδα.
Πέραν των αυστηρών μηνυμάτων που εκπέμπει σταθερά η Αθήνα επί του συγκεκριμένου ζητήματος προς πάσα κατεύθυνση, στο τραπέζι έχουν ήδη τεθεί μέτρα αντιμετώπισης που κινούνται γύρω από την πολιτική των επιστροφών, της κράτησης (έως ότου εξετασθεί το δικαίωμα στο άσυλο) με ορίζοντα πάντα τη φιλοξενία μεταναστών προς το 2027 σε προσφυγικά camps που αναμένεται να στηθούν επί αφρικανικού εδάφους.
Δεν είναι λίγοι, ωστόσο, εκείνοι που, πίσω από την πίεση που ασκείται εκ νέου στην Ελλάδα από τις εκατοντάδες αφίξεις μεταναστών από τη Λιβύη βλέπουν τουρκικό «δάκτυλο» ο οποίος υποψιάζονται πως κινεί τα νήματα, την ώρα που ταυτόχρονα επίκειται το νομοσχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» το οποίο φημολογείται πως θα εμπεριέχει στις διατάξεις του το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Εν αναμονή της υποβολής προς ψήφιση του τουρκικού νομοσχεδίου – που, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, δεν πρόκειται να κατατεθεί εντός Ιουνίου λόγω χρονοβόρων διαδικασιών που δεν θα το επιτρέψουν – βέβαιο πρέπει να θεωρείται πως μέσα στις επόμενες εβδομάδες (πιθανότατα έως και τον Ιούλιο) θα «κλειδώσει» ο επόμενος γύρος τεχνικών συνομιλιών Αθήνας και Τρίπολης με αντικείμενο τις διαβουλεύσεις για συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.
Σε μία κρίσιμη γεωπολιτικά συγκυρία, η Αθήνα δείχνει αποφασισμένη να «κλείσει» όσο το δυνατόν περισσότερες «τρύπες» με τις γύρω χώρες, επιδιώκοντας ανοιχτά τον διάλογο, τη διπλωματική επαναπροσέγγιση και την επίλυση χρόνιων εκκρεμοτήτων έναντι της αδράνειας.
Ιδίως με τη Λιβύη – όπου η Ελλάδα και συγκεκριμένα ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης διατηρεί ανοιχτούς διαύλους και με τις δύο πλευρές έχοντας πραγματοποιήσει ήδη δύο αποστολές σε Τρίπολη και Βεγγάζη το τελευταίο έτος – η ελληνική πλευρά επιμένει να χτίζει «γέφυρες» και να λύνει προβλήματα τα οποία αν άφηνε κάτω από το χαλί, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αφενός να γιγαντωθούν και αφετέρου να αναλάβει να τα λύσει άλλος.
Σημαντικός παράγοντας στο τρίγωνο Ελλάδα – Λιβύη – Τουρκία παραμένουν και οι ΗΠΑ μέσω των αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών που προωθούν ενεργειακά πρότζεκτ στην περιοχή καθώς και τρίτοι ισχυροί περιφερειακού δρώντες, όπως είναι το Ισραήλ και η Αίγυπτος η οποία μάλιστα διαδραματίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο σε ό,τι αφορά τα της Λιβύης.