Δεν έχει καμία σημασία το χθεσινό αποτέλεσμα (η ήττα) στο φιλικό με τη Σαμσουνσπόρ, όπως δεν είχε και σε κανένα από τα προηγούμενα φιλικά, όπου η ΑΕΚ είχε απολογισμό τρεις νίκες και μία ισοπαλία. Ο Μάρκο Νίκολιτς ήθελε να δει κατά πόσο η… δεύτερη ενδεκάδα του μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα ματς υψηλών απαιτήσεων και η αλήθεια είναι ότι έβγαλε αρκετά και χρήσιμα συμπεράσματα.
Για παράδειγμα, ο Γκεοργκίεφ δυσκολεύεται να παίξει ως αριστερό στόπερ κυρίως λόγω ποδιού και τοποθετήσεων. Ο Πένραϊς, για ένα ακόμα παιχνίδι κυμάνθηκε ξανά σε ρηχά νερά. Δεν προκαλεί λοιπόν καμία απολύτως απορία πως ο Πήλιος έχει πάρει τη φανέλα του βασικού στο σπίτι του.
Ο Σαχαμπό μπορεί να έχει καλά στοιχεία, αλλά τακτικά θέλει πολλές εργατοώρες μέχρι να φτάσει στο σημείο να πει κανείς ότι μπορεί να γίνει μέλος της αγωνιστικής εξίσωσης του πλάνου του σέρβου τεχνικού.
Ο Ελίασον βρήκε δίχτυα, πήρε κάποιες πρωτοβουλίες και το decent performance που είπε ο Νίκολιτς αποτυπώνει τα πάντα. Όσο για τον Κουτέσα, προσπαθώ να θυμηθώ μία φάση στην οποία να ήταν ενεργητικός, να πήρε μία πρωτοβουλία, αλλά δεν μου έρχεται.
Από την άλλη πλευρά του νομίσματος βρίσκει κανείς ποδοσφαιριστές που ξέρεις τι μπορούν να σου προσφέρουν. Ο Βίντα, ο Μάνταλος, ο Γκατσίνοβιτς, ο Ζίνι είναι σταθερές αξίες και στον «μαραθώνιο» της νέας σεζόν θα δώσουν αποδεδειγμένα λύσεις.
Θετική στα μάτια μου ήταν και η εμφάνιση του νεαρού Χριστακόπουλου. Όχι για να αποτελέσει βασική επιλογή πίσω από τον Ρότα, αλλά τουλάχιστον για την αρχή, να πάρει το βάπτισμα του πυρός στα ματς του Κυπέλλου. Κέρδος ήταν η χθεσινή του εικόνα και θα πρέπει να δουλέψει ακόμα περισσότερο για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.
Για τον Μάγιερ, θα είναι έγκλημα να πει κανείς το παραμικρό, επειδή έπαιξε για λίγα λεπτά σε ένα προπονητικού χαρακτήρα φιλικό, την ώρα που καλά καλά δεν είχε κάνει ούτε προπόνηση και δεν ξέρει ούτε τα ονόματα των συμπαικτών του. Έχει χρόνο ο Κροάτης για να προσαρμοστεί και να δείξει την αξία του.