Η Jacinta Allan, ανακοίνωσε την απόφασή της να αποχωρήσει από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος της Βικτώρια και την Πρωθυπουργία, υποστηρίζοντας ότι η διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας είναι το σημαντικότερο σε αυτή τη συγκυρία, λίγους μόνο μήνες πριν από τις πολιτειακές εκλογές.
Κάνοντας έναν -εκτενή- απολογισμό της θητείας της, υποστήριξε ότι η κυβέρνησή της αντιμετώπισε αποτελεσματικά μεγάλες προκλήσεις.
Ανέφερε ότι παρέλαβε αυξανόμενη εγκληματικότητα και δημοσιονομικό έλλειμμα, ενώ σήμερα, όπως είπε, η εγκληματικότητα μειώνεται και ο προϋπολογισμός έχει επιστρέψει σε πλεόνασμα.
Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση έδωσε προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της κρίσης του κόστους ζωής, μέσω μέτρων όπως οι δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες για τα παιδιά, η μείωση των τελών κυκλοφορίας, η ενίσχυση της επισιτιστικής βοήθειας και η κατοχύρωση του δικαιώματος στην εργασία από το σπίτι.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στις μεγάλες επενδύσεις σε δημόσιες υποδομές, αναφέροντας την κατασκευή νέων σχολείων και νοσοκομείων, την ολοκλήρωση του West Gate Tunnel, καθώς και την πρόοδο έργων όπως το Metro Tunnel, το North East Link και το Suburban Rail Loop.
Υποστήριξε ότι αυτές οι επενδύσεις αποτελούν διαχρονική παρακαταθήκη για τη Βικτώρια και απέρριψε την κριτική των Φιλελευθέρων περί υπερβολικού δημόσιου χρέους, λέγοντας ότι αυτό χρηματοδότησε καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες και υποδομές.
Η κα Allan αναφέρθηκε επίσης στις επενδύσεις στην υγεία, την εκπαίδευση και το ανθρώπινο δυναμικό του Δημοσίου, επισημαίνοντας τις χιλιάδες προσλήψεις νοσηλευτών, αστυνομικών και εκπαιδευτικών, καθώς και τις σημαντικές αυξήσεις αποδοχών τους.
Ξεχωριστή θέση στα όσα επισήμανε είχαν οι μεταρρυθμίσεις για την υγεία των γυναικών. Αναφερόμενη στις προσωπικές της εμπειρίες με την ενδομητρίωση και τις επιπλοκές μετά τη γέννηση της κόρης της, δήλωσε ότι αυτές διαμόρφωσαν την πολιτική της. Τόνισε τη δημιουργία 15 κέντρων υγείας γυναικών, τη δωρεάν διάθεση του «green whistle», τη δυνατότητα προμήθειας αντισυλληπτικών από τα φαρμακεία χωρίς επίσκεψη σε γιατρό και τη λειτουργία του πρώτου Virtual Emergency Department της Αυστραλίας.
Κλείνοντας, ευχαρίστησε τους πολίτες της Βικτώριας, τους συνεργάτες, τους υπουργούς, τα συνδικάτα, τους πρώην πρωθυπουργούς Steve Bracks, John Brumby και Daniel Andrews, καθώς και την οικογένειά της για τη στήριξή τους.
Υποστήριξε ότι, παρά τις δυσκολίες και τα λάθη, αποχωρεί γνωρίζοντας πως έκανε τη διαφορά για τις εργαζόμενες οικογένειες και ότι αφήνει πίσω της μια ισχυρή παρακαταθήκη για τη Βικτώρια.
Ανάμεσα σε άλλα, η κα Allan, δήλωσε:
«Χθες (Δευτέρα), η μητέρα μου μού έστειλε ένα μήνυμα που έγραφε απλώς: ‘Κράτα γερά, Jacinta’. Σε όλη μου τη ζωή, η μητέρα μου με δίδαξε να μην τα παρατάω ποτέ. Ο πατέρας μου, από την άλλη, μου έμαθε να κάνω πάντα το σωστό. Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι συχνά πόσο βαθιά με έχουν διαμορφώσει αυτά τα δύο μαθήματα. Και το γεγονός ότι δεν οδηγούν πάντοτε στην ίδια κατεύθυνση».
«Πήρα τη δύσκολη απόφαση να αποχωρήσω από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος και από τη θέση της πρωθυπουργού της Βικτώριας … Παίρνω αυτή την απόφαση γιατί είναι το σωστό για το Εργατικό Κόμμα και για τον λαό της Βικτώριας».
«Ήμουν έτοιμη να θέσω ενώπιον των μελών του κόμματος το έργο που έχω επιτελέσει και το σχέδιό μου για το μέλλον, όπως προβλέπουν οι κανόνες μας. Πιστεύω ότι θα είχα κερδίσει. Όμως μια τέτοια διαδικασία, τόσο κοντά στις εκλογές, θα απαιτούσε πολύτιμους πόρους — και πάνω απ’ όλα τον πολυτιμότερο όλων: τον χρόνο».
«Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι θα άφηνε την πολιτεία σε μια περίοδο αβεβαιότητας ως προς την ηγεσία της. Και αυτό θα έβλαπτε τους πολίτες της Βικτώριας. Δεν πρόκειται να το επιτρέψω».
«Το σημαντικότερο που θέλω να πω σήμερα είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ευχαριστώ τον λαό της Βικτώριας. Ήταν η μεγαλύτερη τιμή της ζωής μου να σας υπηρετήσω ως πρωθυπουργός. Αποχωρώ έπειτα από 1.036 ημέρες στο αξίωμα. Καμία από αυτές δεν πήγε χαμένη. Καμία δεν ήταν εύκολη. Και ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτή η δουλειά ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι. Η μέση εργαζόμενη οικογένεια αντιμετωπίζει ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες…».
«Αυτούς τους ανθρώπους έθετα πάντοτε πάνω απ’ όλα. Γι’ αυτούς μπήκα στην πολιτική. Και ό,τι κι αν κάνω από εδώ και πέρα, θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για αυτούς».
«Αποχωρώ με τεράστια υπερηφάνεια για όσα πετύχαμε τα τελευταία τρία χρόνια…».
«Η Μελβούρνη είναι μια σπουδαία πόλη.
Η καλύτερη στον κόσμο. Η πολυπολιτισμική πρωτεύουσα της Αυστραλίας — και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό…».
«Αν θέλω να με θυμούνται για ένα μόνο πράγμα, είναι αυτό: Ότι ηγήθηκα μιας κυβέρνησης που άκουσε τα κορίτσια όταν μίλησαν για την υγεία τους…».
«Είμαι περήφανη που υπήρξα η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός της Βικτώριας. Υπήρξαν, χωρίς αμφιβολία, στιγμές που όλα ήταν πολύ δύσκολα. Σε προσωπικό επίπεδο. Αλλά η ευκαιρία να κάνω τη διαφορά άξιζε κάθε δυσκολία. Αν είσαι μια νέα γυναίκα που κάνει τα πρώτα της βήματα στην πολιτική, θέλω να σου πω το εξής. Σε παρακαλώ, μη δεις όσα έζησα αυτή την εβδομάδα και σκεφτείς: ‘Δεν αξίζει τον κόπο· δεν θέλω να μπλέξω με αυτά’. Δες, αντίθετα, τη στήριξη που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια και σκέψου: ‘Μπορώ κι εγώ να κάνω τη διαφορά’».
«Και αν θέλεις πραγματικά να κάνεις τη διαφορά στην πολιτική, πρέπει να σηκωθείς και να δώσεις τη μάχη. Εγώ είμαι μαχήτρια … Αγωνίζομαι για τις οικογένειες της εργατικής τάξης. Είναι στο αίμα μου. Και θα είχα πραγματικά απολαύσει να ηγηθώ αυτής της μάχης τον Νοέμβριο. Ήμουν απολύτως έτοιμη. Ξεπέρασα δύο ηγέτες των Φιλελευθέρων. Τώρα περιμένω ότι και ο διάδοχός μου θα ξεπεράσει έναν τρίτο. Και αν δεν το κάνει εκείνος, σίγουρα θα το κάνει το One Nation».
«Αυτό παραμένει ο μεγαλύτερος κίνδυνος σε αυτές τις εκλογές: Ένας Συνασπισμός One Nation και Φιλελευθέρων που θα περικόψει 40 δισεκατομμύρια δολάρια από τα νοσοκομεία και τα σχολεία μας».
«…Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τον σύζυγό μου, Yorick, και τα δύο παιδιά μας, την Peggy και τον Cormac. Αν αυτή η δουλειά ήταν δύσκολη για μένα, για εκείνους ήταν δέκα φορές δυσκολότερη. Παιδιά, η μαμά θα είναι πλέον περισσότερο στο σπίτι για να σας λέει να κλείσετε τους υπολογιστές σας και να τακτοποιήσετε το δωμάτιό σας. Θα μπορώ να βρίσκομαι σε όλες τις θεατρικές σας παραστάσεις. Σε όλες τις οικογενειακές μας διακοπές, χωρίς να χρειάζεται να φεύγω νωρίτερα. Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι να περνώ χρόνο μαζί σας. Και ανυπομονώ γι’ αυτό».
«Θέλω να ολοκληρώσω λέγοντας για ακόμη μία φορά: Ευχαριστώ τον λαό της Βικτώριας. Με καλωσορίσατε στους χώρους εργασίας σας, στα σπίτια σας, στους χώρους λατρείας σας. Μου μιλήσατε για τις ελπίδες, τους φόβους και τις απογοητεύσεις σας. Και εγώ, κάθε μέρα, σας άκουγα. Δεν κατάφερα να πετύχω όλα όσα είχα θέσει ως στόχο να κάνω για εσάς από αυτή τη θέση. Δεν τα έκανα όλα σωστά. Αλλά αποχωρώ γνωρίζοντας ότι έκανα τη διαφορά. Αγωνιζόμενη για τις εργαζόμενες οικογένειες … Κάνοντας τη ζωή πιο εύκολη, πιο ασφαλή και πιο οικονομικά προσιτή … Ως μέλος μιας περήφανης ομάδας των Εργατικών».
The post «Αποχωρώ γνωρίζοντας ότι έκανα τη διαφορά» appeared first on ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.